Londoh

27 november 2008: MZ6989 Kisar – Kupang 24 nov 08

De dag nadat ik in Kisar was aangekomen was het eerste wat ik heb gedaan mezelf bij het plaatselijke

Merpati kantoor melden om te horen wat voor vluchten er beschikbaar zouden zijn. Ik had er weinig trek in om met de “Pangrango” naar Ambon terug te keren. Nog eens 3 dagen op die roestbak zou mij een trauma kunnen bezorgen en een eeuwige aversie tegen passagiersschepen die eigenlijk slechts voor veevervoer bestemd zouden moeten zijn. Dit is wat overdreven, want achteraf waren de 70 uren aan boord van dit schip toch van een zeer avontuurlijke maar eentonige afwisseling. Bij Merpati deelde de juffrouw, die achter een bureau in een zeer Spartaans ingericht kantoortje zat, mij mede dat de vlucht voor aanstaande donderdag naar Ambon reeds vol zat, maar ik zou op maandag naar Kupang kunnen vliegen. Ik liet mij op de lijst zetten en stond omdat ik de enige was, bovenaan, dat leek mij een goede kans om op deze vlucht mee te kunnen. Op dit soort vluchten met kleine vliegtuigjes naar incourante bestemmingen bestaat er een soort preferentiesysteem, ambtenaren en andere hoge Pieten en Mienen hebben voorrang, daarna komt het gewone volk aan de beurt, misschien dat toeristen een lichte voorkeur hebben. Dat hangt af hoe zij door het Merpatipersoneel worden beoordeeld, dat is naar mijn ervaring in het algemeen gunstig, Merpati is een enigszins gemengd boerenbedrijf waar vriendelijkheid hoog in het vaandel staat. Dit is om het gebrek aan professionalisme te compenseren De vluchten binnen de Molukken worden door de plaatselijke overheid gesubsidieerd. Daarom kost een vlucht vanaf Kisar naar Ambon slechts 280.000 Rp, als je dit vergelijkt wat je moet betalen als je met de Pelni gaat varen is dit een schijntje. Echter de mogelijkheid om op zo een vlucht mee te kunnen is voor een buitenstaander zeer klein. Je moet relaties hebben om mee te kunnen, het toestel heeft slechts 22 zitplaatsen en er zijn veel mensen die een ambtenaar als vriend hebben en desnoods iets extra’s betalen. Ik was al blij dat ik eventueel naar Kupang zou kunnen vliegen, hoewel dat een drastische wijziging van mijn reisprogramma zou inhouden, mijn oorspronkelijke plan was om naar Hoamoal, het West-Seramse schiereiland te gaan. De dame achter het bureau verzocht mij op maandagochtend terug te komen om te vernemen of de vlucht door zou gaan of niet. De vliegtuigjes waarmee gevlogen wordt, de Casa 212, vliegen niet met slecht weer, zijn vaak in onderhoud of worden gebruikt voor urgentiegevallen zoals bijvoorbeeld een Bupati die met zijn vrouw en aanhang even in de stad wil gaan shoppen. Dit laatste heb ik ooit meegemaakt in Bacan, Noord-Molukken. Toen ik op het toestel zat te wachten en dat eindelijk was aangekomen er twee zwarte auto’s kwamen aangezoeft en er een hoog uitziend gezelschap het vliegtuigje in beslag nam. Dat kostte nog eens 2,5 uur bovenop de inmiddels fors uitgelopen vertraging.

Op de afgesproken maandag ging ik om even na 8 uur naar het Merpatikantoor waar de deur open stond, doch er een briefje aan hing waarop stond “Saya ada pergi” oftewel “Ik ben weg“. Ik had geen zin om me druk te maken, want dat heeft geen zin en besloot na een uur terug te keren. Na een uur was de juffrouw op haar plaats terug gekeerd en gaf zij mij de blijde mededeling dat er vandaag gevlogen zou worden en wel om 1200 uur, ik zou om 1100 u. op het vliegveld aanwezig moeten zijn. Ik vroeg hoeveel het ticket kostte , dat bleek een forse 952.000 Rp te zijn, omdat Kupang in een andere provincie lag werd deze vlucht niet door de plaatselijke overheid gesubsidieerd. Ik rekende af, kreeg geen kwitantie of wat en mij werd medegedeeld dat het ticket op het vliegveld overhandigd zou worden. Omdat ik Kisar de laatste dagen had leren kennen vertrouwde ik dit volledig. Hier heersten nog de vertrouwensrelaties van eeuwen her. Ik ging mijn bagage pakken, rekende mijn kamer af en ging nog een ontbijtje bij “Bengawan Solo” halen. Er was vers gebakken ayam kampung, een lekkernij voor veel Indonesiërs, ik vind het maar magere kip, maar wel smaakvol. Daarna zocht ik Marnix mijn vaste tukan ojeg op en we gingen met mijn spaarzame bagage op weg naar de lapter, zoals het vliegveld hier wordt genoemd. Lapter is een acroniem voor lapangan terbang. De weg was zeer goed en ging door een schitterend en leeg landschap, door de droogte bruin geworden velden met veel lontarpalmen. Met hier en daar een groene oase als teken dat er zich een waterrijk punt bevond. Het vliegveld lag achter prikkeldraad in een maanachtig landschap. De naam was “Lapter Jhon Becker”, dat moest vast een locale held zijn, wat mij hevig intrigeerde was de Nederlandse achternaam.

Er bleken op de vlucht slechts 7 passagiers mee te gaan, waarvan twee Australiërs die in de mijnbouw werkten en op het eiland Romang ten noorden van Kisar op zoek waren gegaan naar delfstoffen. Dat is echt big bisnis in Indonesië en krijgen we over niet al te lange tijd na de berichten over de ontbossing berichten over eilandjes waar er niets meer kan groeien omdat de grond vernield en vervuild is. De regering in Indonesië weet dat slechte nieuws vaak te voorkomen door de gehele bevolking van dit soort eilanden te transmigreren. We werden op een gegeven moment met onze bagage ingecheckt, dat hoeft er niet op te duiden dat het vliegtuig in aantocht was. Bij de bagage stonden er 8 grote tempex dozen in plastic verpakt, daarin zaten 300 levende kreeften die naar Den Pasar moesten. Kreeft heeft op Kisar geen waarde. Ik zag op de markt een mooi exemplaar hangen, hij woog vast een kilo en moest slechts 25.000 Rp kosten. Maar hoe bereid je zo iets, dat kan je niet aan de lokale bevolking overlaten die eten dit soort beesten nauwelijks. Het wachten duurde voort, wachten is iets dat onlosmakelijk bij Merpati hoort. Men deelde ons mede dat het vliegtuig om een uur verwacht werd. Een uur werd half twee, het was een geweldig gezicht om uit de verte een zwarte stip te zien opdoemen die steeds groter werd, op een gegeven moment in een vliegtuigje veranderde en zachtjes op de 800 meter lange en 23 meter brede landingsbaan van de lapter neerplofte. De passagiers uit Ambon stapten uit, de bagage werd uitgeladen en het vliegtuig werd bijgetankt. Dit tanken gebeurde uit 200-liter vaten, waarvan er een gigantisch aantal in een speciaal open gebouwtje ver van de andere bebouwing lagen opgetast. Om kwart voor twee konden we naar het toestel, omdat er maar 7 passagiers waren konden we ruim zitten. Het vertrek verliep voorspoedig. Ik had plaats bij een raam genomen en mijn blik op oneindig gezet. Ik zat aan de kant van Timor en daar was het bewolkt dus niets te zien. De motoren van het toestel zijn luidruchtig, doch net niet storend. De stoelen zijn eenvoudig maar niet oncomfortabel. Aan niets denkend en nergens naar kijkend zat ik het uur en de 40 minuten die voor de vlucht naar Kupang nodig waren uit. We landden op het mooie vliegveld Eltari van Kupang. De klok kon een uur terug gezet worden, want Kupang ligt in de midden Indonesische tijdzone. De bagage liet op zich wachten, men had het waarschijnlijk te druk met de kreeften, want er zou heel snel een Merpatitoestel naar Den Pasar vertrekken. Toen ik mijn koffertje te pakken had nam ik afscheid van de Australiërs en ging naar buiten. Aan het taxiloket bestelde ik een taxi voor 60.000 Rp naar de stad.

Hier wat plaatjes:




NB. Later hoorde ik dat dit toestel vluchten naar Larantuka voor Transnusa uitvoerde. Ik had die vlucht willen maken, maar er werd vanwege dit defect niet gevlogen. Wat een gemiste kans.