Londoh

02 november: KA Banybiru

De KA Banybiru is een nieuwe 2e klas expres trein die de route Sragen – Semarang via Solo Balapan rijdt. Ik heb al eerder iets over deze trein verteld, nu heb ik

hem ook persoonlijk geprobeerd. Ik kan stellen dat dit mij niet echt bevallen is.

Ik had al bij het loket geïnformeerd naar de vertrektijd van de KA Banyubiru en kreeg te horen dat dit om 0900 uur zou zijn. Op de geplande dag waarop ik de trein zou gaan proberen was ik daar dus ruimschoots op tijd, een kwartier voor vertrek. Toen bleek dat de trein pas om 09.45 zou vertrekken, die 0900 uur is van het beginstation Sragen. Een typische Indonesische domme fout. Gedrukte dienstregelingen zijn er niet, die hangen wel op het station, maar deze trein is nog niet in de dienstregelingen opgenomen, want rijdt `pas` 5 weken. Afijn daar ben ik reeds aan gewend, ik heb maar uit armoede een uur op het stasiun Solo Balapan rond gekeken, dat is vrij groot en zijn ze daar bezig met allerlei werkzaamheden, bijvoorbeeld het vervangen van houten bielzen door bielzen van beton. Als je niets te doen hebt interessant om te zien en leuk voor de foto, gewoon tijd volmaken in afwachting van. Hier en daar een praatje maken en een uur wachten is zo om. Op een gegeven moment stond de trein al klaar zonder dat ik het merkte. Ik was even verbaasd om het model te zien. Ik had zo een gele Japanner verwacht, net als de Prameks, maar nee, het uiterlijk van deze was anders. Enigszins futuristisch maar toch had het iets ouderwetsch. Het bleek een Indonesisch ontwerp, het had ook Roemeens of Oost-Duits kunnen wezen, de trein is vervaardigd bij de PT INKA (Industri Nasional Kereta Api) te Madiun in samenwerking met Sumitomo Corp en Nippon Sharyo Ltd uit Japan. Binnen zien de treinen er hetzelfde uit als de gele Prameks. Er waren slechts een paar passagiers, volgens mij niet voldoende om de kosten te dekken. Het was daarbinnen eigenlijk zeer ongezellig, onindonesisich. De reis duurde op deze manier ook heel erg lang. De reis naar Semarang neemt drie uur in beslag. Deze trein is volkomen ongeschikt om drie uur te zitten, keiharde banken. Het model trein is een trein die tussen stations en haltes rijdt die dicht bij elkaar liggen, niet om een lange afstand af te leggen. Nou rijdt de trein ook niet erg snel, ik schat op de meeste stukken niet harder dan 50 km per uur, misschien wel minder. Er komt een wagentje langs dat Aqua, kopi en popmie verkoopt. Nee de rit was zeer vervelend. De prijs van een kaartje is 20.000 Rp, de Pandanwangi kost 13.000 Rp. De rit ging volgens schema, echter op stasiun Brumbung moest erg lang gewacht worden voor een goederentrein en een ekspres uit de richting Surabaya. Hier wat fotootjes:




Vandaag las ik dat Nippon Sharyo en PT INKA samen onderzoek gaan doen naar de mogelijkheid om een hogesnelheidstrein tussen Jakarta en Surabaya te realiseren. Dit project wordt de N700 genoemd en betreft een trein die 300 tot 500 kilometer per uur moet gaan rijden. Ik zie ´m al langs suizen door de sawa met al die schrikkende petani, op hol slaande karbouwen en vrouwen die geen melk meer geven. De afstand Jakarta - Surabaya wordt dan afgelegd in 2 uur en 20 minuten. Nippon Sharyo is sinds 1954 in Japan de bouwer van de Shinkansen . PT Inka heeft deze KA Banyubiru al een beetje de vorm van een hogesnelheidstrein gegeven. Dezer dagen wordt er een beurs Indonesia – Jepang geopend en zal president SBY een model van deze trein in werking stellen om daarmee de beurs te openen. Ik beschouw dit maar als wilde plannen, de monorail in Jakarta is ook nooit afgekomen. Nu dit plan weer, Indonesie wil graag ten koste van wat het kost op een modern land lijken. Over kosten wordt niet gesproken. INKA mag dan wel in staat worden geacht zo een trein in elkaar te zetten, maar veel onderdelen moeten uit Japan worden geïmporteerd. Het lijkt mij dat de aanleg van de rails ook niet eenvoudig is, in Nederland zijn er toch gigantische problemen met de rail voor de HSL. Indonesie zou eerst eens ervaring moeten opdoen om de bestaande spoorlijn allemaal tweesporig te maken en de huidige treinen te vervangen door nieuw zelfgemaakt materieel. Daarna kunnen ze aan die Shinkansen gaan denken.



In het interieur is geen vuilnisbak te ontdekken, op de Prameks heeft men plastic vuilnisbakken. Ik keek op de vloer, die van een soort linoleum is vervaardigd, daar zaten al aardige brandplekken van peuken. In de Prameks mag niet gerookt worden. In deze hele trein heb ik geen enkele mededeling kunnen vinden, zoals `Rem Bahaya` `Dilarang Merokok` Diproduksi oleh PT INKA` `Cintailah proiduk produk Indonesia` Dll.




Ik ging in Semarang even een vriend bezoeken om een oleh oleh dari Belanda af te leveren, ik heb samen met hem een paar biertjes gedronken, een bakkie soep met een broodje gegeten, veel gekletst en ben om 16.15 weer in de taxi naar stasiun Semarang Tawang gestapt. Daar heb ik een kaartje voor de Pandanwangi van 17.00 uur gekocht. Hij had niet erg veel vertraging, om 17.15 liep de trein het station binnen. Ik zocht een plekje, de atmosfeer was meteen veel gezelliger dan die ochtend in de Banyubiru. De bankjes, hoewel oud en versleten, zitten beter en staan in de rijrichting en omgekeerd en niet in de lengterichting. Er waren behoorlijk veel passagiers, vlak na vertrek begon het te regenen, het water kwam van alle kanten naar binnen. Het kon mij allemaal niet schelen, ik vond dit veel vertrouwder dan de KA Banybiru eerder die dag. Het belangrijkste ik zat lekker, ik had vier zitplaatsen voor mezelf dus schoenen uit en op de bank tegenover me. Ook zijn er op deze trein allerlei ibu-ibu die eten en drinken verkopen. Ik kocht een koele fles Aqua en zelfs twee zakjes tahu goreng à 1000 Rp per stuk. De Pandanwangi stopt overal waar er gestopt kan worden en dan stappen er mensen in en uit. De rit naar Solo nam 3,5 uur in beslag. Ik kwam doodmoe op station Solo Balapan aan. Ik had die dag zes-en-een-half-uur getreind om 3 biertjes bij een vriend te drinken. Af en toe moet je er iets voor over hebben om anderen te ontmoeten, afstanden op Java kunnen heel lang zijn, door slecht vervoer, slechte wegen, weersomstandigheden en weet ik veel wat nog meer allemaal.