12 november 2008

JOG-SUB- JT856 11 nov. 08

De avond voor de elfde november ben ik om 20.00 uur gaan knorren, want ik zou de volgende ochtend het vliegtuig naar Ambon nemen, dat zou vanaf

Yogyakarta gaan gebeuren, vertrek 6 uur ā€™s morgens. Dat betekende dat ik in het allerholste van de nacht er uit moest. Om 23.43 deed ik mijn ogen even open en zag toen dat het nog niet eens de volgende dag was, en deed de ogen maar weerdicht. Om 02.03 gingen ze weer open, ik was meteen klaar wakker en stond op om de laatste hand aan mijn bagage te leggen en koffie te drinken. Nog even op het internet kijken. Om kwart voor vier belde ik een taxi, ik stapte om 4 uur in en ging op weg naar de Ć©pot van Yogya. Ik was verbaasd om te zien hoeveel benzine stations er tussen mijn huis en het vliegveld waren bij gekomen, op 60 kilometer telde ik er 20, wat moet je anders ā€™s morgens om dit tijdstip doen. Uitgebreid converseren met de taxichauffeur had ook weinig zin, want hij had geen verhaal of men moet het reeds bekende geklaag over susah en geld een verhaal vinden.

Om vijf uur stond ik op de ĆØpot, liet mijn bagage door de x-ray lopen, checkte in, betaalde mijn luchthavenbelasting ad. 25.000 Rp, liet mijn bagage nog eens door de x-ray gaan en ging zitten wachten terwijl ik nog een koffie dronk. De oproep tot boarden kwam vrij snel en ging ik naar de wachtruimte, verliet deze door gate 2 en liep op het Lion Air toestel af, de PK ā€ LMY, een MD ā€ 82, (1985, originally operated by Continental as N812NY). Ik had een Lion ticket gekocht, maar kreeg een Wingsvlucht door een Liontoestel uitgevoerd. Van de 4 toestellen die om 0600 uur zouden vertrekken ging deze als eerste de lucht in voor de 30 minuten durende vlucht naar Surabaya. Daar werden we met de bus naar de terminal gebracht. Bij de transitbalie haalde ik mijn vervolgticket naar Makassar en dan Ambon, deze vlucht zou om 0900 vertrekken, dus had ik nog ruim de tijd, het was net na 7 uur. Ik ging naar het filiaal van Periplus, in de hoop een mooi boek te vinden. Hoewel ik heel lang zocht kon ik niets van mijn gading vinden veel Obama, alles over sex in Jakarta, boeken om een betere manager te worden, of snel rijk, 500 koffiemolens, batik en meer van die saaie onderwerpen. Een boek over Chinezen samengesteld door P.A. Toer moest maar liefst 360.000 Rp kosten, daar was ik te gierig voor. Ik liep naar Indocafe om een ontbijt tot mij te nemen. De keuze viel op een nasi goreng met een kopi manis. De nasi goreng was met wortel en sperziebonen bereid, er zaten twee baksoballen bij die mij gemeen aankeken. Ik heb er eentje doorgesneden en besloot het eten ervan niet te wagen Een grijze rand met een roze binnenste leek mij een waagstukje op de vroege ochtend. Ik kocht een krant en nam het laatste nieuws in me op, dat was niet veel. Het was de dag daarvoor net Hari Pahlawan geweest, de dag der helden en werd er nog een beetje nagesudderd over de helden die IndonesiĆ« ooit had gehad. De vaderen van 1945 die bereid waren hun leven, ziel en zaligheid op te offeren voor volk en vaderland. Het bleek dat zulke mensen uit Ć©Ć©n stuk waren uitgestorven en dat IndonesiĆ« vandaag de dag bevolkt werd door een slap en lamlendig zooitje. Deze woorden werden vooral gehoord komende uit de mond van veteranen van de bevrijdingsoorlog die van 1945 tot 1949 woedde. Ik keek naar het slappe zooitje om me heen, veel van hun waren in een HPā€™tje aan het praten of bewerkten de toetsen voor nog een smsā€™je. De veteranen hadden bereikt dat de jongere generatie kon consumeren, toch nog iets bereikt. Dat consumeren gebeurd weliswaar op krediet, maar de veteranen hadden nooit iets gehad, die waren al blij met een bordje rijst en voor hun kameraden die hun leven konden geven voor het vaderland en die de heldenstatus daarmee bereikten.

SUB ā€“ UPG ā€“ AMQ IW 8786 11/11/08

Ik liep naar wachtruimte nummer 4 om daar wat te gaan zitten en voor me uit te staren, de aankomst en vertrek van vliegtuigen. De komst van een B747 van Saudian Arabian Airlines had iets groots en heldhaftigs en dacht ik aan angstige Indonesische hajiā€™s in de grote zandbak, ver van het vertrouwde huis in Nusantara, maar dicht bij Allah. Ook hier liet de oproep tot boarden niet lang op zich wachten en was het dit keer een Wingstoestel, ook een MD 82, de PK ā€“ WIL aan het interieur te zien was dit echt een ouwetje, ik kon op het net geen gegevens, zoals bouwjaar enz. vinden. De bagagevakken boven de stoelen waren echt erg krap. Hier een fotootje van het interieur van deze MD 82:



De vlucht van Surabaya naar Makassar duurde 1 uur en 10 minuten. De ruimte tussen de stoelen was krap. Ik zat naast een Javaans vrouwtje die waarschijnlijk nooit eerder had gevlogen. Haar immense rugzak kon maar met moeite in een van de bagagevakken worden gestouwd. Ik moest ook de safetybelt voor haar vastmaken. Verder viel er weinig over de vlucht te vertellen. De stewardesjes drongen voortdurend aan op het dragen van de safetybelts, daar hebben ze nu alle tijd voor nu ze geen watertje meer hoeven uit te delen. We landden op het vernieuwde vliegveld Hassanudin van Makassar. Er stonden veel graafmachines en kiepautoā€™s. Het leek er op dat het nog groter ging worden. Dat is waarschijnlijk wel nodig want Makassar is het belangrijkste knooppunt van Oost-IndonesiĆ«. De wachttijd op Makassar zou slechts 25 minuten gaan bedragen. Ik ging vlug mijn transitpas halen. Voor de transitbalie vond het gebruikelijke gedrang plaats. Er waren twee vluchten naar Menado en naar Ambon. Er stonden echter bordjes op de balie die je niet kon lezen als je in de rij stond. Pas als je vlakbij was. De mensen werden dan naar de balie ernaast gestuurd. Ze schoven dan gewoon op in plaats van weer achter aan te sluiten, dus het was een gedrang van jewelste. Ik liet de mensjes begaan en was bijna als laatste, maar heel rustig aan de beurt. Daarna ging ik even een kleine ronde over de terminal maken. De drukte die de vorige terminal zo kenmerkte was geheel verdwenen. Het vliegveld was ruim bemeten, het leek niet meer druk. Het geheel zag er modern maar zeer onpersoonlijk uit. Het rood-witte plafond was storend vond ik, net alsof je naar iets keek dat out-of-focus was gezet. Hier wat plaatjes:











Na 25 minuten konden we weer boarden, het Javaanse vrouwtje zat weer naast me en had weer moeite met haar safetybelt. Ik pakte mijn HPĀ“tje om die uit te zetten. Het Javaanse vrouwtje vroeg of dat een HP was en drukte mij een nummer onder de neus. Of ik even de mensen van dit nummer wilde bellen, die stonden te wachten, om te vertellen dat ze er aan kwam. Zij was haar HPĀ“tje vergeten. Ik zei `Jammer, dat mag niet`zij keek verbaasd en toen een beetje boos. Ik ging maar uit het raam kijken, er waren veel schapenwolkjes te zien. Mijn gedachten dwaalden naar de Molukken af. Al een tijdje ben ik bezig om allerlei forten op de Molukken te fotograferen, dat project is bijna af. Ik moet nog twee gebieden, dat is het eiland Kisar en het schiereiland Hoamoal (Seram) op dat laatste ben ik in februari geweest, om precies te zijn op Luhu. Dat was om even te verkennen hoe het daar is en of er daar gereisd kan worden. Is wel moeilijk, maar voor mij wel te doen. Die keer had ik er helemaal niet aan gedacht om een malariaprofylaxe in te nemen, maar daar heb ik deze keer wel voor gezorgd. 8 Lariam waar ik 32 euro voor heb mogen neer tellen. Op het Mooinesia forum vinden ze dat afzetterij, die slikken daaro liever vitamine B, omdat de `muggen dat niet lekker zouden vinden` Ik geloof niet in deze bakerpraatjes, want is nog nooit wetenschappelijk bewezen. In Nederland had een goede vriend van mij malaria in Papua opgelopen. Eerst werd nog twee keer de verkeerde diagnose gesteld n.l. de griep die momenteel zo heerst en daarna de ziekte van Pfeiffer, ik heb hem nog moeten zeggen. `Volgens mij heb je malaria` midden in de zomer met een trui en een jas aan gaan zitten bibberen is wel vreemd hoor. En ja hoor, hij moest meteen drie liter nieuw bloed hebben toen het werd geconstateerd. Wat heb ik die man zien lijden en hij was niet de eerste. Dus ik ben lekker aan de dure Lariam, waar je volgens die MooinesiĆ«rs nog gek van kan worden ook, geen probleem voor mij. 1x per week een tabletje slikken vind ik nog wel te doen.

Toen ik weer uit mijn gepeins ontwaakte waren we al voorbij Buru en zag ik de punt van Leihitu opduiken, Larike en Pulau Tiga, in de verte het schiereiland Hoamoal, daarna boven de baai van Ambon en kwam het vliegveld Pattimura al snel in zicht. Na een vlucht van 1 uur en 25 minuten maakten we een vlekkeloze landing. Ik was voor de derde keer in mijn leven op Ambon aangeland.

ļ»æ