Londoh

31 oktober: Tren in tjet monumen

In mijn stukjes over Purworejo en Ampel komen geschilderde monumenten voor. In Purworejo was dat een 19e eeuwse kerk, bij Boyolali de poort naar een buitenverblijf van de Susuhunan PB X. Het viel me voor

het eerst op in Yogyakarta, ik dacht toen dat het iets typisch voor die stad was. Onlangs was ik in Yogya en heb een paar foto’s gemaakt van monumentale gebouwen die van een nieuw kleurtje zijn voorzien. Ik zal in de toekomst goed om me heen kijken. Het is namelijk een trend om monumenten op te leuken. Begin dit jaar viel het me op in Hila (Leihitu) bij fort “Amsterdam” een gerestaureerd VOC fort. Ik heb over de originaliteit van dit gebouw mijn grootste twijfels. Maar wat mij erg opviel dat was dat het gebouw wit is geschilderd. 1,5 jaar daarvoor was dat niet het geval. Stel je toch eens voor, een fort aan de kust dat op kilometers afstand te zien is vanwege de witte kleur. Hiermee wordt de werkelijkheid geweld aangedaan. Zeker omdat forten niet “leuk” maar sterk werden gemaakt, er kwam helemaal geen verf aan te pas. Op Saparua, ik dacht in Nolot was er een 18e eeuwse kerk, van steen met een dak van sagoblad die ze aan het `restaureren`waren, het sagodak zou door dakpannen vervangen gaan worden, want dat is modern. Binnen waren ze ook met beton aan het smeren. Het oude kerkje te Nusa Laut was voorzien van versierde houten lijsten die mij modern voorkwamen. Zo kan ik tientallen voorbeelden noemen. Het lijkt wel een ziekte. Monumenten worden of gesloopt voor de bouwmaterialen of zoals hierboven omschreven `opgeleukt`

Ik heb geen wandeling gemaakt om bewijs te zoeken. Ik heb de afgelopen week al twee foto´s geplaatst van objecten waar ik bij toeval tegenaan liep. In Yogya zag ik meer. Ik moest de trein hebben naar Solo, maar was een beetje vroeg en ben in de buurt van het station Tugu gebleven. Station Tugu dateert uit 1887. Er is aan het station een hoop geprutst en bijgebouwd in een ratjetoe van stijlen. Binnen lijkt het wel een pretpark. Sommige zaken zijn praktisch, zoals enige verhoogde perrons, de afstand tussen een trein waar je uit/in moet stappen en het perron is erg groot, zeker als je met bagage in- of uit wilt stappen of al oud van dagen bent. Hier een foto van het hoofdgebouw van stasiun Tugu die ik die dag maakte:



Wit was de kleur van koloniale gebouwen, men schijnt in Indonesië niet zo tevreden te wezen over dit uiterlijk en gooit er gekleurde verf tegenaan. Het bord met daarop Stasiun Yogyakarta is eigenlijk ook al behoorlijk afzichtelijk.



Bovenstaand gebouw is altijd een `landmark`in Yogyakarta geweest, wit geschilderd natuurlijk. In de Nederlandse tijd zat er altijd een bank in, ook heel lang in de Indonesische tijd is het een bank geweest. Na de krismon is het misgegaan en zitten er nu diverse bedrijven in. Er is op een lelijke manier bijgebouwd en de schilder is langs geweest om de boel te verzieken.