30 november 2008

MZ685 KOE-MOF 26 nov 2008

Om half vijf stond ik op, deed even iets met water in de badkamer en ik ging na of ik alles in mijn bagage had gestopt. Daarna rugzakje op de rug, noodboek aan de

schouder en koffertje achter me aan checkte ik het hotel uit. Bij de uitgang stond een taxi die vroeg waar ik heen wilde. “Airport” was mijn korte antwoord, voor dat ik het werkelijk in de gaten had was ik al op weg. We reden langs een weg waar de grote regeringsgebouwen stonden en dacht ik over mijn korte verblijf in Kupang. Dat was met weinig opwinding gepaard gegaan. Het was ook niet een bestemming die ik zelf had gekozen het lot had mij daar gebracht. De chauffeur kletste er vrolijk op los wen ik antwoordde met gepaste, maar gemaakte vrolijkheid, want voor het eerste glas ochtendkoffie zwijg ik liever. Er werd een cassette met Timorese muziek opgezet en de chauffeur vertelde me dat hun muziek bijna altijd treurig is. Omdat Timorezen ver van huis moeten om geld te verdienen, als ze dan zingen dan denken ze terug aan hun geboortegrond en dat maakt hun muziek zo treurig. Ook sprak hij over de Timorese vrouwen, die weliswaar een donkere huid hadden, maar erg lief aan trouw waren. Ik vroeg aan de man wat er aan een donkere huid mankeerde en hij kwam met het verhaal van mooie Javaanse vrouwen met een lichte huid. Ik zei hem dat die gedachte onzin was. Hij had het eten van rijst en het mooi vinden van een licht getinte huid van de Javanen overgenomen. We gingen de slagboom die de airport van de rest van de wereld afscheidde binnen en stapte ik in een grote drukte uit. Ik zag dat er diverse restaurantjes open waren en ging ik erop af om wat koffie te gaan drinken. Na twee koppen lekkere koffie ging ik op weg naar de bagagecontrole en verder om in te checken.

Voor het loket van Merpati heerste een gigantische chaos er stonden twee rijen en ik sloot er bij eentje aan. Af en toe kon ik een stap of een halve stap naar voren doen, maar al snel lukte dat niet meer. Er probeerden mensen vanaf de zijkanten van de rijen een betere plaats te veroveren. Dat was echter niet het grootste probleem, maar de grote hoeveelheden bagage die zij voorhun en naast de rij waarin ik stond neer zetten. De situatie was bijna onhoudbaar in mijn ogen, het gedrag van de kandidaat passagiers was ronduit onbeschoft, doch vrij normaal in Indonesië. In een rij op je beurt wachten is iets waar ze geen zin in hebben. Ik zag ook een politieagent daar5 niets doen, voor zich uit staan te staren. Ze zouden hem de taak moeten geven om orde te bewaren, die was er voor het loket zeker niet. Waarschijnlijk wist hij van orde dat het een woord was dat hij ooit op de politieschool had geleerd, maar omdat hij het begrip nooit was tegengekomen was het hem verder niet bekend. Toen ik niet zover van de incheckbalie stond zag ik dat iedereen zijn ticket op de balie neer legde. Ik hield deze bij mij en toen ik een gaatje zag gooide ik mijn koffertje op de weegschaal, de bagage van opzij moest langs de benen van de wachtenden. Toen mijn koffertje op de weegschaal lag werd ook mijn ticket gevraagd. Daarmee was ik enige voordringers voor geweest. Bij de betaling van de airporttax was het al een even grote chaos, ik had het genoegen dat ik een hand uit het gat in het betaalloket kon trekken toen ik met afrekenen bezig was. De geste werd door de eigenaar begrepen en hij putte zich uit in excuses. De vertrekhal zat prop- en propvol, een bekend tafereel op de Indonesische luchthavens anno 2008. Er werd echter net het boarden van een Batavia-vlucht omgeroepen en stroomde de een en ander uit de wachtruimte en kwam er lucht vrij om in te ademen. De oproep voor boarden van mijn vlucht kwam ook snel. Het grote voordeel van vroege vluchten is dat deze bijna altijd op tijd zijn omdat het in het algemeen de eerste maal is dat ze die dag vertrekken. Op de luchthaven stonden twee Merpati-toestellen, een F-100 en een MA60. Die MA60 zou ik best willen proberen, een vlucht met dit toestel van Chinese makelij levert bijna zeker een amusant verhaal op. Wij mochten met de F-100, en daar was ik blij mee, een vlucht met dit toestel is altijd een belevenis, het is zo een beetje het laatste kunststukje van wat eens “Hollands Glorie” heette en dateert nog uit de tijd voordat het lage landje opgeslokt werd door Europa.

Ik had plaats 2F toegewezen gekregen, net achter het ene rijtje bisnisseats, waarvan ik niet weet of ze ook daadwerkelijk als dusdanig verkocht worden. Het vertrek was op tijd en al vlug hingen we boven Kupang staken de zee over en kwam Flores in zicht. De stoelen zijn van comfortabel blauw leer, en op een plaats vooraan hoor je werkelijk niets van het motorgeluid. Ik besloot dat deze F-100 mijn favoriete toestel was dat op dit moment in Indonesië rondvliegt, met als tweede de ATR-49, waarvan ik met Trigane verleden jaar nog gebruik van heb gemaakt. Na 35 minuten landden we op de luchthaven Wai Oti van Maumere. Zodra het toestel stil staat kan de deur open, er hoeft niet op een trap gewacht te worden die zit al op een slimme wijze aan de deur vast gebouwd. Dat was een constructie waar goed en slim over was nagedacht. Voordat ik naar de aankomsthal ging keek ik nog even goed naar het vliegtuig, dat bijzonder sierlijk is, zo worden ze niet meer gemaakt. Ik dacht aan die Habibie, hoe arrogant hij reageerde toen hij de Fokkerfabriek kon kopen, nee Indonesië zou zelf zijn vliegtuigen gaan maken. Dat project is nooit van de grond gekomen, maar Fokker vliegt nog steeds.