Londoh

06 november 2008: Een dagje naar …Kediri

Kediri is een plaats waar ik met vrij grote regelmaat kom. Het is eigenlijk een boerencentrum, gelegen in een immens landbouw gebied, waar voornamelijk suiker en

maïs worden verbouwd. Doch Kediri is ook de vestigingsplaats van de grootste sigarettenfabriek van Indonesië “Gudang Garam” genaamd. Daarbij is Kederi een van de oudste steden op Java, er bestaat een steen met inschripties (batu tulis) waarin Kediri met het jaartal 840 wordt genoemd. Kediri is ook de hoofdstad van diverse oud-Javaanse koninkrijkjes geweest. De zetel van roemruchte koningen als Kamiswara, Jayabaya enn Aryosworo. De stad ligt aan de rivier de Brantas, deze stroomt op majestueuze wijze door de stad. De rivier is erg breed en doet deze mij vreemd genoeg altijd aan de Seine in Parijs denken, waarom weet ik niet. De beide oevers worden door drie zeer drukke bruggen verbonden. Op de rivier ziet men bootjes waarmee zand van de rivierbodem wordt gehaald, dat gebeurd niet in Parijs, maar wel in Kediri, dat maakt de stad zo uniek. In Kediri centrum zijn er veel kleine Chinese middenstanders die landbouwproducten opkopen, ook is de tahu in Kediri van hoge kwaliteit en erg lekker, ik schat deze tahu qua smaak hoger in dan die uit Sumedang.

Hier wat plaatjes van het centrum van de stad:



In Kediri werk ik samen met een Indo-Chinees en als ik daar Kediri ben krijgt hij van zijn vrouw toestemming om ´s avonds uit te gaan. We gaan dan iets eten en daarna is het `Karaoke`, hij is daar nogal gek van, ik vind het afschuwelijk, maar heb me aangeleerd om daar ook leuke dingen in te zien, ik doe het om hem een plezier te doen. Dat doe ik graag want zakelijk is hij zeer OK met mij, we doen ook al langer dan 10 jaar zaken met elkaar. We aten bij `Panglima`een Chinees restaurant zo groot als een voetbalveld, vol stoelen en tafels. Het is zo groot omdat het gericht is op recepties en partijen, maar op dagen dat die er niet zijn is het ook geopend, je verzuipt dan in de ruimte. Er zat niemand, behalve twee karoaketijgers die ik al eens eerder had ontmoet en veel buigend personeel in blauwe jasjes en zwarte broek , plus wat dienstertjes. Tien man personeel voor 4 klanten. De karaoke stond aan, Koes Plus werd vertoond, ik moest aan een onderwerp hiero van een tijdje geleden denken. Ik at sop asperagus die niet lekker was, behanglijm met iets uit blik erin, daarna bihun goreng die op het voorgerecht leek, niets dus. Slecht eten in Indonesië is niets bijzonders, komt meer voor dan je lief is. Eigenlijk mankeerde er niets aan de ingrediënten, maar het geheel was smakeloos klaargemaakt. Nadat het een en ander was weggespoeld met enige bintangetjes en de tijgers nog een paar deuntjes met het scherm hadden mee gekweeld, waaronder enige lagu barat, gingen we verder. Er was een nieuwe karoaketent in Kediri geopend. Met de naam “NAV” Karaoke untuk seluruh keluarga, wat NAV betekende ben ik niet achter gekomen. Het zag er modern en fris uit, net een ziekenhuis, met allemaal karyawan in oranje uniform. Mijn gezelschap was heftig aan het HP’en. Zij probeerden meisjes te bereiken die goed konden zingen. Overleg, zenuwachtig heen & weer geloop met de HP aan het oor. Ik ben maar gaan zitten en afwachten. Dat moet toch gebeuren zolang er geen kamar vrij is. Op een gegeven moment kwam er iets in hotpants en sprinkhaanbeentjes aanzetten en gingen we zo een hok in. Zo een hok kost 40.000 Rp per uur aan huur. Het zag er nieuw uit, de tent was niet ouder dan drie maanden. Echter van alles was al kapot. Er kwam een assistent die kapjes om de microfoons deed, die ik prompt “kondom” noemde, maar dat is geen humor in Indonesië, malu moet je dan zijn, maar een Amsterdamse achtergrond kan men ook in Kediri niet verhullen. Daarna werd het een heel gestel en geknoei met de apparatuur, 3 maanden oud, maar of ze er mee om konden gaan was mij onduidelijk, het leek erop, maar resultaat was er niet. Een van de karaoketijgers blies wat in een mic en zei tes..tes..satu..dua..tes. Eindelijk kon er gedraaid worden, lagu apa? Vroeger,nog geen 6 maanden geleden bij Pondok Bambu moest je dat via de mic op een centraal punt doen, en een soort diskjockey draaide dan het verzoek. Nu staat er een toetsenbord en kan je uit ruim 41.000 lagu je keuze doen, Indonesia, Barat, Mandarin. Uiteraard lagen er 5 HP’tjes op tafel, waarvan de lichtjes geregeld gingen branden en werden ze opgepakt, soms doorgegeven, er werd om gelachen of was de reactie een indrukken van de toetsen. De HP scheen in het middelpunt van het gebeuren te staan. Het meisje zong, ik vond het niet mooi. Ik keek naar haar gezicht onder het blauwe zwoele licht en zag weggeplamuurde puistjes. Voor de apparatuur moest er steeds assistentie bij gehaald worden er waren zaken niet naar de zin van de karaoketijgers, ik begreep er weinig van. We moesten op een gegeven moment verhuizen, naar een grotere kamer. Ook daar vertoonde de installatie kuren. Ik liet me lekker op biertjes trakteren en dronk ze zo uit de fles, dan kan zo een meissie ook niet steeds me glas bijgieten,als ware het een geranium. ik heb daar een hekel aan, ik ben geneigd daar snel dronken van te worden. Je neemt een slok en prompt gaat zo een meisje als je het glas weer hebt neergezet bijgieten. Het glas ziet eruit alsof je nog niets gedronken hebt, en er is geen belletje schuim te ontdekken, alsof er iemand een plas in het glas heeft gedaan. Er kwam nog een meisje bij dat kon zingen, zij lei ook haar HP’tje op tafel, toen lagen er 6. Ik hield de mijne angstvallig in mijn borstzak, stel je voor een Siemens van 5 jaar oud, ik ben al aan mn derde casing toe en heb een ontelbaar aantal batterijtjes versleten. Dat laatste is een zwak punt van dit model, maar een val kan ie heel goed hebben, Made in Germany niet Bekasi dus. En ze bleven maar zingen, niet alleen lagu Indo, maar Julio Regenjas kwam ook even kijken, tussen de druppels van de tranen door en zelfs lagu mandarin. Er zijn altijd wel nummers die blijven hangen, dit keer een oud filmpje van Nike Ardilla, een grote ster omdat ze pas 19 was toen ze na een auto-ongeluk om het leven kwam. “Mama aku ingin pulang. Het was inmiddels 12400 uur, ik had nog niet gezongen, zou ik ook niet gaan doen. Ik had genoeg bier achter de kiezen, nam afscheid en liep terug naar mijn hotel. Dan had mijn vriend vrij spel met de meisjes, hij had het hok voor drie uur gehuurd. Die karaoke meisjes zijn vaak niet meer dan gezelschapdames, voor eenzame heren, de deuren van de hokken zijn van glas voorzien, zodat er geen onbetamelijke handelingen voor kunnen vallen. Echter als er goed betaald wordt dan willen ze ook nog wel een ander liedje zingen, a horizontal song for you, aaah…aaah, maar daarvoor moet je ke….hotel. Het is tenslotte Indonesië.

Ik dook in mijn bed, een twijfelaartje en viel onmiddellijk in slaap. De volgende ochtend wilde ik naar Pare, dus moest een beetje fit uit het kapok oprijzen. Hieronder enige foto’s van de wegen om Kederi, dat zijn echt van die Javaanse landwegen, omzoomd met bomen en vaak niet eens verhard.