Londoh

23 oktober: SIN – BTH – CGK – SOC 18 okt. (II)

Over de landing kan ik niets ten nadele zeggen, de Lion terminal stond behoorlijk vol, minstens 4x 737 – 900ER en nog 3 x 737-400. Daar komen wij in

onze MD-82, een afgeschreven kankerbak van 21 jaar oud, aangekacheld, waar je wel een volle prijs voor betaald (dat bedacht ik op dit moment). Ik stapte uit zag nog een leuk afgesleten bandje waar ik een plaatje van maakte en liep snel door naar de transit balie. Als westerling loop ik zo snel dat ik altijd als een van de eersten bij zo een balie sta. Ik was meteen aan de beurt en hoefde me dus niet in allerlei onaangenaam Indonesisch gedrang en geroep te begeven. Ik liep via het hoofdgebouw en de controle voor de airporttax de trap op naar de terminal van Lion Air, dat is 1A. Het eerste dat ik dacht was : “Wat een drukte!”en als men dat in Indonesië denkt is dat meteen onaangenaam. Ik besloot dat ik honger had en ging even iets eten. Mijn keuze viel op het restoran SOKA, lekker druk, men komt binnen in de rookruimte en dan is de lucht te snijden, plus natuurlijk een aantal vervelende, schreeuwende, te veel verwende bloedjes die het leven van medepassagiers aan het zuur maken waren. Bij de counter bestelde ik een soto ayam, na de soto daging afgekeurd te hebben een blik op de inhoud van deze soto deed mij aan het aangenaam verassen van hond of kat denken. Ik nam er nog twee perkadel bij, daar kan weinig mee mis gaan en die vullen zo lekker. Het geheel gecompleteerd met nasi en een blikkie Bintang bier. Bij de kassa mocht ik hier Rp 65.500 voor afrekenen. Ik heb de bon bewaard om in de kampung te laten zien, die gaat gegarandeerd van hand tot hand. Na dit dikbetaalde etentje, dat overigens goed smaakte liet ik mijn bagage door de X-ray lopen en liep de terminal in, alle stoeltjes waren bezet, aan de zijkanten zaten mensen op de grond, dus kan je wel stellen dat het druk was. Ik ging naar de wachtruimte van gate 5, daar zaten ook de wachtkamers aan beide zijden stampend vol voor twee vluchten, Solo en Banjarmassin. Vreemd dat ze geen stoeltjes bij plaatsen want die wachtruimtes zijn zeer ruim opgezet. Ik denk even terug aan de jaren dat vliegen nog een luxe was in Indonesië en dat je de luchthavens bijna voor jezelf had. Niet dat ik het de mensen niet gun om te vliegen, integendeel, maar ik verbaas erover dat het bedrijf dat de luchthavens exploiteert niks doet om het verblijf aldaar te veraangenamen. Laten we het er maar op houden dat een paar maanden in Amsterdam weer een kritische Nederlander van mij hebben gemaakt en dat ik over alles en nog wat wel iets te sijken heb. Inmiddels stroomden veel passagiers naar buiten om te boarden voor de vlucht naar Banjarmassin, die met een 900ER werd uitgevoerd. Dat gaf hoop voor de vlucht naar Solo. Op de oproep om te boarden hoefde ik niet al te lang te wachten en konden wij op weg naar het toestel. Dat was gewoon een ordinaire MD 90, de PK-LIP van 1996, dus dat viel alleszins mee, ook nog eens in de Lion kleuren. Hier de geschiedenis:

30/07/1996 Reno Air N903RA

31/08/1999 American Airlines N903RA Stored at Marana 05/2001

01/03/2005 Lionair PK-LIP

Over de vlucht naar Solo valt weinig te vertellen, behalve dat ie vol zat. Ook geeft Lion/Wings geen broodjes en water meer, consumpties kan je zelf kopen. Dat maakt het leven van de stesjes nog saaier, die zijn nu een soort kleuterjuf geworden, er was er eentje door de geluidsinstallatie voortdurend op het gebruik van de veiligheidsriemen aan het hameren, dat was op beide vluchten zo. Beide keren viel mij het werkelijk onbegrijpelijke Engels dat er werd gebezigd op. Als het toestel geland is moeten de stesjes passagiers die te snel op staan terug in hun stoelen proberen te krijgen, dat is hondenwerk want ze krijgen daarvoor een grote smoel terug. Aan de HP’tjes die gaan rinkelen als het toestel nog op de landingsbaan rijdt valt vooralsnog niets te doen. Ik ging door de achterdeur het toestel uit en liep naar de aankomst terminal, daar was het zeer druk bij het uitzoeken der bagage. Ik liep de terminal weer uit naar de plek waar de bagage werd aangeleverd en wachtte daar rustig mijn koffer af. Toen ik deze had moest ik me langs een enorme mensenmassa wringen, er was net ook een Garuda vlucht aangekomen. Dan het gebruikelijke geklooi met de bagagetags waarvan geëist wordt dat je die inlevert. Nou is dat niet zo moeilijk voor het labeltje dat op je koffer zit, maar het zoeken naar je ticket in de drukte met al je bagage is altijd weer een ramp. Eindelijk stond ik buiten de terminal en kon ik tussen de Indonesiërs gaan worstelen om een taxi te bestellen, gelukkig zei de dame achter het loket dat er niet voorgedrongen mocht worden, ik had daar even geen zin in.