Reacties
Reacties
h0mpy schreef:
ik moet zeggen dat ik in 2008 vaker dan gemiddeld een bezoek heb gebracht aan indonesia :) hoeveel anderen er gekomen zijn zal me een zorg zijn. ik moet wel zeggen dat ik soms een beetje versteld sta over hoeveel bule ik wel niet zie op bepaalde plaatsen. in de echte expat en upper class faciliteiten zoals bijv. citos (cilandak town square). ik heb een schurft hekel aan deze plek maar d'r is een izzi pizza tent met 75% korting op het moment..dus ja :( hier niet gebruik van maken is geen optie voor deze walanda.
voor mij persoonlijk was het echt wel een 'visit indonesia year'.
voor mij persoonlijk was het echt wel een 'visit indonesia year'.
29 oktober 16:16:56
Londoh schreef:
Voor mij is 2008 het jaar waarin ik heb besloten dit land de rug toe te keren, ik heb het wel gezien. Nog een paar dingetjes dan is het afgelopen. Dat besluit is niet hals over kop genomen, ik heb er twee jaar over nagedacht. Overigens ben ik nooit naar Indonesië gekomen met het idee me er te gaan vestigen, ik ben blijven “hangen”. Als ik echter om me heen kijk is het land lang niet meer zo leuk als toen ik hier voor het eerst kwam. Dat was overigens al in 1980. Ik vergelijk het heden vaak met de 90’er jaren toen ik hier net zat. Ik lijk wel een ouwe lul, maar ik vond de mensen toen veel gezelliger, ze hadden een bepaalde naïviteit die ik zeer kon waarderen en altijd bereid tot een gezellig gesprek. Nu anno 2008 zijn het consumptiedieren geworden, de praten met elkaar door hun haedfoontje. Dat houden ze het liefst voor zich om zo te communiceren. Ik denk dat de telecommunicatiebedrijven verschrikkelijk veel geld verdienen. Ik hoor wel eens verhalen van wat Indonesiërs opmaken aan dat ge-OH, en schrik me dan rot.
Ach dat moeten ze zelf weten. Ik ben 10 dagen terug en als ik dan naga wat er allemaal al mis is gegaan. Mijn noodboek dat naar de klote was had ik weggebracht naar het servicecenter te Yogya, dat ding was 10 maanden oud. Wordt ik de dag daarop gebeld met de mededeling dat de garantie ongeldig was verklaard omdat er derde parijen met het ding hadden zitten klooien. Most ik er weer helemaal naar toe om wat harde woorden te spreken. Nou ben ik daar een specialist in hoor, je gaat niet kwaad worden zoals in NL. Ik heb ze verteld dat ze me malu hebben gemaakt met hun beschuldigingen, die zouden eigenlijk fitnah genoemd kunnen worden. Het meisje dat mij te woord stond glimlachte heel erg lief. Daarna met het hoofd van de technische dienst gesproken, die ik nog kende van de vorige reparatie en op dat moment is het noodboek waarschijnlijk verkloot. Het meisje bleef glimlachen, zo lief. In de trein terug naar Solo moest ik steeds aan die glimlach denken, deze vervaagde pas toen ik op Solo Balapan uitstapte.
Het regent elke dag, zodra die buien beginnen breekt er paniek in deze perumahan uit. Je ziet dat het water blijft liggen, het kan nergens heen. Ik heb daar geen last van want woon op een “bult”. In de 10 jaar dat ik hier woon is dit probleem steeds groter geworden, de goten lopen nergens naar toe. Men is voortsdurend aan het bouwen, op sommige open stukken zijn de goten dichtgegooid met puin. Er zijn straten waar de bewoners de handen in een hebben geslagen, die zijn opgehoogd, stroomt het water ergens anders naar toe. Dat alles terwijl de Bengawan Solo op een paar 100 meter hier achter loopt. Vroeger zei men dat hetr regenseizoen weer was begonnen, nu spreekt men van de musim banjir.
Watr dit land nodig heeft is een inspirerende president, die het volk leert goed na te denken en niet af te wachten tot er een bevel komt om ver volgens een halfgebakken werkje af te leveren.
Ach dat moeten ze zelf weten. Ik ben 10 dagen terug en als ik dan naga wat er allemaal al mis is gegaan. Mijn noodboek dat naar de klote was had ik weggebracht naar het servicecenter te Yogya, dat ding was 10 maanden oud. Wordt ik de dag daarop gebeld met de mededeling dat de garantie ongeldig was verklaard omdat er derde parijen met het ding hadden zitten klooien. Most ik er weer helemaal naar toe om wat harde woorden te spreken. Nou ben ik daar een specialist in hoor, je gaat niet kwaad worden zoals in NL. Ik heb ze verteld dat ze me malu hebben gemaakt met hun beschuldigingen, die zouden eigenlijk fitnah genoemd kunnen worden. Het meisje dat mij te woord stond glimlachte heel erg lief. Daarna met het hoofd van de technische dienst gesproken, die ik nog kende van de vorige reparatie en op dat moment is het noodboek waarschijnlijk verkloot. Het meisje bleef glimlachen, zo lief. In de trein terug naar Solo moest ik steeds aan die glimlach denken, deze vervaagde pas toen ik op Solo Balapan uitstapte.
Het regent elke dag, zodra die buien beginnen breekt er paniek in deze perumahan uit. Je ziet dat het water blijft liggen, het kan nergens heen. Ik heb daar geen last van want woon op een “bult”. In de 10 jaar dat ik hier woon is dit probleem steeds groter geworden, de goten lopen nergens naar toe. Men is voortsdurend aan het bouwen, op sommige open stukken zijn de goten dichtgegooid met puin. Er zijn straten waar de bewoners de handen in een hebben geslagen, die zijn opgehoogd, stroomt het water ergens anders naar toe. Dat alles terwijl de Bengawan Solo op een paar 100 meter hier achter loopt. Vroeger zei men dat hetr regenseizoen weer was begonnen, nu spreekt men van de musim banjir.
Watr dit land nodig heeft is een inspirerende president, die het volk leert goed na te denken en niet af te wachten tot er een bevel komt om ver volgens een halfgebakken werkje af te leveren.
29 oktober 23:19:08
h0mpy schreef:
dat van dat consumeren is wel heel erg ja. iedereen zeurt altijd dat indonesia een arm land is maar ondertussen heeft het wel de meeste en grootste malls van z.o. azie. en ja.. worden er vermogens uit gegeven aan hp kosten. ik verwonder mij er ook over dat velen een hogere rekening hebben dan ik in holland.
waar wij wonen geen last van banjir..goed geregeld hier en ook een goede ligging. maar ik ken er wel die het minder getroffen hebben qua locatie. en het probleem van de goten die gebruikt worden als afvaldump zijn ook bekend. ik ken een vent die het nogal vervelend vond dat de goten in zijn straat helemaal vol zaten vanwege rotzooi en gebrek aan onderhoud.. zo een ding moet namelijk wel eens uitgeschept worden. de rest van de straat was 'malas' en wilden het niet verhelpen ofzo.
dus deze ouwe vent die ging maar zelf met een schep de goot van de hele straat uitscheppen. bij het zien van dit veranderde de stemming van 'malas' in 'malu' en werd er uiteindelijk wel actie ondernomen en een legertje tukang2 ingehuurd.
waar wij wonen geen last van banjir..goed geregeld hier en ook een goede ligging. maar ik ken er wel die het minder getroffen hebben qua locatie. en het probleem van de goten die gebruikt worden als afvaldump zijn ook bekend. ik ken een vent die het nogal vervelend vond dat de goten in zijn straat helemaal vol zaten vanwege rotzooi en gebrek aan onderhoud.. zo een ding moet namelijk wel eens uitgeschept worden. de rest van de straat was 'malas' en wilden het niet verhelpen ofzo.
dus deze ouwe vent die ging maar zelf met een schep de goot van de hele straat uitscheppen. bij het zien van dit veranderde de stemming van 'malas' in 'malu' en werd er uiteindelijk wel actie ondernomen en een legertje tukang2 ingehuurd.
30 oktober 02:23:03
Ed Vos schreef:
Wat mij opviel en dan en ik ga slechts op vakantie, dat iedereen - vooral de jongeren - met zijn hp bezig was. Ik kan mij daaraan erg irriteren, vooral wanneer ik de pulsa moet financieren. Ik kan niet geloven dat men belangrijke dingen staat - ligt - te sms'en. Maar OK, het is mijn leventje niet.
De belangrijkste woorden die ik voorts opving tijdens gesprekken en die duiden op een mogelijke belangrijke economische activiteit: modal, pinjam uang, mulai usaha, ekspor ke belanda,kirim barang.
Dromen, allemaal dromen.
Een doorn in mijn oog was de omgang met het milieu. Afval overal, overal sampah.
De malls zijn inderdaad schitterend, maar ik heb de indruk dat ik vaak de enige was die daar echt iets kocht. Een goedkope Lois broek kost in Solo zo'n rond 200.000 rupiah. Ik zie dat een gewone Indonesier niet kopen. Ik kocht er 3.
Voor dat geld krijg ik in Nederland niet eens 1.
Ja wat valt er nog te zeggen. Wanneer je in Nederland op bezoek komt, word je wel eens getrakteerd op een etentje. Ik ben nog nooit getracteerd geworden. Laatstaan in een Mall.
Het wordt tijd voor een dictator - want het zijn toch net kinderen de Indonesiers, en ik bedoel vooral de jongeren - die hen eens wat discipline en verantwoordelijkheid leert. De zweep erover, anders gaat het land binnen tien jaar naar de kloten.
Want zeg nou zelf: zie het leven in een desa. Een jongere woont in bij zijn ouders thuis. gaat vervolgens naar de sma, smp. Trouwt heel vroeg, en krijgt vervolgens een kind. Is natuurlijk werkloos, dus ligt thuis met vrouw en kind de hele dag te sms'en. En wanneer hij ook nog broers heeft of zusters ligt daar een hele verloren generatie, die ook trouwt en kindertjes krijgt, de gehele dag te sms'en bij de ouders thuis.
Je hebt als jongere bijzonder veel geluk wanneer je rijke ouders hebt, want die kopen voor jou een huis. Anders ben je gedoemd samen met nenek, je ouders en je broers en zusters in 1 huis te wonen.
Oh ja, ik heb de indruk dat er een kelompok hele rijken bestaat met een goed netwerk, die elkaar helpt om nog rijker te worden.
Om de anderen armen bekommert men zich niet. De armen, die helpen elkaar ook, maar wanner je zelf geen geld hebt, help je elkaar nog meer om van je geld of te komen. En zo ontstaat er een hele grote groep armen.
Indonesie is gewoon een luilekkerland, een mooi land wanner je geld hebt en een heleboel te verteren. Dat is mijn konklusie. Voor anderen is het gewoon een hel.
Het enige wat je dan nog hebt is je oude traditie en je geloof. daaraan kun je je nog vastklampen.
En toeristen vinden dat prachtig, en noemen dat cultuur.
Ook al heeft men niets, iedereen lacht en helpt elkaar luidt dan de konklusie.
De belangrijkste woorden die ik voorts opving tijdens gesprekken en die duiden op een mogelijke belangrijke economische activiteit: modal, pinjam uang, mulai usaha, ekspor ke belanda,kirim barang.
Dromen, allemaal dromen.
Een doorn in mijn oog was de omgang met het milieu. Afval overal, overal sampah.
De malls zijn inderdaad schitterend, maar ik heb de indruk dat ik vaak de enige was die daar echt iets kocht. Een goedkope Lois broek kost in Solo zo'n rond 200.000 rupiah. Ik zie dat een gewone Indonesier niet kopen. Ik kocht er 3.
Voor dat geld krijg ik in Nederland niet eens 1.
Ja wat valt er nog te zeggen. Wanneer je in Nederland op bezoek komt, word je wel eens getrakteerd op een etentje. Ik ben nog nooit getracteerd geworden. Laatstaan in een Mall.
Het wordt tijd voor een dictator - want het zijn toch net kinderen de Indonesiers, en ik bedoel vooral de jongeren - die hen eens wat discipline en verantwoordelijkheid leert. De zweep erover, anders gaat het land binnen tien jaar naar de kloten.
Want zeg nou zelf: zie het leven in een desa. Een jongere woont in bij zijn ouders thuis. gaat vervolgens naar de sma, smp. Trouwt heel vroeg, en krijgt vervolgens een kind. Is natuurlijk werkloos, dus ligt thuis met vrouw en kind de hele dag te sms'en. En wanneer hij ook nog broers heeft of zusters ligt daar een hele verloren generatie, die ook trouwt en kindertjes krijgt, de gehele dag te sms'en bij de ouders thuis.
Je hebt als jongere bijzonder veel geluk wanneer je rijke ouders hebt, want die kopen voor jou een huis. Anders ben je gedoemd samen met nenek, je ouders en je broers en zusters in 1 huis te wonen.
Oh ja, ik heb de indruk dat er een kelompok hele rijken bestaat met een goed netwerk, die elkaar helpt om nog rijker te worden.
Om de anderen armen bekommert men zich niet. De armen, die helpen elkaar ook, maar wanner je zelf geen geld hebt, help je elkaar nog meer om van je geld of te komen. En zo ontstaat er een hele grote groep armen.
Indonesie is gewoon een luilekkerland, een mooi land wanner je geld hebt en een heleboel te verteren. Dat is mijn konklusie. Voor anderen is het gewoon een hel.
Het enige wat je dan nog hebt is je oude traditie en je geloof. daaraan kun je je nog vastklampen.
En toeristen vinden dat prachtig, en noemen dat cultuur.
Ook al heeft men niets, iedereen lacht en helpt elkaar luidt dan de konklusie.
30 oktober 08:34:11
Pklurah schreef:
Het meisje bleef glimlachen, zo lief. In de trein terug naar Solo moest ik steeds aan die glimlach denken, deze vervaagde pas toen ik op Solo Balapan uitstapte.
En toch Lon speur ik hieruit een lichte aarzeling! Ondanks alles blijven dit soort 'encouters' toch altijd bestaan. Weet je het heeeeel zeker dat je nooit meer gaat Om?
Ik zoek nl nog een contactpersoon voor een relatie van mij voor over 1 of 2 jaar. Ik stuur je binnenkort wel een mailtje daarover.
30 oktober 09:28:40
Londoh schreef:
Hi Mas,
Ik had een lange reactie n.a.v. jouw stukje geschreven, blijkt dit weblog geen reacties van meer dan 5000 woorden te accepteren. Vreemde regel als je een blog begint omdat je schrijven leuk vindt. Ik had er iets afgehaald, werd het zo een 4900 woorden, maar weer mocht ik niet. Verder wilde ik niet gaan en heb dus maar bij de beheerder van dit weblog geprotesteerd.
Pak Lurah,
Ik kon die glimlach niet vergeten omdat deze als compensatie was aangeboden, “een extra lieve glimlach dan vergeet ie het wel.” Ik had daarvoor nogal harde woorden gesproken. Overigens zonder kwaad te worden, dan ga je de fout in. Gewoon cynisch, kunnen ze erg slecht tegen. Die lieve glimlachjes zijn wel hun specialiteit, daar moet je als man zeer op de hoede voor wezen, voor dat je het weet kom je tot de verkeerde conclusies.
Ik ben hier nog niet weg maar het moment komt wel dichterbij.
Ik had een lange reactie n.a.v. jouw stukje geschreven, blijkt dit weblog geen reacties van meer dan 5000 woorden te accepteren. Vreemde regel als je een blog begint omdat je schrijven leuk vindt. Ik had er iets afgehaald, werd het zo een 4900 woorden, maar weer mocht ik niet. Verder wilde ik niet gaan en heb dus maar bij de beheerder van dit weblog geprotesteerd.
Pak Lurah,
Ik kon die glimlach niet vergeten omdat deze als compensatie was aangeboden, “een extra lieve glimlach dan vergeet ie het wel.” Ik had daarvoor nogal harde woorden gesproken. Overigens zonder kwaad te worden, dan ga je de fout in. Gewoon cynisch, kunnen ze erg slecht tegen. Die lieve glimlachjes zijn wel hun specialiteit, daar moet je als man zeer op de hoede voor wezen, voor dat je het weet kom je tot de verkeerde conclusies.
Ik ben hier nog niet weg maar het moment komt wel dichterbij.
01 november 10:49:18
Ed Vos schreef:
Lon heeft het reeds opgemerkt: wat mij ook opviel is het pronk- en consumptief gedrag van de Indonesiers. En vooral met betrekking tot de secundaire levensbehoeften.
En de aanwezigheid van malls hoort daar ook bij
Men moet perse het nieuwste van het nieuwste hebben.
Stel je voor, je hebt een inkomen van 1 juta per maand. Mag je nog van geluk spreken dat je werk hebt.
Je hebt een mobieltje van minimaal 2-3 juta, komt er bij een maandelijks beltegoed. Natuurlijk komt uit dat mobieltje geluid , kun je een domme game mee spelen, een foto maken en last but not least in de duurdere uitvoeringen internetten.
Dan bezit je een sepeda motor, en natuurlijk de nieuwste uitvoering, komt er bij benzine. Vrijwel iedereen rookt minimaal een/twee pakjes sigaretten per dag.
(Ik heb, behalve een enkele geval in een dubieuze buurt, nooit een vrouw zien roken)
Dat wordt dus 30 maal 8000-9000 rupia per maand= 240.000-270.000 rupia. Kleren moeten ook nog gekocht worden, en natuurlijk merkkleding. Geen 3 Loisbroeken of Lee in een keer zoals ik, maar eentje is al genoeg om de zoveel tijd.
Ik vraag mij af waarvan men dat luxe leventje allemaal wel financiert. Vooral wannneer je werkloos in een desa woont.
Wanneer je niet werkt kun je nog geld of deze goederen nog aanje ouders vragen.
Dit is een tradite die indische mensen wel zullen kennen
Maar wanneer je al dan niet werkt, getrouwd bent en met kind - want een kind geeft rezeki?
Mag je ook nog van geluk spreken wanneer je bij je ouders woont.
Wel, de verklaring lijkt mij voor de hand. Wanneer je niet uitkomt met het geld van je ouders leen je het maar van een vriend, een ander familielid e.d. en/of je koopt op krediet.
Cicilan, utang, dus. Heel veel utang.
En wanneer je die lening moet terugbetalen, leen je daarvoor bij iemand anders geld, En zo wordt het ene gat met het andere gedicht.
Neen, alles in Indonesie is gericht op pronken en consumptie, want men wil niet achterblijven.
In ekonomische termen noem je dat "to keep up with the Joneses". Je consumptiegedrag aanpassen aan dat van je buren.
Als Nederlander sta je verbaasd te kijken. Je vraagt je af is dit de kebudayaan wong Indonesia?
Neen, men kan gewoon niet anders.
Het is gewoonte, want wanneer je niets hebt (om te pronken) word je gewoon - achter je rug om - uitgelachen.
Een vriendin van goeden en rijken (Chineze) huize van mijn vrouw, heeft het zo verwoord. In Nederland kocht ze laatst een mobieltje van 9 euro inclusief 5 euro beltegoed gratis, ergens gekocht als speciale aanbieding. In Indonesie moet ze daarmee niet aankomen, dan moet ze een mobieltje kopen dat vele malen duurder is. Dat is ze wel aan haar stand verplicht.
In Nederland kijkt men niet zo nauwgezet naar je mobieltje, maar daarentegen in Indonesie wel.
Tot slot een verhaal die ik in de desa hoorde. De zoon van een eenvoudige boerenfamilie wou een mobieltje. Om tegemoet te komen aan de wensen van zoonlief verkochten ze daarvoor een sapi. Wat kost een sapi zo'n 4/5 juta?
Een productiemiddel annex kapiteelgoed verkopen om speelgoed te kopen van 2 juta voor je zoon.
Hoe zwak of dom moet je daarvoor zijn?
In Nederland luidt het spreekwoord: "doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg."
Hoe zou je dit naar indonesische maatstaven wel moeten vertalen?
Je bent abnormaal wanneer je niet meedoet?
En de aanwezigheid van malls hoort daar ook bij
Men moet perse het nieuwste van het nieuwste hebben.
Stel je voor, je hebt een inkomen van 1 juta per maand. Mag je nog van geluk spreken dat je werk hebt.
Je hebt een mobieltje van minimaal 2-3 juta, komt er bij een maandelijks beltegoed. Natuurlijk komt uit dat mobieltje geluid , kun je een domme game mee spelen, een foto maken en last but not least in de duurdere uitvoeringen internetten.
Dan bezit je een sepeda motor, en natuurlijk de nieuwste uitvoering, komt er bij benzine. Vrijwel iedereen rookt minimaal een/twee pakjes sigaretten per dag.
(Ik heb, behalve een enkele geval in een dubieuze buurt, nooit een vrouw zien roken)
Dat wordt dus 30 maal 8000-9000 rupia per maand= 240.000-270.000 rupia. Kleren moeten ook nog gekocht worden, en natuurlijk merkkleding. Geen 3 Loisbroeken of Lee in een keer zoals ik, maar eentje is al genoeg om de zoveel tijd.
Ik vraag mij af waarvan men dat luxe leventje allemaal wel financiert. Vooral wannneer je werkloos in een desa woont.
Wanneer je niet werkt kun je nog geld of deze goederen nog aanje ouders vragen.
Dit is een tradite die indische mensen wel zullen kennen
Maar wanneer je al dan niet werkt, getrouwd bent en met kind - want een kind geeft rezeki?
Mag je ook nog van geluk spreken wanneer je bij je ouders woont.
Wel, de verklaring lijkt mij voor de hand. Wanneer je niet uitkomt met het geld van je ouders leen je het maar van een vriend, een ander familielid e.d. en/of je koopt op krediet.
Cicilan, utang, dus. Heel veel utang.
En wanneer je die lening moet terugbetalen, leen je daarvoor bij iemand anders geld, En zo wordt het ene gat met het andere gedicht.
Neen, alles in Indonesie is gericht op pronken en consumptie, want men wil niet achterblijven.
In ekonomische termen noem je dat "to keep up with the Joneses". Je consumptiegedrag aanpassen aan dat van je buren.
Als Nederlander sta je verbaasd te kijken. Je vraagt je af is dit de kebudayaan wong Indonesia?
Neen, men kan gewoon niet anders.
Het is gewoonte, want wanneer je niets hebt (om te pronken) word je gewoon - achter je rug om - uitgelachen.
Een vriendin van goeden en rijken (Chineze) huize van mijn vrouw, heeft het zo verwoord. In Nederland kocht ze laatst een mobieltje van 9 euro inclusief 5 euro beltegoed gratis, ergens gekocht als speciale aanbieding. In Indonesie moet ze daarmee niet aankomen, dan moet ze een mobieltje kopen dat vele malen duurder is. Dat is ze wel aan haar stand verplicht.
In Nederland kijkt men niet zo nauwgezet naar je mobieltje, maar daarentegen in Indonesie wel.
Tot slot een verhaal die ik in de desa hoorde. De zoon van een eenvoudige boerenfamilie wou een mobieltje. Om tegemoet te komen aan de wensen van zoonlief verkochten ze daarvoor een sapi. Wat kost een sapi zo'n 4/5 juta?
Een productiemiddel annex kapiteelgoed verkopen om speelgoed te kopen van 2 juta voor je zoon.
Hoe zwak of dom moet je daarvoor zijn?
In Nederland luidt het spreekwoord: "doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg."
Hoe zou je dit naar indonesische maatstaven wel moeten vertalen?
Je bent abnormaal wanneer je niet meedoet?
01 november 15:23:21
h0mpy schreef:
@vos
dat van dat nooit op eten getrakteerd worden kan ik me niet voorstellen omdat het bij mij simpelweg omgekeerd is. ik heb de tijd niet om geld uit mijn beurs te trekken of het is al betaald in 9 van de 10 gevallen. en dit wordt niet met achterliggende gedachten gedaan.. gewoon oprecht en er wordt niet meer over gepraat. alleen als ik een uitje regel vanwege bijv. een gelegenheid ofzo dan is de rekening helemaal voor mij. zelfs dan zitten er zelfs soms nog lui tussen die er op staan hun eigen deel te betalen of dat van hun gezin te betalen.
ik kan in dit gedrag weinig verschil vinden tussen rijkere en armere mensen.
ik kan me er overigens best wel eens ongemakkelijk bij voelen.
de meeste mensen in mijn directe omgeving hier hebben wel een hoop kleding...maar dure kleding is het zeer zeker niet. vaak ook als men dit wel zou kunnen veroorloven. en bovendien..als het op merkkleding lijkt, dan is het ook goed. veel nep en afgekeurde kleding die voor een prikkie gekocht wordt. ook is er redelijk wat handel in 2e hands kleding uit bijv. singapore. vaak het land in gesmokkeld en voor 10.000 heb je een overhemd te pakken.
ik koop zelf zeer weinig kleding in de mall. als ik het wel doe dan is het uit gemakzucht. soms is het zo dat hetzelfde of een gelijkend kledingstuk voor een prikkie buiten de mall te koop is alleen kan het eeuwen duren om het te vinden tussen al dat andere spul.
het gedoe hangt ook sterk van de persoon af..ik ken er ook wel die precies zo zijn zoals jij beschrijft :) maar die zijn in mijn omgeving een minderheid.
meiden die een handtasje van 6jt kopen en er uitgebreid over gaan vertellen..die zijn pas erg. in zulke gevallen vertel ik dan over waar ik mijn gratis plastic tas bij gekregen heb ofzo.
die eenvoudige boerenfamilie die zoveel geld uitgeeft aan de hp van zoonlief die weten gewoon niet wat een hp is en denken hoogstwaarschijnlijk dat het 1 of andere goede investering is ofzo :)
iemand heeft ze dat waarschijnlijk verteld.. en diegene vertelde dat alleen maar om interesseant te doen/lijken.
als jij trouwens iets van plastic in je hand hebt liggen en een aantrekkelijk verhaaltje ophoud..dan wil een indonesiers het wel van je kopen.
dat telsell gebeuren is goed zaken doen hier :)
dat van dat nooit op eten getrakteerd worden kan ik me niet voorstellen omdat het bij mij simpelweg omgekeerd is. ik heb de tijd niet om geld uit mijn beurs te trekken of het is al betaald in 9 van de 10 gevallen. en dit wordt niet met achterliggende gedachten gedaan.. gewoon oprecht en er wordt niet meer over gepraat. alleen als ik een uitje regel vanwege bijv. een gelegenheid ofzo dan is de rekening helemaal voor mij. zelfs dan zitten er zelfs soms nog lui tussen die er op staan hun eigen deel te betalen of dat van hun gezin te betalen.
ik kan in dit gedrag weinig verschil vinden tussen rijkere en armere mensen.
ik kan me er overigens best wel eens ongemakkelijk bij voelen.
de meeste mensen in mijn directe omgeving hier hebben wel een hoop kleding...maar dure kleding is het zeer zeker niet. vaak ook als men dit wel zou kunnen veroorloven. en bovendien..als het op merkkleding lijkt, dan is het ook goed. veel nep en afgekeurde kleding die voor een prikkie gekocht wordt. ook is er redelijk wat handel in 2e hands kleding uit bijv. singapore. vaak het land in gesmokkeld en voor 10.000 heb je een overhemd te pakken.
ik koop zelf zeer weinig kleding in de mall. als ik het wel doe dan is het uit gemakzucht. soms is het zo dat hetzelfde of een gelijkend kledingstuk voor een prikkie buiten de mall te koop is alleen kan het eeuwen duren om het te vinden tussen al dat andere spul.
het gedoe hangt ook sterk van de persoon af..ik ken er ook wel die precies zo zijn zoals jij beschrijft :) maar die zijn in mijn omgeving een minderheid.
meiden die een handtasje van 6jt kopen en er uitgebreid over gaan vertellen..die zijn pas erg. in zulke gevallen vertel ik dan over waar ik mijn gratis plastic tas bij gekregen heb ofzo.
die eenvoudige boerenfamilie die zoveel geld uitgeeft aan de hp van zoonlief die weten gewoon niet wat een hp is en denken hoogstwaarschijnlijk dat het 1 of andere goede investering is ofzo :)
iemand heeft ze dat waarschijnlijk verteld.. en diegene vertelde dat alleen maar om interesseant te doen/lijken.
als jij trouwens iets van plastic in je hand hebt liggen en een aantrekkelijk verhaaltje ophoud..dan wil een indonesiers het wel van je kopen.
dat telsell gebeuren is goed zaken doen hier :)
01 november 21:33:56
Londoh schreef:
Hi Mas,
Kan je dit even verbeteren:
Kan je dit even verbeteren:
Je hebt een mobieltje van minimaal 200-300 juta, komt er bij een maandelijks beltegoed.
01 november 22:19:15
Ed Vos schreef:
@ h0mpy
Je gaat in Indonesie vast en zeker om met hele rijke mensen, zakenlui e.d. :-).
Ik zit midden in de bush-bush.
Natuurijk zit er ook nep (of afgekeurd) spul tussen die dure merken, maar hoe dan ook. De Indonesier is zeer merk-bewust.
Je bent darnaast hot stuff wanneer je wodka drinkt.
Men is, om terug te komen op dat nep-spul, ook heel creatief in het vervalsen en kopieren van andermans eigendom of ideeengoed, of het nu muziek is (plagiaat), cd's (bajakan), horloges (tiruan).
@Lon. dat krijg heb je wanneer je voortdurend zit te om te rekenen van euri naar rupia en omgekeerd :-)
Je gaat in Indonesie vast en zeker om met hele rijke mensen, zakenlui e.d. :-).
Ik zit midden in de bush-bush.
Natuurijk zit er ook nep (of afgekeurd) spul tussen die dure merken, maar hoe dan ook. De Indonesier is zeer merk-bewust.
Je bent darnaast hot stuff wanneer je wodka drinkt.
Men is, om terug te komen op dat nep-spul, ook heel creatief in het vervalsen en kopieren van andermans eigendom of ideeengoed, of het nu muziek is (plagiaat), cd's (bajakan), horloges (tiruan).
@Lon. dat krijg heb je wanneer je voortdurend zit te om te rekenen van euri naar rupia en omgekeerd :-)
01 november 22:36:18
Londoh schreef:
Ik heb de zelfde ervaring als Ed, die Javanen zijn zo gierig als de pest. Als je iets krijgt aangeboden moet je verdomd oppassen want dan willen ze iets van je. Misschien gaat h0mpy om met mensen van buiten Java??
01 november 23:14:57
Ed Vos schreef:
@Londoh.
Af en toe krijg ik de indruk dat het gewoon profiteurs zijn, numpang, gonceng. Maar wanneer jij meerijdt moet je daarvoor wel betalen, of 't nou voor de benzine is of voor een tractatie. Dat doe je dan maar, uit eigen beweging.
Alleen The Boss trakteert, toch? En in Indonesie is elke bule Boss of Mister.
Ik kan het wel begrijpen. Wanneer je leeft om je schulden te betalen, want je wilt de buitenwereld toch laten zien dat je best in staat bent om dure spullen te kopen, dan is een porsi sate sapi Suruh, of sate kambing bij Kantil in salatiga, van goede kwaliteit, 18.000 rupia per persoon inclusief Coca Cola, een flinke rib uit je lichaam.
Ik zag zoeven een reportage over een somalische die beweerde dat somalische mannen totaal nutteloos zijn, maar wel de baas willen spelen. Ik durf haast geen vergelijkingen te trekken.
Wel, ik heb op java ettelijke (werkloze) luie flikkers zien lopen, met een mobieltje, jago's die slechts tai produceren en geen telor, maar wel door de vrouw verwend willen worden. Vrouwen zijn er om voor mannen klaar te staan.
Af en toe krijg ik de indruk dat het gewoon profiteurs zijn, numpang, gonceng. Maar wanneer jij meerijdt moet je daarvoor wel betalen, of 't nou voor de benzine is of voor een tractatie. Dat doe je dan maar, uit eigen beweging.
Alleen The Boss trakteert, toch? En in Indonesie is elke bule Boss of Mister.
Ik kan het wel begrijpen. Wanneer je leeft om je schulden te betalen, want je wilt de buitenwereld toch laten zien dat je best in staat bent om dure spullen te kopen, dan is een porsi sate sapi Suruh, of sate kambing bij Kantil in salatiga, van goede kwaliteit, 18.000 rupia per persoon inclusief Coca Cola, een flinke rib uit je lichaam.
Ik zag zoeven een reportage over een somalische die beweerde dat somalische mannen totaal nutteloos zijn, maar wel de baas willen spelen. Ik durf haast geen vergelijkingen te trekken.
Wel, ik heb op java ettelijke (werkloze) luie flikkers zien lopen, met een mobieltje, jago's die slechts tai produceren en geen telor, maar wel door de vrouw verwend willen worden. Vrouwen zijn er om voor mannen klaar te staan.
01 november 23:42:11
Londoh schreef:
Hi Mas,
Ik moet vreselijk op mijn woorden letten, want ik word in de peiling gehouden. Mensen pruimen mijn visie over Indonesië niet zo erg. Laatst kreeg ik dit voor mijn kiezen:
Ik probeer Indonesië te omschrijven zoals ik dat waarneem, echter men is meer geporteerd om Indonesië als een soort geloof te beschouwen met veel hosanna en halleluja. Niets fouts aan dat land, het is allemaal even geweldig. Nou wat mijn betreft, na 4,5 maand Nederland weer hier terug vind ik het een vreselijke bende. Ik zat gisteren in de trein, de Sancaka, in 2e klas, en smerig, het vuil zat overal dik aangekoekt. Het enige wat men doet is de sapu dr overheen en dan is het “bersih” en kan men gaan slapen . Dat zegt mij alles over de mentaliteit. Het maakt ze allemaal geen moer uit, als je lijf en de vloer maar schoon zijn.
Ik zal niet te veel woorden spenderen aan dit antwoord, maar kort samengevat vind ik de Indonesische samenleving een zeer onrechtvaardige. Het is de speeltuin voor een aantal zeer rijke stinkerds, die ook alles te vertellen hebben. Daarbij heb je een aantal mensen die mee mogen doen, de ene hand wast de andere toch. Dan heb je een heleboel mensen die heel hard moeten werken en daar redelijk tot ondermaats voor beloond krijgen. Daaronder een grote en diepe poel van ellende en armoede waar 50% van de bevolking in verkeerd. Alles geregeld volgens een streng kastensysteem, het is heel moeilijk om van de ene groep in de andere te komen, naar beneden tuimelen is wel goed mogelijk.
Ik moet vreselijk op mijn woorden letten, want ik word in de peiling gehouden. Mensen pruimen mijn visie over Indonesië niet zo erg. Laatst kreeg ik dit voor mijn kiezen:
Het moet me van het hart dat jij wat negatief over Indonesiërs denkt, het valt heus wel mee.
Ik probeer Indonesië te omschrijven zoals ik dat waarneem, echter men is meer geporteerd om Indonesië als een soort geloof te beschouwen met veel hosanna en halleluja. Niets fouts aan dat land, het is allemaal even geweldig. Nou wat mijn betreft, na 4,5 maand Nederland weer hier terug vind ik het een vreselijke bende. Ik zat gisteren in de trein, de Sancaka, in 2e klas, en smerig, het vuil zat overal dik aangekoekt. Het enige wat men doet is de sapu dr overheen en dan is het “bersih” en kan men gaan slapen . Dat zegt mij alles over de mentaliteit. Het maakt ze allemaal geen moer uit, als je lijf en de vloer maar schoon zijn.
Ik zal niet te veel woorden spenderen aan dit antwoord, maar kort samengevat vind ik de Indonesische samenleving een zeer onrechtvaardige. Het is de speeltuin voor een aantal zeer rijke stinkerds, die ook alles te vertellen hebben. Daarbij heb je een aantal mensen die mee mogen doen, de ene hand wast de andere toch. Dan heb je een heleboel mensen die heel hard moeten werken en daar redelijk tot ondermaats voor beloond krijgen. Daaronder een grote en diepe poel van ellende en armoede waar 50% van de bevolking in verkeerd. Alles geregeld volgens een streng kastensysteem, het is heel moeilijk om van de ene groep in de andere te komen, naar beneden tuimelen is wel goed mogelijk.
02 november 04:00:28
Ed Vos schreef:
Ik weet niet hoe Indonesie vroeger was.
Maar er heerst een mentaliteit van lange halen snel thuis.
Men wil morgen allemaal rijk worden, weg uit de armoede. De rijker willen nog rijker worden, de wong cilik morgen rijk, en waarschijnlijk om mee te kunnen draaien in het aangename leven die je in sinetrons ziet.
Natuurlijk iedereen wil een beter leven, en ik wil morgen een miljoen euro winnen in de loterij, want met werken word je niet snel rijk
Maar dit is iets anders dan een handeltje (usaha) beginnen, dwz goederen inkopen om ze morgen met een paar juta winst te kunnen doorverkopen. De mensen die dit willen doen hebben van zaken doen nauwelijks sambal gegeten.
Wat wil je van mensen die van dag tot dag leven, vandaag verkoopt men aardbeien omdat dat nu lekker loopt, morgen verkoopt men koperdraad.
In het ergste geval steelt men van elkaar om aan geld te komen. Ik hoop niet dat dit een trend gaat worden onder de bevolking.
Ik werd hiervoor zelfs gewaarschuwd wanneer ik in die overvolle angkots meerij.
2. Tegen de persoon die dit tegen jou zei: Het moet me van het hart dat jij wat negatief over Indonesiërs denkt, het valt heus wel mee.
Selamat tidur & mimpi yang indah.
Iemand die lekker droomt over het bezit van een pot goud moet je niet wakker maken, want anders wordt hij kwaad.
3. Echt gebeurd.
In het dorpje kwam een vrouw net uit maleisie terug, pulang kampung.
Ze was naar Maleisie gegaan om daar te kunnen werken als tenaga kerja indonesia. Uiteraard viel de Maleise baas letterlijk en figuurlijk op haar. wat wil je van orthodoxe moslims :-) Ze had al een man en kind in dat zelfde dorpje, maar leeft nu van hen gescheiden.
Nu kwam ze dus terug in vol ornaat. Gouden armbanden hier, armbanden daar.
Zij schijnt haar arme ouders elke maand veel geld toe te sturen zodat dezen nu van kaste veranderden, de rijke dus.
Kijk zo kan het dus ook.
Maar er heerst een mentaliteit van lange halen snel thuis.
Men wil morgen allemaal rijk worden, weg uit de armoede. De rijker willen nog rijker worden, de wong cilik morgen rijk, en waarschijnlijk om mee te kunnen draaien in het aangename leven die je in sinetrons ziet.
Natuurlijk iedereen wil een beter leven, en ik wil morgen een miljoen euro winnen in de loterij, want met werken word je niet snel rijk
Maar dit is iets anders dan een handeltje (usaha) beginnen, dwz goederen inkopen om ze morgen met een paar juta winst te kunnen doorverkopen. De mensen die dit willen doen hebben van zaken doen nauwelijks sambal gegeten.
Wat wil je van mensen die van dag tot dag leven, vandaag verkoopt men aardbeien omdat dat nu lekker loopt, morgen verkoopt men koperdraad.
In het ergste geval steelt men van elkaar om aan geld te komen. Ik hoop niet dat dit een trend gaat worden onder de bevolking.
Ik werd hiervoor zelfs gewaarschuwd wanneer ik in die overvolle angkots meerij.
2. Tegen de persoon die dit tegen jou zei: Het moet me van het hart dat jij wat negatief over Indonesiërs denkt, het valt heus wel mee.
Selamat tidur & mimpi yang indah.
Iemand die lekker droomt over het bezit van een pot goud moet je niet wakker maken, want anders wordt hij kwaad.
3. Echt gebeurd.
In het dorpje kwam een vrouw net uit maleisie terug, pulang kampung.
Ze was naar Maleisie gegaan om daar te kunnen werken als tenaga kerja indonesia. Uiteraard viel de Maleise baas letterlijk en figuurlijk op haar. wat wil je van orthodoxe moslims :-) Ze had al een man en kind in dat zelfde dorpje, maar leeft nu van hen gescheiden.
Nu kwam ze dus terug in vol ornaat. Gouden armbanden hier, armbanden daar.
Zij schijnt haar arme ouders elke maand veel geld toe te sturen zodat dezen nu van kaste veranderden, de rijke dus.
Kijk zo kan het dus ook.
02 november 07:41:19
Londoh schreef:
Wat betreft die opmerking dat ik negatief zou zijn, daar trek ik me niets van aan, want er staat geen uitleg bij. Men zou zoiets met reden moeten omkleden indien men serieus was, zo niet dan is het alleen maar om iets te zeggen.
Van Java weet ik dat ze hiero stelen als de raven, ik ben nog nooit zoveel bestolen in me leven als hiero. Als men huishoudelijk of ander personeel in dienst neemt dan is eerlijkheid een eerste vereiste, kennis van zaken komt op de tweede plaats. Als je in de huizen rondkijkt dan zitten er overal sloten en knippies op. Je wordt meestal in een ruimte ontvangen waar alleen het strikt noodzakelijke staat, de ruang tamu, of op een plastic stoeltje op het terras buiten, nog beter natuurlijk. Of het stelen erger is geworden? Vroeger bewaarde de vrouw des huizes de sleutels van alle kasten onder haar rokken, ’s morgens werd er eten uitgegeven en daarna hup alles op slot en de sleutels terug in de camisool. Tegenwoordig bezitten er velen zaken die iedereen graag wil hebben, HP’tje, motorfietsies en auto’s. Die worden dan ook erg veel gestolen. Ook natuurlijk de geldstromen van de overheid, daar verdwijnt heel erg veel van.
Ik heb echter ook goede ervaringen zeker in Oost-Indonesië.
Van Java weet ik dat ze hiero stelen als de raven, ik ben nog nooit zoveel bestolen in me leven als hiero. Als men huishoudelijk of ander personeel in dienst neemt dan is eerlijkheid een eerste vereiste, kennis van zaken komt op de tweede plaats. Als je in de huizen rondkijkt dan zitten er overal sloten en knippies op. Je wordt meestal in een ruimte ontvangen waar alleen het strikt noodzakelijke staat, de ruang tamu, of op een plastic stoeltje op het terras buiten, nog beter natuurlijk. Of het stelen erger is geworden? Vroeger bewaarde de vrouw des huizes de sleutels van alle kasten onder haar rokken, ’s morgens werd er eten uitgegeven en daarna hup alles op slot en de sleutels terug in de camisool. Tegenwoordig bezitten er velen zaken die iedereen graag wil hebben, HP’tje, motorfietsies en auto’s. Die worden dan ook erg veel gestolen. Ook natuurlijk de geldstromen van de overheid, daar verdwijnt heel erg veel van.
Ik heb echter ook goede ervaringen zeker in Oost-Indonesië.
02 november 08:33:39
h0mpy schreef:
"Misschien gaat h0mpy om met mensen van buiten Java??"
daar zeg je wat, lon.. geen javanen op enkele na ofzo.
padang, buton, lombok, betawi, kendari, sunda.
ik moet zeggen die laatsten zijn wel de minsten..daar herken ik ed z'n verhaal wel in.
de mensen waar ik direct mee om ga hebben het wel goed maar doen ook hun uiterste best om de touwtjes aan elkaar te knopen. in de familie waar ik nu zit is het overgrote deel vrouwelijk..maar er is geen enkele persoon die niet werkt. het zijn ook geen gekochte baantjes.
de ouders van deze familie zijn begonnen met helemaal niks. door flink door te zetten hebben ze het er toch redelijk afgebracht. en alhoewel ze hun kinderen makkelijk hadden kunnen voorzien van alle gemakken is hier geen sprake van geweest.
als je wat wilt, dan moet je er zelf voor zorgen. zelfs school bijvoorbeeld. wou je naar school dan moet je dat zelf maar betalen..werken dus.
ik ken verschillende verhalen van lui die helemaal met niks begonnen zijn en het nu helemaal gemaakt hebben. een resultaat van jaren hard werken en het tonen van een goede mentaliteit.
de lui die zonodig met de rest moeten meelopen zullen het nooit maken.
daar zeg je wat, lon.. geen javanen op enkele na ofzo.
padang, buton, lombok, betawi, kendari, sunda.
ik moet zeggen die laatsten zijn wel de minsten..daar herken ik ed z'n verhaal wel in.
de mensen waar ik direct mee om ga hebben het wel goed maar doen ook hun uiterste best om de touwtjes aan elkaar te knopen. in de familie waar ik nu zit is het overgrote deel vrouwelijk..maar er is geen enkele persoon die niet werkt. het zijn ook geen gekochte baantjes.
de ouders van deze familie zijn begonnen met helemaal niks. door flink door te zetten hebben ze het er toch redelijk afgebracht. en alhoewel ze hun kinderen makkelijk hadden kunnen voorzien van alle gemakken is hier geen sprake van geweest.
als je wat wilt, dan moet je er zelf voor zorgen. zelfs school bijvoorbeeld. wou je naar school dan moet je dat zelf maar betalen..werken dus.
ik ken verschillende verhalen van lui die helemaal met niks begonnen zijn en het nu helemaal gemaakt hebben. een resultaat van jaren hard werken en het tonen van een goede mentaliteit.
de lui die zonodig met de rest moeten meelopen zullen het nooit maken.
03 november 13:16:54
Londoh schreef:
Tot en met eind september hebben er `al`, (of is het `maar`) 4,5 miljoen buitenlandse toeristen Indonesie bezocht. Aldus een mededeling van de secretarisgeneraal van het Departement van Cultuur en Toerisme Sapta Nirwandar. Deze spreekt ineens van een target van 6,4 miljoen toeristen voor 2008, ik heb steeds gedacht dat dit target minimaal 7 juta was. Er worden een hoop excuses aangehaald waarom het aantal lager is dan verwacht. Natuurlijk staat bovenaan de mondiale financiele crisis. Afijn dat debacle hebben we al bij het begin van de campagne besproken, het ligt aan het tekortschieten in de promotie. Die finaciele crisis begon pas echt in september, na de zomervakantie, dus tot en met augustus had het aantal binnenkomende toeristen fors moeten stijgen als bewijs dat de promotiecampagne een succes was. Ik wil hier verder niet teveel op ingaan, want voordat je het weet heb je het cap negatip op je voorhoofd.
06 november 02:28:08
Londoh schreef:
Een goedkope Lois broek kost in Solo zo'n rond 200.000 rupiah. Ik zie dat een gewone Indonesier niet kopen. Ik kocht er 3.
Gisteren toevallig ook 2 Lois jins gekocht bij Solo Krenmol, kostte me 327.000 Rp de twee met 20% diskon. Ik bedacht me dat de jins van vandaag niet meer de jins van vroeger zijn. Ik kocht er twee in Mei, heb ik de hele zomer gedragen om en om, nu naar 6 maanden zie ik er al als een dakloze uit. Terwijl ze altijd keurig in de wasotomat zijn gewassen.
08 november 01:41:07
h0mpy schreef:
hehe.. een dakloze.
ik vraag mij wel eens af of julie ook wel eens je pendek over straat gaan.. wel?
ik vraag mij wel eens af of julie ook wel eens je pendek over straat gaan.. wel?
08 november 04:52:58
Londoh schreef:
Ik loop nooit in een korte broek buiten, want dan wordt ik niet serieus genomen :-)) Overigens heb je hier van die korte broeken die als je je sokken optrekt niet meer op een korte broek lijken.
08 november 06:03:55
Ed Vos schreef:
<Ik loop nooit in een korte broek buiten, want dan wordt ik niet serieus genomen :-)) Overigens heb je hier van die korte broeken die als je je sokken optrekt niet meer op een korte broek lijken. >
Nu jij toch erover begint, dat gevoel heb ik ook. Maar dat geldt in Nederland overigens ook in de zomer. Ik daar loop nooit in een korte broek rond door de stad en vooral niet in winkels.
Natuurlijk loop ik in Indo overdag met korte broek en slippers rond. Maar toen ik eens bij de Bapeda en de Pusat informasi & komunikasi was, voelde ik mij in dat tenu er toch wel heel ongemakkelijk bij. Gelukkig was ik niet alleen en mijn compagnon had wel een lange broek aan, en die deed af en toe het woord. Ik compenseer alles met mijn beschaafd en streng uiterlijk, mijn cameratas, en het feit dat ik een orang bule ben, dan begrijpt men het wel.
Maar 's avonds loop ik nooit in een korte broek rond wanneer ik in de stad ben, en nooit wanneer ik op bezoek ga, en natuurlijk: altijd schoenen aan.
Wat die Lois broeken betreft; twee jaar geleden kocht ik in die mall er ook twee, en ze ze zien er nog goed uit, en de vorm is er nog.
Waarschijnlijk hebben ze niet zo veel geleden als die van jou :-)
Nu jij toch erover begint, dat gevoel heb ik ook. Maar dat geldt in Nederland overigens ook in de zomer. Ik daar loop nooit in een korte broek rond door de stad en vooral niet in winkels.
Natuurlijk loop ik in Indo overdag met korte broek en slippers rond. Maar toen ik eens bij de Bapeda en de Pusat informasi & komunikasi was, voelde ik mij in dat tenu er toch wel heel ongemakkelijk bij. Gelukkig was ik niet alleen en mijn compagnon had wel een lange broek aan, en die deed af en toe het woord. Ik compenseer alles met mijn beschaafd en streng uiterlijk, mijn cameratas, en het feit dat ik een orang bule ben, dan begrijpt men het wel.
Maar 's avonds loop ik nooit in een korte broek rond wanneer ik in de stad ben, en nooit wanneer ik op bezoek ga, en natuurlijk: altijd schoenen aan.
Wat die Lois broeken betreft; twee jaar geleden kocht ik in die mall er ook twee, en ze ze zien er nog goed uit, en de vorm is er nog.
Waarschijnlijk hebben ze niet zo veel geleden als die van jou :-)
08 november 06:38:42
Londoh schreef:
Het is in Indonesië absoluut not done om naar overheidskantoren en dergelijke te gaan als toerist gekleed, lange broek en schoenen is het tenue en ook geen zonnebril op en de haren gekamt. Wat wel leuk is dat schoenen vereist zijn, maar dat deze absoluut niet gepoetst hoeven te zijn, ook kan de achterkant zijn platgetrapt zodat zij als slipper gedragen kunnen worden, maakt niet uit, als het maar schoenen zijn. Ik loop alleen in en om het huis in een korte broek, of in toeristenoorden, maar zelfs dan draag ik liever een lange broek. Slippers draag ik nooit, behalve als het hier gebanjirt heeft en lijkt het dat dit momenteel aan het gebeuren is.
08 november 10:28:32
Login
RSS
29 oktober: Visit Indonesia year 2008
behoorlijk pessimistisch. Je hoort of leest er nauwelijks meer iets over. Hier een stukje dat ik al eerder schreef, is al een tijd geleden. Lees ik in de krant een kop : “Tahun 2009, target wisatawan naik”. Denk ik meteen, dat is leuk voor ze, maar hoe komen ze daarop en wie beweerd dat. De minister van toerisme Jero Wacik, bij een bezoek aan de Filipijnen. Men is optimistisch gestemd voor komend jaar 8 miljoen toeristen die 8 miljard US dollar in het laatje gaan brengen, oftewel elke turis maakt US$ 1000 in Indonesië op, want de meeste buitenlandse toeristen die naar Indonesië komen behoren tot de midden en hogere klassen. Vreemd dat ik die nooit zie, als ik toeristen zie zijn dat meestal van die types die met de Lonely Planet in de hand gekleed in een versleten spijkerbroek met een overvolle rugzak zeulen. De minister zei verder dat deze klassen mensen geen last hebben van de mondiale financiële crisis. Laat ik nou denken dat als er klappen vallen deze juist in die hoek vallen, maar ja ik ben geen minister, ik bezit geen aandelen en woon in een huurhuissie.
De minister ging verder, verteld hij zijn gehoor dat Indonesië tot en met augustus 4 miljoen toeristen heeft ontvangen. Deze toeristen brachten 3,6 miljard US$ binnen. Dit aantal is 57,4 % van het aantal geschatte toeristen dat Indonesië in 2008 gaat bezoeken. Er is nog een probleem en dat zijn de luchtvaartmaatschappijen, die hebben nog geen capaciteit genoeg om al die toeristen te vervoeren. Vraag ik me af zou de ban van de EU op Indonesische luchtvaartmaatschappijen niet van invloed zijn. Als de gewone toerist leest “Indonesische luchtvaartmaatschappijen onveilig!” denkt ie toch “Daar moet ik niet wezen”. Bij nieuws over de op hand zijnde executie van de Balibommers, waar sommigen zo uitgelaten over zijn, denkt men toch aan terrorisme en het gevaar dat men zelf loopt.
Er waren met de minister wat parlementsleden meegegaan die ook met hun verhalen kwamen, maar ik was stom verbaasd vanwege al die voorspellingen gebaseerd op een zeer mager bezoekersaantal die het “Visit Indonesia Year 2008” tot nu toe heeft opgeleverd. En dan al eind oktober gaan beweren dat het doel is bereikt. Niet te geloven dit volk. Als het zo eenvoudig is om een “target”te bereiken had men voor 2008 op 8 miljoen toeristen moeten gokken. Nog even de buurlanden in 2007 ontving Singapore 10,3 milj. Bezoekers, Thailand 14,4 milj. en Malaysia 20,97 miljoen bezoekers.
Nou wil het toeval dat ik de dag voordat ik bovenstaand bericht in de krant had gelezen ik een andere kop had gezien die luidde “Jumlah Wisatawan Asing Turun”. Een dag voordat bovenstaande bericht verscheen verklaarde Dhr. Wiryanti Sukamdani, hij is de voorzitter van het Indonesisch verbond van Hotel- en Restauranteigenaren , te Palembang dat het momenteel niet goed gaat met het toerisme in Indonesië. Dat komt door de wereldwijde economische crisis. Daardoor ontvangt Bali 10% minder buitenlandse toeristen en is de toestroom van buitenlandse toeristen naar Yogyakarta met maar liefst 20% gedaald. Gelukkig ondervinden de Indonesische hotels daar niet zoveel hinder van daar het verblijf van Indonesiërs in hotels fors gestegen is. Het dalende bezoek van buitenlandse bezoekers heeft alles te maken met de huidige financiële crisis. Er zijn al buitenlandse toeristen geweest die hun reizen naar Indonesië hebben afgezegd in afwachting van hoe de situatie zich ontwikkeld.
Nu is de vraag “Wie weet het beter?”. De minister of de voorzitter. De minister moet zijn land in het buitenland verkopen, voor de voorzitter zijn de buitenlandse toeristen niet zoo belangrijk zo te horen. Daar heeft die voorzitter wel een beetje gelijk in. 10 jaar geleden zag je nauwelijks Indonesiërs die er op uit trokken, nu gaan ze met horden tegelijk. Afgelopen weekeinde stierf het van de buitenlanders in Solo, er was een congres georganiseerd, iets met “World Heritage Cities”, de burgemeester van Solo wil de stad op de wereldkaart zetten. Overal waren podia gebouwd, waar de hoge heren konden zitten, op de siti wok hield men een batik markt. Op het grote terrein van de Kraton Mangku Negoro was er ook een markt. Van een taxichaufeeur hoorde ik dat er zaterdagavond een hoop Maleisiërs en Chinezen op zoek naar cewek waren, maar er waren er niet genoeg om iedereen “te bedienen”. Op de hoofdstraat van Solo de Jalan Slamet Riyadi werd er een optocht gehouden, van verklede mensen, het kraton personeel voorop. Dat noemen ze "karnaval" alsof dat iets met de Solonese cultuur te maken heeft.
Ook zijn op Bali de Asian Beach Games gehouden, dat is ook weer iets nieuws. Indonesië leidt in de medaille stand. Zo denk ik meteen dat ze deze wel verzonnen zullen hebben om eens goed in het nieuws te komen als sportland. Ik kan er verder weinig over vertellen, ik volg het niet omdat het mij als doorgestoken kaart voorkomt. Afijn over ruim twee maanden horen we het resultaat van het “Visit Indonesia year 2008”