Reacties
h0mpy schreef:
De VOC handelde zelfs in olifanten. Per jaar konden ze ongeveer 100 dieren, gevangen en getemd op Ceylon, exporteren naar India.
10 november 08:29:06
Patrick schreef:
Een iets langere versie van het verhaaltje Sudamala:
Siva vervloekt één van zijn vrouwen, Huma, omdat ze overspel pleegde. Hij verandert haar in Durga, een demon met grote ronde ogen, rood haar in strengen aan elkaar geklit en een brede neus met grote neusgaten. Durga wordt verbannen naar een kerkhof, waar ze heerst over de geesten. Ze moet daar bljven totdat ze bevrijdt wordt door Sadeva, de jongste van de Pandava's. Ze krijgt twee hemelse wezens, die zich misdragen hadden, als dienaars nl Kalanjaya en Kalantaka, die hun diensten ook aanbieden aan de Kaurava's. Kunti, de moeder van de 3 oudste Pandava's, vraagt Durga de toestemming om deze dienaren te doden. (scene op reliëf 1 - rechts van de geknielde Kunti een kapok-boom). In ruil vraagt Durga haar om Sadeva uit te leveren zodat ze zich kan bevrijden van Siva's vloek.
Kunti weigert maar wordt bezeten door Kalika, een dienares van Durga. Ze dwingt haar zonen om Sadeva uit te leveren. Sadeva, vergezeld van zijn dienaar Semar, wordt vastgebonden aan de kapok-boom. Kalika belooft Sadeva te bevrijden indien hij met haar trouwt, maar Sadeva weigert. Daarop bedreigen alle boze geesten op het kerkhof Sadeva en tenslotte verschijnt Durga en probeert met verlokkingen en begreigingen Sadeva ertoe te brengen om de vloek, die op haar rust, op te heffen. Siva, op de" hoogte gebracht van depenibele situatie van Sadeva, besluit dat het genoeg is geweest en heft vloek op zodat Durga weer haar vroegere gedaante van Huma kan aannemen. Het kerkhof verandert daarop in een lusttuin. Kortom al het kwade wordt omgetoverd tot goed. (relief 2)
Huma verandert de naam van Sadeva in Sudamala (wat zoveel betekent als "zuivering, genezing, bevrijding" door een offer) en geeft hem een magisch wapen (een kris) waarmee hij Kalanjaya en Kalantaka verslaat en zo de vloek op hen opheft.
Relief 3 (olifant) vertelt het verhaal van Supritika en Vibhasavu, twee prinsen die vechten om hun erfenis. Ze vervloeken elkaar en veranderen respectievelijk in een olifant en een reuzenschildpad. Hun strijd verstoorde de wereldorde zodanig dat Siva ingreep en de vloek ophief door hen door Garuda op de wereld te pletter te laten vallen en de stukken te laten opeten. Dit hief de vloeken op en de broederlijke realties werden hersteld.
Aangezien ik niet de deskundige ben waar Lon op zit te wachten, is het mij onduidelijk wat relief 4 (pikulan) in dit verhaal komt doen.
Siva vervloekt één van zijn vrouwen, Huma, omdat ze overspel pleegde. Hij verandert haar in Durga, een demon met grote ronde ogen, rood haar in strengen aan elkaar geklit en een brede neus met grote neusgaten. Durga wordt verbannen naar een kerkhof, waar ze heerst over de geesten. Ze moet daar bljven totdat ze bevrijdt wordt door Sadeva, de jongste van de Pandava's. Ze krijgt twee hemelse wezens, die zich misdragen hadden, als dienaars nl Kalanjaya en Kalantaka, die hun diensten ook aanbieden aan de Kaurava's. Kunti, de moeder van de 3 oudste Pandava's, vraagt Durga de toestemming om deze dienaren te doden. (scene op reliëf 1 - rechts van de geknielde Kunti een kapok-boom). In ruil vraagt Durga haar om Sadeva uit te leveren zodat ze zich kan bevrijden van Siva's vloek.
Kunti weigert maar wordt bezeten door Kalika, een dienares van Durga. Ze dwingt haar zonen om Sadeva uit te leveren. Sadeva, vergezeld van zijn dienaar Semar, wordt vastgebonden aan de kapok-boom. Kalika belooft Sadeva te bevrijden indien hij met haar trouwt, maar Sadeva weigert. Daarop bedreigen alle boze geesten op het kerkhof Sadeva en tenslotte verschijnt Durga en probeert met verlokkingen en begreigingen Sadeva ertoe te brengen om de vloek, die op haar rust, op te heffen. Siva, op de" hoogte gebracht van depenibele situatie van Sadeva, besluit dat het genoeg is geweest en heft vloek op zodat Durga weer haar vroegere gedaante van Huma kan aannemen. Het kerkhof verandert daarop in een lusttuin. Kortom al het kwade wordt omgetoverd tot goed. (relief 2)
Huma verandert de naam van Sadeva in Sudamala (wat zoveel betekent als "zuivering, genezing, bevrijding" door een offer) en geeft hem een magisch wapen (een kris) waarmee hij Kalanjaya en Kalantaka verslaat en zo de vloek op hen opheft.
Relief 3 (olifant) vertelt het verhaal van Supritika en Vibhasavu, twee prinsen die vechten om hun erfenis. Ze vervloeken elkaar en veranderen respectievelijk in een olifant en een reuzenschildpad. Hun strijd verstoorde de wereldorde zodanig dat Siva ingreep en de vloek ophief door hen door Garuda op de wereld te pletter te laten vallen en de stukken te laten opeten. Dit hief de vloeken op en de broederlijke realties werden hersteld.
Aangezien ik niet de deskundige ben waar Lon op zit te wachten, is het mij onduidelijk wat relief 4 (pikulan) in dit verhaal komt doen.
10 november 10:00:18
Londoh schreef:
Nou Patrick, je zegt dan wel dat je niet deskundig bent, maar het verhaal dat je hier verteld vind ik schitterend. Je moet je ook nog eens realiseren dat ik maar een paar reliëfs fotografeer, ze moeten fotogeniek zijn en een beetje gaaf, dus heel veel van het verhaal ontbreekt. Dus wat mij betreft ben je deskundig genoeg. Kijk als ik zo een idioot ben die op ze vrije ochtend effies in een ouwe rot bus gaat zitten om wat hopen steen op te zoeken, en daarna op zo een levensgevaarlijke ojeg stapt om te kijken wat die Javanen in de 14e eeuw uit lagen te vreten en iemand die ergens in de oerwouden van Belgie zit legt dat effies verder uit dan denk ik bij mezelf : “Bijzonder leuk”. Net daarvoor had ik iets gelezen dat van de hand kwam van de grootste Indonesia deskundige van het Mooinesiaforum, de in Betawi geboren Sidia en die vertelde zijn publiek het volgende :
“Komen we ook een paar keren naar Kemcik (een soort A.H) in Jakarta , daar kan je ook hollandse produkten kopen. Zag toen (nog in gulden) een Honig pannekoeken meel voor 40.000 rupiah (ongeveer 10 gulden) per pak . En andere hollandse produkten . Die honigsprijs is bij mij nog steeds gebleven . Toen koste dezelfde pak ongeveer fl 1,05 of zoiets op de schappen van A.H in Amsterdam .”
Het is maar net waar je in Indonesië naar zoekt toh en wat je in dat land boeit. Ik ben daar nou eenmaal een beetje afwijkend in :-))
“Komen we ook een paar keren naar Kemcik (een soort A.H) in Jakarta , daar kan je ook hollandse produkten kopen. Zag toen (nog in gulden) een Honig pannekoeken meel voor 40.000 rupiah (ongeveer 10 gulden) per pak . En andere hollandse produkten . Die honigsprijs is bij mij nog steeds gebleven . Toen koste dezelfde pak ongeveer fl 1,05 of zoiets op de schappen van A.H in Amsterdam .”
Het is maar net waar je in Indonesië naar zoekt toh en wat je in dat land boeit. Ik ben daar nou eenmaal een beetje afwijkend in :-))
10 november 10:44:46
yanto schreef:
Goed dat je het even uitleg Patrick. Op relief 3 zag ik eerst nl dat olifantje denken:" zie je wel, wij hebben toch de grootste"..
10 november 11:31:31
Patrick schreef:
Net vóór ik in Lon's repliek hierboven las over en ik citeer
was ik volgende tekst tegengekomen in het boek "Indonesia Handbook, 3rd" door Joshua Eliot, Liz Capaldi, Jane Bickersteth:
Vooral dat laatste zinnetje maakt heel het plaatje compleet en mijn fantasie maakt overuren. :=))
@ Yanto
Mijn oprechte excuses dat ik je gedachten verstoord heb met mijn uitleg. Misschien is de jouw zienswijze wel de juiste en bovendien zeker zo leuk :=))
Kijk als ik zo een idioot ben die op ze vrije ochtend effies in een ouwe rot bus gaat zitten om wat hopen steen op te zoeken, en daarna op zo een levensgevaarlijke ojeg stapt....
was ik volgende tekst tegengekomen in het boek "Indonesia Handbook, 3rd" door Joshua Eliot, Liz Capaldi, Jane Bickersteth:
Surowono is a temple in the village of Canggu...
Getting there: no public transport, and rather hard to find tucked away among the backroads. It is located 5 km off the main Kediri-Pare road; turn right at a major intersection just outside Pare, where a concrete policeman stands guard in front of the local police station. Ask for directions along the way ("dimana Candi Surowono?") - and then get wonderfully lost.
Vooral dat laatste zinnetje maakt heel het plaatje compleet en mijn fantasie maakt overuren. :=))
@ Yanto
Mijn oprechte excuses dat ik je gedachten verstoord heb met mijn uitleg. Misschien is de jouw zienswijze wel de juiste en bovendien zeker zo leuk :=))
10 november 21:00:02
Londoh schreef:
Hi Pat,
Die Candi Surowono lag aan een geasfalteerde weg. In "Een dagje naar ...Kediri" staat een foto "Het vervoer van gebruikte cementzakken..."deze is pal voor de ingang gemaakt. Candi Tegowangi daarentegen moest via onverharde wegen bereikt worden. Ik heb bij de terminal in Pare een ojeg ingehuurd en die is recht op de beide candi afgereden, dus niets geen gezoek.
Die Candi Surowono lag aan een geasfalteerde weg. In "Een dagje naar ...Kediri" staat een foto "Het vervoer van gebruikte cementzakken..."deze is pal voor de ingang gemaakt. Candi Tegowangi daarentegen moest via onverharde wegen bereikt worden. Ik heb bij de terminal in Pare een ojeg ingehuurd en die is recht op de beide candi afgereden, dus niets geen gezoek.
10 november 21:18:52
Patrick schreef:
Hi Lon,
Het is duidelijk dat de schrijver van het boekje waaruit ik citeerde niet weet waarover hij het heeft. Ik ben die candi eens gaan opzoeken op Google Earth en vind die niet op de weg Pare-Kediri die +- zuid-west loopt maar eerder op de weg Pare-Jombang die noord loopt. Maar dat zien we wel meer bij gidsen over Indonesië - de fouten worden tot in "den treure" toe herhaald.
Het is duidelijk dat de schrijver van het boekje waaruit ik citeerde niet weet waarover hij het heeft. Ik ben die candi eens gaan opzoeken op Google Earth en vind die niet op de weg Pare-Kediri die +- zuid-west loopt maar eerder op de weg Pare-Jombang die noord loopt. Maar dat zien we wel meer bij gidsen over Indonesië - de fouten worden tot in "den treure" toe herhaald.
11 november 11:14:04
Login
RSS
10 november: Een dagje naar…Pare (II)
ook tuinen waar kousenband en aubergines groeiden. Voor mij dus weer genieten, stadsjongen beziet landbouw. Ben ook even gestopt om de atmosfeer op te snuiven, de tukang ojeg begreep er weinig van, dat terwijl de nieuwste trend in Indonesië de agrowisata is.
We kwamen al gauw bij Candi Tegowangi, deze stond in een keurig onderhouden parkje, het hek aan de voorkant bleek gesloten, maar de tukang ojeg bracht me naar de zijkant. Daar was een woonhuis, op het terras ervoor stond een tafel met daarop een boek waarin ik mijn naam, adres en zo mocht neerzetten en ik mocht tekenen. Ik gaf 5000 Rp dit keer, want maar 1 persoonzat daar en die leek me daar alleen te zitten om geld te vangen. Aan het boek te zien leek het hier veel drukker dan bij Surowono. Het was een aangename plek, hoewel bloed en bloedheet. In Oost Java was het nog steeds droge tijd, dat terwijl in midden Java het regenseizoen al een tijdje aan de gang was, wel erg vroeg voor de tijd van het jaar. Ook hier staat, voor je het terrein opgaat, een uitleg in het Indonesisch en in een soort Engels. Deze candi dateert uit ongeveer het jaar 1400 AD De afmetingen zijn 11,2 x 11,2 meter en 4,35 m. hoog. Ook hier diverse panelen, maar deze candi is niet afgemaakt. De reliëfs vertellen de legende van Sudamala. De godin Durga vraagt Sadewa, en van de 5 Pandawa broers uit de Mahabharata, om een offer in ruil voor haar hulp om bedreigende monsters te verjagen. Sadewa bedwingt haar duivelse natuur en zij veranderd in de beeldschone Dewi Uma.
Candi Tegowangi, links een kleinere candi.
boven en beneden twee reliëfs op de hoofdtempel.
Mooi, zo een olifant, die werden door de vorsten op Java veel gebruikt, tot in de VOC tijd. De KNIL heeft ze zelfs in Atjeh gebruikt. Bij de kraton in Solo is er een wijk die Gajahan heet, vroeger de plek waar de olifanten werden gehouden (Gajah = olifant)
Bovenstaande foto werd van het kleine tempeltje gemaakt.
Ook van het kleine tempeltje “pikulan” iets aan de uiteinden van een stok dragen, dat wordt al eeuwen zo gedaan op Java, is tegenwoordig aan het uitsterven, gebruiken ze een kruiwagen of de sepeda motor voor, toevallig had ik de dag ervoor in Kediri nog een foto gemaakt van iemand die “pikult”
De hele toko op de schouder.
Het is misschien vreemd, ik kan erg genieten van deze stenen taferelen zonder dat het mij verder wordt uitgelegd. Ik heb hiervoor al verklaard er is op een gegeven moment iets op Java veranderd, het werd soberder daar met de komst van de islam en niet lang daarna de VOC. Het zou echter wel leuk zijn dit soort zaken o.l.v. een deskundige te bekijken. Ik vrees dat zulke deskundigen in Indonesië nauwelijks bestaan, je zou eerder een westerling ontmoeten die dit soort taferelen helemaal begrijpt. Het is geen islam, vandaar. Wat dat betreft is het toch een cultuurarm land, terwijl ze zelf het tegenovergestelde beweren, ze doen precies wat ze het buitenland op de TV zien doen, dat is dan hun cultuur. Ja en ze beschuldigen de Maleisiërs ervan dat die alles van Indonesië hebben gejat. Er is wel erg veel cultuur op Java, maar van vorige beschavingen, of liever gezegd van echte beschavingen, want HP’tjes en sepeda motor kan men toch moeilijk beschaving noemen, hoewel de Javaan daar heel anders over zal denken. Als ze gaan trouwen en geld hebben dan gaan ze een consultant raadplegen die gaat vertellen hoe de adat is. Meestal is de ceremonie iets dat afgeleid is van hoe het er aan een van de hoven aan toe zou zijn gegaan, volgens de fantasie van de consultant. Vlak nadat de Javanen zich tot de islam gingen bekeren kwamen de Nederlanders, die hebben de cultuur ook niet bepaald bevorderd, waren een remmende factor op de ontwikkeling van de cultuur. Wel de hofcultuur, miljoenen guldens hebben de Nederlanders aan allerlei vorsten gegeven in ruil voor macht.
Nadat ik alles bekeken had gingen we weer op pad, terug naar de terminal in Pare. Ik werd voor de poort afgezet. Er stond al een bus naar Kediri te wachten, maar de chauffeur had niet het geduld op mij te wachten want ik moest nog even een fles kouwe Aqua kopen. Ik ging dus rustig zitten wachten, al gauw werd ik aan gesproken, want Javanen zijn altijd nieuwsgierig, al spreken ze geen Engels, de nieuwsgierigheid wint het wel. Gelukkig hoeven ze tegen mij geen Engels te spreken. Ik kon ze meteen vragen wat die rails was die langs de terminal liep. Die bleek van de tram te zijn die in de ’70 jaren was opgeheven. De KSM - Kediri Stroomtram Mij die de lijn Kediri - Jombang exploiteerde, op 7 Januari 1897 gesticht. In Pare scheen nog een stationnetje te zijn, waarvan ik hoorde dat het een warung sate kambing is geworden.
De rails die langs de terminal loopt, nu onder het asfalt,
maar ten strengste verboden om het ijzer weg te slopen
en ten gelde te maken.
Niet lang daarna kwam er een bus naar Kediri, de bekende bis bumel met een rij van twee stoelen links, en 3 stoelen rechts. Niet te vol. Die bussen stoppen overal, dus gaan langzaam, maar ik had te tijd. Op de heenweg had ik een spectaculair gebouw gezien en ik wou daar uitstappen om te gaan kijken. Ik had onthouden dat het aan een `simpang lima´ (5sprong) was gelegen, de kernet van de bis wist er alles van en op een gegeven moment stapte ik uit op een spiksplinternieuwe weg, bij een bord waar een compleet nieuwe stad stond aangekondigd. Ook Kediri zou gaan opgestoten worden in de vaart der volkeren.
Het bord dat de nieuwe stad in wording aankondigt Kota baru SLG = Simpang Lima Gumul
Het gebouw dat mijn aandacht had getrokken, een immense copy van de Arc de Triomphe
Hier een foto van dichtbij, lijkt veel groter dan de
Arc de Triomphe in Parijs.
Wat zou dat gebouw en alle 5 wegen erom heen gekost hebben, er was een immens terrein bouwrijp gemaakt. Ik dacht bij mezelf geldverspilling. Maar ja de Indonesiër pakt graag groots uit, als het aan de buitenkant maar iets lijkt.
Om te vergelijken, het origineel in Parijs
Nadat ik om het hele gebouw was heen gewandeld, en er werkelijk niets moois aan ontdekken kon, ging ik aan de kant van de weg staan. Al gauw stopte er een klein busje dat mij voor 4000 Rp helemaal op mijn bestemming, de alun2 te Kediri bracht.