Londoh

25 oktober: AMS-SIN SQ323

Van h0mpy kreeg ik onderstaand verhaal toegezonden. Of ik dat van die 1000 woorden gezegd heb kan ik me niet meer herinneren. Het verhaal telt maar liefst 1670 woorden en dat is een knappe prestatie. Ik heb wat verbeteringen aangebracht met behulp van mijn spellingchecker.

Voordat ik met mijn verhaaltje begin over mijn vlucht naar Indonesië, zou ik mij graag willen verontschuldigen niet van hetzelfde schrijverskaliber te zijn als Londoh. Verder dan offertes, facturen en af en toe een reply op een forum kom ik eigenlijk niet. Een tijdje terug las ik in een reply van hem op het blog dat als iemand een stuk van meer dan 1000 woorden voor kon leggen, deze misschien wel in aanmerking zou kunnen komen voor een plekje op de site. Hierbij dus mijn poging. Hoe Londoh het voor elkaar krijgt zoveel lange stukken uit z’n mouw te schudden is voor mij een raadsel. Alleen al om dit stukje in elkaar te zetten heb ik bijna een dag nodig gehad.

AMS-SIN SQ323 (B777-200/200ER) 19-10-2008, 1155 hrs

Jakarta Selatan, 24 oktober 2008
In verband met noeste arbeid en omstandigheden kon gisteren pas laat in de avond begonnen worden met voorbereidingen voor de reis. Dit omvatte van alles, van schoonmaken tot was draaien en drogen. Erg ongelegen kwam tot mij, om 0300u, de ontdekking dat ik dat ik m’n trouwring kwijt was en ben. Verbolgen over het feit dat juist ik 7 gram aan 22 karaats goud kon kwijtraken, heb ik het hele appartement nog eens uitgebreid op z’n kop gezet. Dit alles bij elkaar resulteerde in een te laat vertrek naar Schiphol en in het vergeten van allerlei mee te brengen dingen. Voor mij is het een kleine 2 uur rijden. Gelukkig hoefde ik dit niet zelf te doen daar ik mijn vader weer eens bereid had gevonden mij te brengen. Omdat het zondag was, schoot het best op. Pa ging op Schiphol het toilet tot biologisch rampgebied omtoveren terwijl ik met m’n bagage voor de lege check in balies van SIA stond. Een medewerkster van Cathay Pacific vertelde mij dat ik vrij laat was en mijn vlucht over enkele minuten zou gaan vertrekken. Zij belde voor mij de gate en SIA medewerkers lieten weten dat ik, met alle bagage die ik sjouwen kon, mocht proberen om het vliegtuig te halen. Gelukkig had ik m’n boarding passes thuis uitgeprint. Als Kris Flyer member bestaat de mogelijkheid om online zitplaatsen te reserveren, maaltijdvoorkeuren vast te leggen en online in te checken. Het kan heel goed zijn dat iedere passagier online kan inchecken…ik was in elk geval erg blij dit gedaan te hebben en het kwam mij erg goed uit. Wat mij ook goed uitkwam, is dat ik gewoonlijk niet met koffers reis. 2 Rugzakken, 1 overmaatse canvas tas en een boodschappentas was wat ik meeslepen moest.

Met de 2 zakken op mijn rug en de 2 tassen in de nek baande ik mij al sprintend een weg naar het vliegtuig…grof verbaal en fysiek geweld niet schuwende. Opeens was daar de rij voor de paspoortcontrole. Ik piepte (vanwege de teer en nicotine) dat ik nogal haast had en of ik niet beschaafd mocht voordringen. Een jonge blonde vrouw liet mij vriendelijk lachend voor gaan. Ze vroeg waar de reis naar toe ging. “Jakarta” piepte ik. “Ooh, da’s ook een mooie bestemming” zei ze tegen anderen in de rij. Opeens wou iedereen van alles en nog wat over Indonesië weten. Wild gebarend met mijn hoofd (4 stuks bagage) probeerde ik duidelijk te maken niet gediend te zijn van een gesprek. Ik wende mij tot de groep samen reizende personen voor mij in de rij en rochelde dat ik haast had. Als rasechte Hollandse antwoordde een verlept blad dat iedereen hier haast had. Ik vond dat ik genoeg pieprochels vuil gemaakt had aan dit tourgezelschap en deze obstakels van bovenmiddelbare leeftijd waren vlug genomen. Na de paspoortcontrole zette ik het weer op een rennen.

Tegen de tijd dat ik van plan was mijn hart op te hoesten en in mijn sprint op glimmende kistjes deze hiermee plat te stampen, kwam ik tot de conclusie dat ik de gate aan het passeren was…rechtsomkeert dus. Bij de controlepost duwde ik een prop papier in de handen van een medewerker. Deze prop was mijn boarding pass in A4 formaat. Na controle van de prop en een stempel hierop werd er een stuk afgescheurd. Met een kleiner propje tussen m’n tanden hervatte ik mijn sprint. Normaal gesproken moet ik mij vrijwel compleet uitkleden, meerdere malen door het detectiepoortje en mijn handbagage over de kop gooien. Ik schijn nogal als een risicogeval voor te komen. Hiervan was deze keer geen sprake. Direct na dat ik aan boord was, werden de voorbereidingen voor vertrek uitgevoerd. Mijn zitplaats was op de achterste rij van het compartiment ter hoogte van de vleugel. Ik had deze plek uitgekozen opdat er geen personen achter mij zouden zitten die de hele reis aan m’n rugleuning zouden sjorren en duwen. Bovendien was het lekker dicht bij het toilet. Later zou ik merken dat de hele nacht lui zouden samenscholen bij de toiletten en als het druk was dan stonden ze in het gangpad naast mijn stoel leuk te kletsen en ongeveer recht in mijn bek af te schijten.

Nadat ik het mijzelf comfortabel had gemaakt in mijn stoel keek ik eens rond. Het leek wel een bejaardenuitje. In het stoelvakje voor mij ontbrak het blaadje Krisworld. Omdat ik graag wou weten wat er allemaal op het schermpje te zien en te horen viel, vroeg ik aan het Nederlandse stel aan de overkant van het gangpad of ik niet 1 van hun blaadjes mocht hebben. Om de een of andere reden deden ze net of ze geen Nederlands spraken en de man antwoordde in zwak Engels dat ie mij niet begreep. Ik zou niet weten wat voor vreemde taal ik volgens hem uitkraamde maar als hij nu al slachtoffer wenste te zijn van een cultuurcrisis wou ik het hem maar niet al te ingewikkeld maken. In het Engels en voor de zekerheid ook maar met gebaren kon ik hem aan het verstand brengen dat ik zijn blaadje graag zou willen hebben. Trots deze taalbarrière overwonnen te hebben overhandigde hij mij het blaadje. Hierna besloot ik kennis te maken met de oudere, Indonesische man naast mij. Hij was erg vriendelijk en verontschuldigde zich voor praktisch elke gemaakte beweging. Ik was blij met mijn directe medepassagier voor de lange vlucht. Hij zei voor de rest namelijk niks. Je zal maar een half bezopen, stes-kontenknijpende solonees naast je hebben…Amsterdamse orgelliederen brallende en foto’s makende van zijn ranzige rats. Mijn maaltijden waren overigens goed in te nemen. Ik had van te voren online mijn maaltijden uitgekozen. Geen smots met peentjes maar heuse ‘oriental meals’ voor alle vluchten. Deze bestelde maaltijden werden ruimschoots eerder opgediend dan de normale maaltijden. Ik verwachtte de oosterse keuze uit het menu voorgeschoteld te krijgen. Ik had namelijk deze maaltijden voortijdig besproken omdat, tegen de tijd dat ik bediend wordt, normaliter mijn voorkeur al niet meer voorradig is. Echter, na vergelijking met de oosterse maaltijd die mijn buurman later voorgeschoteld kreeg, bleek mijn bestelde maaltijd van andere aard te zijn geweest. Over de vlucht weinig te melden verder. Ik was nogal oververmoeid dus slapen ging mij redelijk af. Redelijk, omdat ik nogal gestoord werd door de kletsende groepjes lui naast mijn stoel. Het enige wat mij verder nog duidelijk bij staat van de vlucht is de overvloed aan Toblerone reepjes…op 2 handen niet te tellen. In tegenstelling tot Londoh vind ik juist dat de vluchten steeds sneller lijken te gaan. Soms ben ik zelfs teleurgesteld over het vlotte verloop omdat ik niet alle films heb kunnen kijken die ik graag wilde zien. Ik had wel een boek bij me.. Koopman In Azie..formaat Grote Bosatlas en 2 keer zo dik. Deze wilde ik echter bewaren voor in Indonesië.

Ik had overigens op Schiphol geen afscheid kunnen nemen van mijn pa. Een korte sms met als inhoud ‘GEHAALD’ was het enige bericht dat ik nog snel even kon versturen van uit het vliegtuig. Dit was echter genoeg geweest om hem al vloekende weer richting huis te laten begeven. Op Changi spendeerde ik mijn uurtje al sms’end in een der rookholen met de andere junks. Een lijst met vergeten dingen werd ook hier vandaan gestuurd. Mijn zus zal er voor zorgen dat zij ze wel meebrengt in December. Dit keer hoefde ik op Changi niet met de skytrain naar een andere terminal. Ik kon lopend naar de andere gate in dezelfde terminal 2. Normaal gesproken neem ik overigens de benenwagen tussen terminals op Changi…als de tijd dit toe laat.

SIN-CGK SQ952 (B777-300) 20-10-1008, 0825 hrs

Voor deze vlucht naar Jakarta had ik de achterste stoel bij het raam geregeld. Hier waren maar 2 stoelen en in de stoel naast mij zat een overmaatse Arabier. Hij viel tijdens het taxiën in slaap. Normaal had ik in deze zitplaats naar buiten gekeken tijdens de start maar besloot dat het interessanter was om naar de slapende Arabier te kijken. Tot mijn genoegen reageerde hij ongeveer zoals ik mij had voorgesteld bij het opstijgen van het vliegtuig. Hij schrok nogal paniekerig wakker, smorend in z’n kwijl die hij van de schrik z’n luchtpijp ingezogen had. Dit gebeurde vlak voordat de neus van het toestel omhoog kwam en de staart naar beneden daalde. Toen de staart naar beneden ging zal de man wel gedacht hebben dat ie aan het neerstorten was en greep zich al proestend en met een wilde blik stevig vast aan beide armleuningen. Ik moest er goed om lachen. De man zei iets heel erg onbeschofts tegen mij in het Arabisch en ik antwoordde hem de overtreffende trap daarvan terug. Later moest de man er zelf ook voorzichtig om lachen en toen bleek dat hij ook een speciaal bestelde maaltijd (ook al was het een of andere moslimprak) geserveerd kreeg, voelde ik mij enigszins verbonden met de Arabier. Ik had mij overigens eerder ingebeeld dat de man na het wakker schrikken zijn bomgordel, waar hij dan over droomde, tot ontploffing zou trachten te brengen.

Op CGK voelde ik mij verheven boven de mensen die in de lange rij stonden voor het bemachtigen van een visum bij aankomst. Dit gevoel van verhevenheid raakte ik al gauw kwijt bij het aanschouwen van de lange rijen wachtende mensen bij de imigrasi. Ik zat immers helemaal achter in het vliegtuig. ‘Mulai deh..gaya hidup orang Indonesia. De douanebeambte bladerde door de pagina’s met Indonesische visa in mijn paspoort en vroeg mij met een argwanende blik wat mijn reden van bezoek was. Meteen dacht ik aan het bord dat ik zag onderweg naar de uitgang ‘ Welcome to Indonesia. Death penalty for drug traffickers!’. Daar had ik geen zin in…visitaties evenmin. “Isteriku mau beranak” antwoordde ik aarzelend. Geschokt siste de beambte mij :”melahirkan!.. me-la-hir-kan” toe. Nadat ik het desbetreffende word foutloos na gesproken had, kreeg ik de benodigde stempel. Ik bedankte de man hiervoor. Hij wuifde mij weg zonder me een blik waardig te gunnen.