Londoh

23 oktober 2008: SIN – BTH – CGK – SOC 18 okt. (I)

Om half negen, na een ontbijt van 2 roti canai, curry en kopi-O, hield ik een taxi aan, een mooie Toyota Crown gestuurd door een Indiaase chauffeur en liet mij

naar het Harbour Front vervoeren. Het Singapore Cruise Center om precies te zijn. Het gebouw erboven, dat vroeger WTC (World Trade Center) heette heet nu Harbour Front. De taxi zet mij af op de taxistandplaats, die is vooraan het gebouw, zodat je met je bagage het hele winkelcentrum door moet. Dat is gezien het tijdstip niet zo een bezwaar, de meeste winkels zijn nog dicht. Ik check in bij de Penguin balie, mijn ferry, de Penguin 1 zal om 0940u vertrekken, aankomst op dezelfde tijd daar het tijdsverschil tussen Singapore en Batam 1 uur bedraagt. Ik lever mijn koffer bij de bagageafdeling in, en ga in de lange rij staan voor de toicket en daarna bagage- en paspoortcontrole. Het is zaterdag en veel mensen uit Singapore brengen het weekend op een of ander Indonesisch eiland door, deze mensen gaan naar Tanjung Balai. Hoewel traag verloopt de gehele procedure gesmeerd. Al gauw sta ik in de vertrekhal, duik nog even de Tax Free shop in om een fles wijn voor een vriend te kopen. Ik zie wijnen van 150 S$, die koop ik niet, groot gevaar. Verleden jaar had ik voor hem een dure fles uit NL meegenomen, die bleek bij opening in vinaigre veranderd te zijn. Hij heeft misschien te lang gewacht met consumptie of ik met afleveren. Ik probeer het nogmaals. Nu met een echt Frans chateau, die naam moet men betalen. Als ik mijn boodschap heb gedaan, kan ik al door de gate naar de Penguin1 doorlopen, ik ga op de bovenste verdieping van het schip zitten, daar is een balkon waar ik wat foto’s kan maken en mijn cameraatje verder testen. Het is niet druk aan boord. In de ruimte waar ik binnen ga zitten slechts 4 mensen, terwijl er plaats voor 50 is. Zodra de boot vertrekt ga ik naar het buitenbalkon, genieten van de frisse zeewind. Indonesië is een eilandenrijk dus moet men van de zee genieten als dat kan. Ik zie dat de ferry- en cruiseschepenhaven verbouwd wordt, de kades zijn inderdaad wat krap en onoverzichtelijk. Het gebeurd regelmatig dat men komende vanaf Batam lang moet wachten op een vrije plek aan de kades. Aan het eind van de haven, waar vroeger de Keppel scheepswerf was, maar nu een immense woonwijk, slaan we links af en varen over de rede van Singapore, die zoals te doen gebruikelijk stampend vol schepen ligt. Er staat een stevige wind en is er schuim op de toppen van de golven te zien. Ik maak wat plaatjes, maar op een gegeven moment ga ik maar weer binnen zitten. Dit is een tafereel dat ik maar al te vaak heb aanschouwd.



Op tijd kwam de ferry terminal Batam Centre in zicht, ik ging van boord en wachtte in de lange rij voor het imigrasiloket. Hoewel lang, ik schatte dat ik zo een 12 toeristen voor me had, doch Indonesische ambtenaren werken rustig. Ik zag dat het aanschaffen van een VOA (visa on arrival) heel erg snel ging, nauwelijks wachttijd. Eindelijk was ik aan de beurt en stond een beetje verveeld in het niets te staren terwijl de uiterst trage ambtenaar zijn werk deed. Toen ik ten lange leste, mijn stempel ontvangen had, liep ik door de bagagecontrole en ging ik mijn koffer halen. Daarna een airlineticket bestellen bij een van de drie loketten die er zijn voordat je de aankomstruimte uit bent, en ook nog wat Indonesisch geld uit de ATM halen, want ik had er weinig trek in mijn S$ met veel verlies aan de gretige moneychangers voor een te lage prijs te verkopen. Toen ik terug bij de ticketbalie kwam werden er twee aanbiedingen ingetikt. Een met Kartika Airlines tot CGK, en verder met Sriwijaya voor CGK-SOC prijs 980.000 Rp en Lion Air BTH – CGK – SOC voor 1.360.000 Rp. Ik koos voor de laatste want de overstaptijd was veel korter, dat scheelde 2,5 uur op CGK en ik had geen omkijken naar mijn koffer tot Solo. Hoewel ik had Kartika Air graag eens geprobeerd, ander keertje. Ik had moeite met het afrekenen van het grote bedrag, ik had biljetjes van 50.000 Rp uit de ATM ontvangen. Ik vroeg nog aan de dame achter de balie “Hoeveel biljetjes van 50.000 zijn dat?” 27 en een andere, ik begon te tellen, als een soort automatisme pak ik per keer twee biljetjes van 50.000 Rp en tel honderdduizend, tweehonderdduizend, drie… enzovoorts. O ja zo ging het. Rampzalig dat geld in Indonesië, die vreselijk grote bedragen en al die fouten waaraan men bloot staat. Ik kreeg mijn ticket overhandigd voor de vluchten JT 371 BTH – CGK om 12.20 gevolgd door JT 528 CGK – SOC om 1545. Ik liep de ferry terminal door op zoek naar de taxistandplaats, waar ik een taxi naar de airport bestelde. In Indonesië gebruikt men nooit het woord uit het bahasa Indonesia “bandar udara”, of het acroniem “bandara”, het is altijd èpot. Toen ik naar buiten stapte kwam het water bij bakken uit de lucht en moest de taxi door het stromende water zijn weg weten te vinden. De chauffeur was een Padanger zoals de meeste taxichauffeurs op Batam. We spraken over de politieke situatie, nu de presidentsverkiezingen naderen wordt er veel gesproken over hoe SBY het als president gedaan heeft. Nou daar kan men kort over wezen, hij heeft er voor gezorgd dat Indonesië niet dieper het zwarte gat ingevallen is waar het sinds 1998, maar vooral onder Megawati in terecht was gekomen, maar of het echt goed gaat kan men niet zeggen. De situatie is stabiel maar economisch weinig rooskleurig. Aldus Londoh, die weinig met politiek van doen wenst te hebben. De regen hield op en in het gebied rond de èpot was het droog. Ik rekende 70.000 Rp af, ging de èpot binnen, liet mijn bagage scannen en liep rechtstreeks naar de Lion Air balie. Inchecken was zo gebeurd, bagage werd doorgelabeld naar Solo en om 11 uur stond ik daar klaar om naar Solo af te reizen. Nog even de airport tax betaald ad 30.000 Rp, dat is ook een goudmijn voor lokale overheden. Ik las net dat Tangerang bij de airport tax een taxitax wil invoeren van 2500 Rp voor nationaal en 5000 Rp voor internationaal, te betalen tegelijkertijd met de luchthavenbelasting. Door iedereen te betalen, of je nu een taxi gebruikt of niet. Ik ging bij “Oh La La” zitten, daar hebben ze Bintang, Heineken en Tiger biertjes voor 13.000 Rp. Ik nam een Tiger. Daarna even eten in restaurant Sanur, niet een van de beste plekken ter wereld maar wel eentje met uitzicht op de parkeerplaats voor de luchthaven Hang Nadim . Ik bestelde een mie goreng, met een stukje tahu en een fles water voor 30.000 Rp. Na dit maal ging ik naar de wachtkamer voor het boarden, bagage door de X-ray en wachten maar. Het was niet druk, godzijdank. Er leek me ook geen vertraging, want het toestel stond al klaar. Helaas leek me dit een Wingstoestel. Toen de oproep tot boarden kwam, op tijd, bleek dat we inderdaad dit Wingstoestel voor de vlucht naar Jakarta gingen gebruiken. Het was een MD-82 met de registratie PK-WIH. Dat is een toestel van 21 jaar oud met de volgende geschiedenis:

07/10/1987 Continental Airlines N57837

09/05/1990 ALM N57837 lsd

01/09/1990 Continental Airlines N57837 Stored at Mojave 10/2001

05/07/2005 Lionair PK-WIH

Toch wel een slechte zaak als je een dure Lion ticket koopt, je weet dat deze nieuwe toestellen hebben en hoop je daarin te komen zitten en als dat niet zo is een van hun andere toestellen, maar niet zo een afgeroste kankerbak van Wings voor een Lion prijs. Ik realiseerde mij dit toen we op CGK aankwamen en daar minstens 4 van die nieuwe toestellen zag. Ook staan deze toestellen op de voorkant van hun tickets “First to fly Boeing 737 – 900ER”. Ik heb er nog steeds niet mee gevlogen.



Het vliegtuig stroomt vol en vertrekt aardig op tijd, is ook niet zo moeilijk want er staat maar één ander toestel van Kartika Air. Voordat we de startbaan bereiken krijg ik nog een uitzicht op het Adam Air toestel dat van de baan afschoot op dit vliegveld en het einde van Adam Air inluidde. Ik maak een foto door het zeer smerige raampje van het toestel:



Er zit geen Adam registratie meer op het toestel maar het volgende nummer: N353CL. Als ik dit in de Google gooi krijg ik het volgende:

Registration Type: Corporation
Owner: C I T Leasing Corp
Address: New York, NY 10036-8002 United States

Die zitten op geld van de verzekering te wachten.

Na ruim 1 uur komt Jakarta in zicht, herkenbaar aan de roodachtige smog, ziet er bijzonder smerig uit, blij dat ik nooit in die stad hoef te wezen, afgezien van “in transit”




>> wordt vervolgd >>