Londoh

07 november: Internet in Indonesie (IN3)

3xIN (lees: 3 maal in) is een onderwerp waar je mij snel sjacharijnig mee kan krijgen, al sinds 2000 leg ik te emmeren met internetverbindingen in dit land.

Soms zijn ze het goed, maar dat is dan zeer tijdelijk, meestal zijn ze slecht tot zeer waardeloos tot helemaal totaal niets. Niet alleen dat, maar internet in dit land is peperduur, echt iets dat alleen is weggelegd voor de rijken. Ik heb al van alles geprobeerd, gewoon internet thuis, niets mobiel of zo. De eerste jaren met een telefoonlijn, de laatste 3 jaar met broadband (ADSL) ook via de telefoon. Na alle experimenten heb ik kunnen concluderen dat als er iets nieuw op de markt is het redelijk voldoet aan het praatje waarmee het product wordt verkocht, maar dat vaak na een maand of 3 de kwaliteit van het gebodene zakt tot een bedroevend niveau, vaak nog wel eerder. En dan al die keren dat ik rekeningen van 1,5 juta moest betalen omdat ik mijn verbruik niet in de gaten had gehouden, hoewel dat laatste is nog maar de vraag. Ik internet altijd thuis, en doe dan elke dag bijna hetzelfde. Als ik onderweg ben maak ik gebruik, van zgn. warnet = warung internet, dat betaal ik cash en vergeet ik verder, ongkos jalanan.

In 2000 kocht ik mijn eerste computer, die warentoen in Indonesie vreselijk duur dus had ik er eentje in Singapore bij de Funan Mall gehaald en die via Batam het land binnen gekregen. Dat scheelde toen nog miljoenen rupiah, ondanks de kosten die ik moest betalen om de douane rustig te houden. Ik was in die jaren nooit van plan geweest om een computer aan te schaffen, ik dacht “Dat zal mijn tijd wel duren”. Helaas de prakrijk dicteerde anders. Voor mijn zaken schreef ik nog brieven en wilde ik erg snel zijn gebruikte ik een fax. Het bleek dat ik veelvuldig achter het net viste en dat mij dat geld en klanten ging kosten. Ik had toen besloten tot de aanschaf van een computer. Dat is een beslissing waar ik achteraf misschien spijt van moet hebben. Die computer heeft veel veranderd in mijn leven, dat apparaat is aanwezig als een soort dictator, bepaald tegenwoordig zo een beetje mijn leven. Aan de andere kant heeft het ook een andere dimensie aan mijn leven gegeven. Het zaken doen kwam in een stroomversnelling terecht, met een computer en werken via internet had ik een grote voorsprong op mijn Indonesische collegae. Echter die is inmiddels teniet gedaan, de Indoneesjes hebben de computer ook ontdekt en de markt is inmiddels door hun verziekt, dat kan je wel aan Indonesiers overlaten. Nadat ik mijn computer had aangeschaft bleek ik ondanks ik geen ervaring met die dingen had er vrij snel goed mee op te kunnen schieten. Een uurtje nadat ik op eenvoudige wijze het een en ander in mijn kantoortje had geplaatst was ik al aan het internetten en aan het e-mailen. Ik dacht meteen “dat is leuk…”. Binnen een jaar had ik ook al een website in elkaar gezet, helemaal vanaf nul mezelf geleerd. Maar na al die jaren is de lol eraf. Toen ik pas met internet en websites begon had internet nog iets naiefs. Nu, anno 2008 is het een commerciele jungle geworden, waar men van elkaar kopieert, steelt dat het een lieve lust is. Sinds begin dit jaar heb ik me een beetje uit die wereld terug getrokken. Teveel dilletanten, mafiose figuren en betweters, de hoeveelheid valse en onware informatie die op het internet circuleert heeft onwaarschijnlijke proporties aangenomen. Men stampt zich vol met grote hoeveelheden niet nuttige informatie. Ik ben weer lekker boeken gaan lezen, dat heb ik trouwens altijd gedaan, echter de laatste tijd, sinds ik mezelf ervan bewust ben hoeveel rotzooi ik via het internet naar binnen krijg, ben ik steeds meer boeken gaan kopen, en met veel ongelezen boeken om je heen ga je vanzelf lezen.

Terug naar het onderwerp : mijn internetverbinding. In 2000 ben ik met een lokale provider begonnen, via de telefoon. Van snelheden en kwaliteit had ik geen kaas, gezien de locatie waar ik zat moet dit rijst zijn, gegeten. Ik vond het allang prachtig als ik een email ontving of een plaatje van 200 kb, dat kon wel een half uur duren om down te loaden, maar ik wist niet beter. Een bezoek aan Singapore en later Nederland deed mij bemerken dat internet wel heel wat sneller kon, zelfs met een ordinair telefoonlijntje. Jarenlang is dit een lijdensweg geweest, met nieuwe modems en andere providers, er zat een rode draad doorheen, het was allemaal duur, schrikbarend duur. Zeker in vergelijking met Nederland, waar tijdens de periode dat er nog ingebeld moest worden internet ook niet echt goedkoop genoemd kon worden. Ik heb een paar keer van provider gewisseld, doch het meest deed ik zaken met PT Telkom, die zondermeer een van de grootste oplichtorganisaties in Indonesie genoemd mogen worden, ondanks dat zijn een staatsbedrijf zijn.. of misschien wel dankzij. Drie jaar geleden werd hier in Solo ADSL geintroduceerd. Ik was een van hun eerste klanten. Ik dacht dat ik hiermee danig geholpen zou worden, als zou het internet maar half zo snel als in Nederland wezen zou ik al tevreden zijn. De relatie begon met allemaal cadeautjes, eerste drie maanden voor de halve prijs, geen installatiekosten. Het internet was goed en voor Indonesische begrippen vrij snel. Toch bleef ik regelmatig klachten houden, kabels werden vervangen, er werd een lijntje vanaf een andere telefoonpaal gelegd, een dikkere kabel geinstalleerd. Alleen zouden er nog wat bomen weg gezaagd moeten worden en wat huizen gesloopt daarna zou de verbinding pas echt goed wezen, werd mij verteld. Het tweede jaar werd de verbinding steeds slechter, naarmate er meer klanten kwamen. Dan zou zo een bedrijf de capaciteit moeten uitbreiden, daar ligt de makke, ze willen wel de klanten maar de infrastructuur ontbreekt. Door hun traagheid werden de rekeningen steeds hoger. Als je hun kantoor ook ziet met al die duur geklede en mooi opgemaakte meisjes die over niets zitten te kletsen. Maaf tuan, maaf en nooit iets begrijpen. Afijn ik heb ze dr uitgegooid, wil niets meer met ze te maken hebben.

Ik had eens een telefoontje gehad, van de eerste provider ooit die ik in Solo heb gebruikt, ze hadden allerlei nieuwe producten. Ik zei kom maar langs om te vertellen, bleek iets met uire antennes te zijn, die hadden bij mij geen kans van slagen want om mij heen wil iedereen een pand van ”tiga lantai”. Ook kreeg ik eens een sms, “ada produk baru mr. Londoh, hotspot di rumah, Cuma 500.000 Rp per bulan, unlimited” Dit leek me wel iets, een half mijoen klinkt aantrekkelijker dan anderhalf miljoen. Ik liet ze komen. Begonnen ze weer over een antenna, die 2,8 miljoen moest kosten, maar weer last vanb de hoge gebouwen om me heen. Toen zeiden ze dat ze wel een oplossing wisten en die zou veel goedkoper zijn, paling 1,5 juta untuk alat en 400 ribu per bulan unlimited. Ik zei "OK, doe maar".

Afgelopen maandag zijn ze de boel komen installeren, ik heb me rot gelachen, ik dacht bij mezelf werkt van ze levensdagen niet, maar dat had ik mis. Het werkt en nog met een behoorlijke snelheid ook. Als er iets is dan kan ik hun bellen, ik ken ze persoonlijk. Beter dan zo een onperspoonlijke cewek bij Telkom 147 die heeft geleerd hoe ze klanten aan de telefoon moet afpoeieren. Ik weer eerlijk gezegd niet wat ze hebben geinstalleerd. Ik heb daarom maar foto’s gemaakt, kijk maar effies mee:





Inilah Indonesya….