12 december 2008

Van Larantuka terug naar Java (I)

De ochtend waarop ik terug naar Maumere zou keren, regende het pijpenstelen. Ik had me al een paar keer in mijn bed omgedraaid want regen nodigt niet uit om

de dag lekker te beginnen als je geen boer bent. Als het zo regent hebben Indonesiërs het vaak koud, daar heb ik als doorgewinterde westerling geen last van en op een gegeven moment sprong ik uit bed en zag de natte werkelijkheid onder ogen. Ik ging uit bed, dronk de koffie die voor me klaarstond op, nam een mandi, kleedde me aan en ging naar buiten. Ik verbaasde me hoe stil het buiten was, het leek wel een vrije dag. Ik ging naar het eethuisje waar ik de laatste dagen mijn ontbijt had genuttigd en bestelde een nasi ikan, “Maaf mister er is geen vis, we zijn nog niet naar de markt geweest, want het regent“. Ik was erg verbaasd. Nou weet ik als het in Indonesië echt regent je het niet in je hoofd moet halen om naar buiten te gaan, want binnen 10 seconden ben je door- en doornat. Dit was echter het soort regen waarbij je tussen de druppels door kon lopen zonder nat te worden. Ik nam nog een koffie en keerde onverrichter zake terug. Terug op mijn kamer ging ik mijn bagage pakken en wachtte ik de chauffeur die ik reeds besteld had af, dezelfde die mij van Maumere naar Larantuka had gebracht. Hij had de vorige avond naar het hotel gebeld dat hij de volgende ochtend zou komen. Ik vroeg mij af of dit een truc was om eens lekker te laat te komen, de afspraak was 0700 - 0800 uur. Inmiddels was het 0800 uur, maar nog geen spoor van de chauffeur.

Om 0830 u. ging ik de straat op om te ontbijten, ik zag dat op de plek waar het vervoer zich verzamelde er 4 auto’s op taxi’s stonden te wachten. Toen ik ontbeten had en terug liep vroeg ik of iemand Bukit, de chauffeur die met mij afgesproken had gezien. Dat was niet het geval, maar een van hem wilde hem wel met zijn HP oproepen, is niet nodig zei ik, als hij iets belangrijks te melden had dan kon hij zelf bellen. Ik keek op het horloge van een van de mannen en zag dat het al na 0900 u. was. Ik vroeg wie me naar Maumere wilde brengen, een chauffeur met een wild gekleurd overhemd diende zich aan, en ik stapte bij hem in de auto en we reden naar hotel Tresna. Ik vroeg aan de receptie naar de rekening. De vrouw achter het bureautje zette een vijf onder 125.000 Rp en kwam tot een totaalbedrag van 725.000 Rp. Ik vertelde haar dat als ik zoiets uit moest rekenen ik tot een totaal van 625.000 kwam, ze keek me stomverbaasd aan, rekende nog een paar keer en kwam toen tot de slotsom dat ik gelijk had. Ik ging nog op zoek naar een meisje dat in het hotel werkte en was voor me had gedaan, ze had de was aan de deur van de kamer afgeleverd en niet om geld gevraagd. Ik had onnadenkend ook niet gevraagd hoeveel het kostte, misschien werd het wel op de hotelrekening gezet, dacht ik. Nu dat niet het geval bleek wilde ik met haar afrekenen. Ze had me de avond tevoren min of meer laten blijken dat ik de was had moeten betalen, want toen ik een biertje bij de kiosk ging halen was dat ineens in prijs gestegen van 20.000 naar 25.000 Rp. Dat ontlokte mij de opmerking dat ik het slim vond om de toerist die elke avond een paar biertjes dronk meer te laten betalen, dat is gemakkelijke winst. Toen ik een tweede biertje ging halen werd ik door haar collega geholpen, en siste zij vlug iets in haar eigen taaltje haar collega toe, ik wist meteen dat het om de prijs van het bier ging. Ik vond het niet OK van mezelf dat ik niet meteen gevraagd had hoeveel zij voor de was moest ontvangen, want ik weet dat Indonesiërs malu (verlegen) kunnen zijn. Aan de andere kant als je zo brutaal bent om zonder iets te zeggen de prijs van het bier met 25% te verhogen omdat je bang bent dat je je geld niet vangt dan ben je helemaal niet malu. Ik zag dit als een bewijs dat de Indonesiër corrupt wordt geboren, oplichten zat hun in het bloed. Toen ik vroeg hoeveel de was kostte stak zij drie vingers omhoog zonder iets te zeggen. Ik gaf haar 30.000 Rp, en had zij voor haar was het dubbele gevangen wat gangbaar is. Ach die 10 of 20.000 Rp is het probleem niet, wees er gelukkig mee dacht ik bij mijzelf. De eerste dag leek het mij een leuk verlegen kampongmeisje, maar de tweede dag was ze mij al gaan irriteren door haar rare giechel om alles en nog wat, zeker als ik iets zei, dat misschien in haar oren als een grappig accent klonk, maar het meest ergerlijke was dat er ‘s morgens geveegd werd, de koffie werd uitgedeeld en dat daarna een dag begonvan zitten en giechelen. Een van de meisjes had een HP en die zat voortdurend te toetsen. ‘avonds om 1800 u. ging de TV aan en daar voor hadden de meisjes ander gegiechel klaar liggen. Ik dacht bij mezelf dat je met malu in Indonesië een goed leven hebt, ik heb het zo vaak meegemaakt dat die verlegen en bescheiden types heel sluw zijn met de rupiahtjes. Ik pakte mijn bagage op stapte in de taxi en we gingen op weg.

Het eerste stuk van Larantuka naar Boru is mooi, daarna wordt het landschap steeds saaier. De chauffeur had maar een cassete, daar stonden echter een paar mooie westerse songs op. CCR met “Who’ll stop the rain” was wel zeer toepasselijk, want het bleef regenen, niet hard, maar gewoon Nederlandse mot. Heerlijk die stem van John Fogerty, maar als ik drie songs van hem achter elkaar hoor krijg ik last van een rauwe strot. De cassette werd na de derde keer erg vervelend, evenals het landschap. Ik had van Larantuka en vooral Solor genoten, maar waar ik nu werd gereden wilde ik eigenlijk helemaal niet wezen. Eigenlijk heeft Flores mij nooit getrokken, het heeft bij mij nimmer op het lijstje van de “nog te bezoeken plaatsen in Indonesië” gestaan. Het toeval heeft mij hier gebracht, zo moest het wezen en zo zal het blijven. Ik maakte voor mezelf uit dat ik na nog een avond Muamere nooit meer op Flores zou komen, of het toeval zou me weer hier moeten brengen. Ik vond de Floresieten ook een beetje stroef in de omgang. Echter de mensen op de boottochtjes waren aangename lui, waar ik leuk mee gekletst heb over heel veel dingen. Dat verbaasde me eigenlijk wel een beetje, ze stelden intelligente vragen en gaven ongevraagd allerlei zinnige informatie over hun eiland. Hoe anders, dan die Javanen, dacht ik op dat moment, die altijd het zelfde zeggen en als ze dat liedje hadden afgedraaid over hun favoriete onderwerp “geld” begonnen. fantasieverhalen over geld is het ultieme onderwerp voor de Javaan, daarbij geloof, het ware geloof dat een steeds dominantere positie in hun zieltjes gaat innemen.



We reden langs het vliegveld van Maumere, vlak daarbij was een hotel met de naam Pelita. Ik ging een kijkje nemen, een “superior room” zou 325.000 Rp moeten kosten, de duurste van deze trip, maar het hotel beviel me en besloot ik hier te overnachten. Ik ging mijn bagage halen en met de chauffeur afrekenen. Ik gaf hem vier biljetten van 100.000 Rp, doch die wilde hij weigeren. Hij gebruikte daarvoor de uitdrukking “setengah mati” half dood. Ik moest er om lachen, hij eiste 50.000 Rp meer. Ik realiseerde me dat ik vooraf geen prijs had afgesproken, echter de vorige taxi van Maumere naar Larantuka had me 400.000 Rp gekost en van diverse mensen had ik gehoord dat dit de prijs was, dus dacht ik dan maar half dood, je krijgt niet meer voor deze routineklus. Hij bleef maar zeuren, ik ken dat toontje inmiddels wel, een beetje huilerig en zielig, ik pakte mijn bagage op en zei “terima kasih” en liep weg en dacht bij mijzelf ze moeten mij vandaag wel hebben. De receptioniste bracht mij naar mijn kamer, maar een andere die ik had bekeken, dit was een kamer met uitzicht op zee, een zogenaamde VIP room, die op de lijst voor 500.000 Rp werd aangeprezen. Ik mocht hem echter voor de prijs van de andere kamer hebben. Ik bedankte heel hartelijk hiervoor. Het was echter geen dag voor een uitzicht op zee, de lucht was grijs, de zee dezelfde kleur, in de verte lag een eiland in wolken gehuld, het was een kleurloze dag. Ik had die dag geen zin in wat dan ook, hoogstens een beetje slapen, TV kijken en wat schrijven.

De kamer was van alle gemakken voorzien, er stond een koelkast die gevuld was met drankjes waaronder Bintang bier, op de koelkast stond een blad met diverse snacks, er was tissue en zelfs een spuitbus Baygon, ik dacht bij mijzelf dit is perfect in orde. De eigenaar bleek een Indo-Chinees te zijn, die hebben in het algemeen de zaken beter voor elkaar dan de autochtone Indonesiërs. Wat zou er van Indonesië geworden zijn zonder de aanwezigheid van de Chinezen, die 4-5% van de bevolking vormen. Veel families verblijven al eeuwen in dit land. Ik besloot naar de stad te gaan en nam voor het hotel een angkot, het was niet ver, bij de pasar stapte ik uit en ging naar het eethuis waar ik het speciale gerecht met papaja- en bananenbloemen had gegeten. Ze hadden dit keer andere dingen. Ik nam sambal goreng van ubi en rundvlees met daarbij tjap tjay, die een overmatige hoeveelheid wortel bevatte. Het smaakte weer goed. Daarna kocht ik wat Floreskoffie en nam een ojeg terug naar het hotel. Ik bestelde wat bier voor in de koelkast en ging naar mijn kamer om er niet meer af te komen die dag. Ik had Flores wel gezien. Ik zette de AC uit en het raam open om naar het geklots van de zee te luisteren.