Londoh

27 oktober: KA Prameks

Is een acroniem voor de “Prambanan ekspres” de 2e klas trein die al jaren tussen de stations Yogyakarta Tugu en Solo Balapan rijdt. De laatste jaren zijn er rond

deze trein allerlei positieve ontwikkelingen waar ik hieronder over wil berichten. Allereerst is, nadat het baanvak Solo – Yogya van een dubbelspoor is voorzien, nu ook het baanvak Yogya – Kutoarjo tweesporig geworden. Hierop mag men reageren met “Dat zou tijd worden, na meer dan honderd jaar een enkelspoor te hebben gebruikt.” Nu nog de rest van Java, dat zou nog wel eens enkele tientallen jaren kunnen gaan duren. Die twee projecten hebben vele jaren gekost, maar ja alles gaat in Indonesie nog met het handje. Als je dan bedenkt dat voormalige minister van teknoloki Habibie het gigantische “dana reboisasi” oftewel het herbebossingsfonds, waar triljoenen rupiah in zaten, heeft opgebruikt om daar vliegtuigen van te maken. Het ergste is dat die vliegtuigen nooit hebben gevlogen. Dit was alleen maar om de wereld te laten zien dat Indonesië een moderne natie was die voor geen kleintje vervaard was. Als ze zich wat meer low-profile hadden gedragen, een houding die veel beter bij ze past, dan hadden ze van al dat geld minimaal Java en Sumatra van een schitterend dubbelspoors treinennetwerk kunnen voorzien met seinen, beveiligde overwegen en nieuwe treinen, helemaal zelf gemaakt door de PT Inka te Madiun. Helaas is dat een gewone kleine jongensdroom, Habibie zag altijd alles heel groots, zeker daar waar het vliegtuigen betrof, want alles wat hij zag vliegen was meteen zijn passie. Overigens ben ik van mening dat een herbebossingsfonds bedoeld is om nieuwe bomen te planten. Dat doen ze nu wel als ze bos kappen, maar die nieuwe bomen zijn oliepalmen, niet de mooiste soort in het ruime aanbod dat Onze-Lieve-Heer heeft gecreëerd.

Sinds een aantal jaren zijn de treinen van de KA Prameks , die al helemaal waren afgerost, vervangen door nieuwe tweedehandsjes ex-Japan. Die treinstellen zijn gerehabiliteerd door de PT Inka te Madiun. De treinen zijn knalgeel gespoten en zien er vooral praktisch uit. Er is ook een service aan boord die drankjes e.d. verkoopt en in elk rijtuig staat een vuilnisbak (!!). Echter nu deze treinen al een 2 – 3 jaar in dienst zijn ga je toch weer allerlei gebreken zien die voortkomen door een gebrek aan onderhoud. Als je met zo een trein meerijdt dan zie je vooral dat de deuren, die otomatis open & dicht gaan blijven haken. Er bevindt zich boven de deur een klein hendeltje achter een luikje, en zie je dat de luikjes inmiddels zijn verdwenen en er passagiers naar de deuren lopen om te laten zien dat zij weten hoe de deuren werken. Er zal waarschijnlijk regelmatig geprobeerd worden zo een hendeltje met kracht de verkeerde kant op te duwen. Over niet al te lange tijd werken de deuren helemaal niet meer en zijn de treinstellen voorzien van AC-alam. Ook kan ik iedereen ten zeerste afraden om in het eerste rijtuig, vlak achter de masinis, plaats te gaan nemen. De trein heeft een claxon met een bijzonder hoog en irritant toontje. Het gebruik van een claxon is een typisch Indonesische neurose, en kan deze bij de nietsvermoedende passagier die niet aan deze neurose gewend is hoofdpijn veroorzaken. Nou is in Indonesië het meest bekende middel tegen hoofdpijn Paramex, maar geen Prameks, de laatste is een veroorzaker.



Voorheen reed er zeven maal per dag een Prameks tussen Solo en Yogya heen en weer. Nu de spoorbaan tweesporig is geworden zijn er 4 Prameks per dag bijgekomen die verder gaan dan Yogyakarta en het traject Solo – Kutoajo afleggen in ruim twee uur. Een kaartje voor deze trein kost slechts 14.000 Rp (Solo – Yogya = 7000 Rp) Voor de bus is men veel meer geld kwijt en is men ook heel veel langer onderweg. Nou kan een toerist zich afvragen “Maar wat heb ik in Kutoarjo te zoeken?” Lezen we de eerste drie letters van deze plaatsnaam dan moge het antwoord duidelijk zijn “Helemaal niets”. Omdat ik in Purworejo was geweest had ik de kans om de Prameks vanaf Kutoarjo te proberen, Purworejo ligt zo een 13 kilometer van Kutoarjo, de treinreis zal echter de eerste en laatste keer zijn geweest. Ik blijf natuurlijk de KA Prameks tussen Solo en Yogya als mijn favoriete vervoermiddel tussen die twee plaatsen beschouwen. De Prameks vertrekt vanaf Solo naar Kutoarjo drie maal per dag om 05.45, 12.39 en 14.39 en van Kutoarjo vier maal per dag naar Solo om 05.50 (tot Palur), 09.00 (tot Solo Jebres), 14.55 (tot Palur) en 17.40. De aankomst is ruim twee uur later als er niets mis gaat onderweg. Er wordt op de volgende stations gestopt: (Palur, Solo Jebres) Solobalapan, Purwosari, Klaten, Maguwo, Lempuyangan, Yogya Tugu, Wates, Jenar en Kutoarjo.

Tussen de namen van deze stations staat een heel oude en toch nieuwe naam, ik bedoel Maguwo, dat was in de Nederlandse tijd de naam van het vliegveld dat nu Adisoetjipto heet. Sinds kort is daar een station gevestigd met dezelfde naam. Dit station bestond reeds maar meer in Westelijke richting. Op 27 augustus is dit station officieel geopend door de minister van transport, ja die kale, Jusman Syafii Djamal tezamen met de dirut (direktur utama) van de PT KAI Dhr. Roni Wahyudi. Het spreekt vanzelf dat er bij die opening erg veel gezwollen taal werd gebezigd, luidruchtig voorzien van hoorngeschal, en begeleid door het uiteenspatten van 1000-klappers waar tussendoor een briljante toekomst voor dit stationnetje door beide hoge heren werd geschetst. Ik zal er maar niet te diep op ingaan, want daarmede zet ik iedereen op een verkeerd been. Het kwam erop neer dat beide heren gingen vertellen dat er een “intrigasi” plaats gaat vinden van de dienstregelingen van zowel de PT KAI als die van de luchtvaartmaatschappijen en dat men binnen anderhalf uur na aankomst op het station in het vliegtuig zit en op weg naar zijn bestemming is. Let wel dit is toekomstmuziek, zoals die zoveel in de R.I. wordt afgespeeld. De realiteit is dat de Prameks die om 06.55u vanaf Solo naar Yogya Tugu rijdt niet op stasiun Maguwo stopt, die om 08.45 vanuit Solo vertrekt wel. De treinen die tussen Kutoarjo en Solo rijden stoppen alle op dit station. Dat is zogenaamd gemakkelijk voor de TKI die op Adisoetjipto landen en goedkoop naar hun kampung halaman wensen te reizen. Het is moeilijk na te gaan welke treinen er nu precies op Maguwo stoppen omdat dit station nog niet in de dienstregelingen is opgenomen. Ook is er geen dienstregeling met alle stations en vertrektijden te verkrijgen. Elk station heeft zijn eigen dienstregeling hangen. Ik zie dus nog niet zo 1,2,3 de Prameks gevuld met passagiers voor de luchthaven te Yogya. Het is weer zo een ideetje dat ze uit het buitenland hebben opgepikt en waarvan de ambtenaren hebben gedacht “leuk, dat gaan we ook doen”. Dus wilt men naar de luchthaven van Yogya, gewoon een taksi bestellen dan weet men zeker dat men daar aankomt. Bij dit alles komt ook nog het verhaal dat de Prameks een paar maal per dag door gaat rijden naar het station te Sragen.

Dit was het laatste KA nieuws uit Midden-Java, heel binnenkort hoop ik met een verslagje te komen van de KA Banyubiru, de nieuwe ekspres die tussen Sragen via Solo naar Semarang en terug rijdt. Tot besluit enige plaatjes.