Londoh

25 oktober: Een dagje naar ...Purworejo (I)

Dat dagje zat er al heel lang aan te komen en is het eerste dagje er op uit dat ik sinds mijn terugkomst in de Gordel van het vervalste smaragd heb gemaakt. Het is allemaal begonnen met de gemakzuchtige foto’s van het

station te Purworejo die door die Jeroan van Mooinesië waren gemaakt. Kijk hier. Het was vooral de tekst bij deze foto’s die stoorde. Enig zoeken met Google leverde ook de vraag op “Waarom alleen het station?” want er is veel en veel meer in Purworejo. Ik besloot de dag bij het station te beginnen en dan op zoek te gaan naar de plek waar de Belanda Hitam ooit hebben gewoond.

Omdat ik die ochtend eerst in Yogya moest wezen, heb ik vandaar af een taxi genomen, dat kostte me na tawarren met de rit in Yogya erbij 200.000 Rp. Er liggen 67 kilometers tussen de beide plaatsen. Ik liet me voor het station afzetten. Het station is gewoon een oud station uit de Nederlandse tijd zoals er vele op Java zijn te vinden. Er is een zekere eenheid in de stations, er waren een paar modellen die meerdere keren werden gebruikt. Purworejo was voorheen het eindstation van de 13 kilometer lange lijn Kutoarjo, Bersole, Batoh, Grantung, Kenteng, Purworejo. Deze lijn is begin 70’er jaren opgeheven. Er vertrekken vanaf dit station nog drie treinen per dag naar Kutoarjo om 06.00, 07.30 en 17.30u. Waarschijnlijk rijden deze treinen om te bewerkstelligen dat de grond waarop de spoorlijn ligt niet “gekraakt” kan worden. Ik heb van het station twee plaatjes gemaakt en zag dat er op de plek waar voorheen vast het “bupet” was gevestigd nu ene Pak Rus een warung soto uitbaatte. Daar ik slechts een heel licht ontbijtje tot mezelf had genomen besloot ik dat ik zin in Soto had, liep naar binnen en bestelde een soto met daarbij een es teh manis. De soto kwam in kleine kommetjes, ik deed er wat jeruk nipis bij en sambal, ik had geen trek in kecap manis of iets uit een ander plastic flesje waar er vele van op tafel stonden. Ik nam er een stuk tempé goreng bij, de soto smaakte voortreffelijk, dat bleken vele anderen met mij te vinden want er zaten meer mensen smakkend te smullen. Omdat de soto zo lekker was nam ik een tweede mangkok, daar nam ik krupuk kulit bij, die smaakte niet zo geweldig. Het bupet van Pak Rus was zoals dat al heel lang in Indonesië gebruikelijk is in de eenvoudige restaurants overdadig voorzien van kalenders. Iedereen die iets is bij een bedrijf en in een bepaald restaurantje komt neemt als de tijd daar is een kalender mee, daarmee wordt de gelegenheid dan gedecoreerd. Ik rekende af het geheel kostte mij 17.000 Rp, niet echt goedkoop, maar ik heb al vele prijsverhogingen gemerkt, dat kan oplopen als je er een paar maandjes uit bent. Toen ik vertrok was dat omstreeks de tijd van de benzineprijsverhoging en had ik de effecten daarvan nog niet ondervonden.




Na de soto was ik helemaal gereed voor Purworejo, zeker voor de zaken die Jeroan had gemist. Het station lag niet ver van de werkelijk immense alun-alun, dat was een van de grootste die ik ooit heb gezien. Ik herinner me in Ambarawa is een soortgelijk terrein. De alun2 van Purworejo is met zijn 6 hectare de grootste van Java. Het heeft misschien te maken met de functie als garnizoensstad van beide plaatsen op deze enorme terreinen werd er geëxerceerd. Het viel me op dat Purworejo centrum behoorlijk veel groen bezat en ook veel oude gebouwen. Ik besloot een rondje te lopen om de alun-alun en af en toe een zijstraatje in te slaan. Ik informeerde bij een vader die met een kind aan de rand van de alun-alun zat waar de Kampung Afrikan was, hij wees naar de verste hoek van de alun2. Tussen Mohammedaanse neus en lippen door werd mij ook even verteld dat de moskee aan de aan de alun2 in bezit was van de grootste bedug ter wereld. Ik liep verder zag het postkantoor, en een mooie katholieke kerk. Aan de alun2 stond nog een ander kerkje dat me 19e eeuws toe leek. Naar de moderne Indonesische adat in wilde kleuren geschilderd, dat had gewoon wit moeten zijn volgens mij, want het is zeker dat die kerk heel lang wit is geweest. Helaas vindt men in Indonesië dat een mooi oud gebouw verfraaid moet worden, vandaar deze kleuren. Om de alun2 stonden heel veel gebouwen uit de Nederlandse tijd, vooral veel gebouwen die bij het leger dienst deden, maar ook een immens huis waar de Bupati zetelde. Ik liep een zijstraat van de alun2 in en zag een hele rij oude Nederlandse huizen, met daar omheen zeer ruime erven. De huizen stonden allemaal leeg enverkeerden in een verwaarloosde staat . Op de huizen stond vermeld dat het dienstwoningen van het TNI waren. Zo een hele straat die leeg staat kan alleen maar betekenen dat hier een projectontwikkelaar aan het toeslaan was. Hij had in samenwerking met de commandant een dealtje gemaakt, dat heet een “ruilslag” in Indonesië. Oude huizen en grond worden voor iets nieuws en “beters”geruild. Er gaan daarbij natuurlijk bedragen onder de tafel door. Ik al een immense shopping mall in gedachten gebouwd worden, op een plek mat mooie oude dienstwoningen. Ik kreeg daar later van iemand de bevestiging dat dit inderdaad zou gaan gebeuren. Misschien is over enige jaren het karaker van Purworejo geheel veranderd. Nu is het een hoofdstad van een agrarisch gebied en dat straalt het uit door zijn bedaarde provinciale drukte die in de hoofdstraten heerst.

Hier de plaatjes:



>> Wordt vervolgd >>