Londoh

14 december: Van Larantuka terug naar Java (III)

Na een half uur transit gingen we op weg naar Denpasar op Bali. Afscheid van Sumba, dat ik alleen vanuit de lucht had gezien, het was evenals de andere

eilanden in de regio zeer droog, dat komt ook omdat het regenseizoen nog niet begonnen was. Ik zag Sumbawa onder me wegglijden, leeg, met aan het einde van het eiland een enorme mijn. Ik genoot met volle teugen van de F-100, de zeer comfortabele stoel met blauw leer bekleed, ruim voldoende beenruimte. Het was in Sumba nog even druk geweest met passagiers die een plaatsje zochten. Eerst de transitpassagiers en dan de nieuwe instappers, enige toeristen, maar veelal Indonesiërs. De eersten van de Indonesiërs die binnenkwamen keken verdwaasd op hun boarding pas en dan naar vele stoelen. Totdat er eentje met een grote mond zei “bebas”en prompt ging iedereen zitten waar het hem of haar uitkwam. Ongeorganiseerd, dat is waar de Indonesiër het meest van houdt. Dat het voor mensen die om een speciale stoel vragen dan moeilijk wordt dat komt niet in hun op. Ik had in Maumere een “Windows seat” gevraagd en gekregen, 7F, toen ik als een der eersten het toestel binnenkwam zaten de transit passagiers al op hun vermeende plek. Op 7F natuurlijk ook, toen ik de man probeerde te vertellen dat op mijn boardingpas 7F stond wees hij naar de twee vrije stoelen naast hem, niets daarvan dacht ik en eiste mijn plek op mijn boardingpas tonend en uitleggend hoe het systeem werkte. Hij keek me aan alsof hij wilde zeggen dat hij niets van wiskunde begreep, waarna hij verontwaardigd ging verkassen en mij op 7F liet zitten. Ik zit graag bij een raam om mijn aardrijkskundelessen bij te werken, kijken hoe zo een eiland er van boven uitziet. Toen we boven Lombok vlogen zag ik dat dat eiland zeer intensief werd bewoond en bewerkt, vol dus. Daarna zette langzaam de daling in op weg naar het vliegveld Ngurah Rai van Denpasar. Ik zou weer eens een voet op Bali zetten, dat was sinds 2000 niet meer gebeurd, in dat jaar had ik gezworen nooit meer op dat eiland te komen, dat ging nu toch gebeuren. Ik zag Kuta en omgeving al opdoemen en dacht aan Jakarta. Het vliegveld van Bali zag er nog hetzelfde uit als 8 jaar geleden, er was hier en daar “verbouwd”, opgelapt zouden wij Nederlanders zeggen. Wat het eerste opviel toen ik de aankomsthal binnenkwam waren de blikfabriekgeluiden, die schijnen ze daar mooi te vinden.

Toen ik mijn koffertje vanuit het gedrang te pakken had ging ik naar buiten op zoek naar de verkooploketten van de luchtvaartmaatschappijen om te informeren voor een vlucht naar Yogyakarta. Ik had met Merpati naar Surabaya kunnen vliegen als ik bereid zou zijn geweest om 5 uur op het vliegveld te wachten. Die bereidheid bezat ik niet voor een vlucht van 1 uur. Ik stelde me voor het Lion Air loket op, zij boden een ticket aan voor een vlucht om 0600 u, de volgende ochtend, voor de spotprijs van 419.000 Rp. Die boekte ik meteen. Daarna ging ik op zoek naar transport en een chauffeur die ook een overnachtinggelegenheid voor mij zou weten. Dat is natuurlijk een makkie op Bali. Ik werd het eens met een chauffeur die mij aansprak. Hij bracht mij naar een hotel dat heel dicht bij de airport lag. Ik betaalde 30.000 Rp voor dit kippeneindje, maar ik realiseerde me dat een chauffeur dit wel moest hebben, voor minder haal je een auto niet eens van de handrem. Het hotel leek mij geschikt want lag in een winkelstraat, vlakbij allerlei restaurants en ook een warnet. Ik ga niets zeggen over Kuta, want het was een plek waar ik niet vrijwillig aanwezig was, gedwongen door omstandigheden laat ik maar zeggen. Na wat gerust te hebben bij een koude bintang en de AC van een Koreaans b-merk ging ik eens een wandelingetje maken. Niets te zien, ik was bijna aan het strand, maar zag tussen de klapperbomen en geparkeerde auto’s door een puinhoop. Ik kan me dit strand nog van 1980 herinneren, toen werd het al als druk en verpest beschouwd. Ik liep terug, het was vreselijk warm, dat leek erger omdat ik over het asfalt tussen het beton doorliep, als het warm is aan zee in Indonesië is er altijd wel een windje uit zee, maar daar was in Kuta geen sprake van. Ik zag een rumah makan Padang en besloot dat ik daar trek in had. Ik nam iets met vis, dat smaakte bijzonder goed. Op de terugweg naar mijn hotel kocht ik wat luxe westerse chocolade voor veel geld en een fles koud mineraalwater en nog een krant. Terug in mijn hotel ging ik lezen, chocolade eten, en TV kijken, daarna slapen. Daar kwam weinig van terecht, mijn HP’tje had signaal en ontving ik allerlei nonsense sms’jes, dat is Indonesisch adat. Een beetje schrijven dan maar, wat spelletjes op de computer en nog meer TV. Dan maar weer eens baden en er nog eens op uit om te eten. Ik vond een restaurant muslim waar ik voor een spotprijs heerlijk at, het voedsel was Oost-javaans. Daarna nog even internetten en toen naar de supermarkt waar ik een aantal ijskoude blikjes Carlsberg kocht, Bali is natuurlijk een paradijs voor allerlei luxe die ik inmiddels ontwend was. Ik lag weer op mijn kamer, op de TV was een aantrekkelijke film met Sean Connery, helaas werd die verknalt door de lange reclameblokken en besloot ik de ogen te sluiten, ik had niet eens al mijn biertjes opgedronken.

De volgende ochtend werd ik ruim voor vertrektijd wakker. Ik begaf me, zonder koffie, in de routine van het inpakken van mijn bagage en wachtte toen af tot het 0500 u. zou worden. Om 2 minuten voor 5 werd er zachtjes op de deur geklopt, de chauffeur was zeer "Indonesisch" precies op tijd. Die had waarschijnlijk zijn lesje wel op Bali geleerd. Binnen een mum van tijd was ik op de luchthaven, inchecken ging vlot, toen via het loket luchthavenbelasting naar de bovenliggende etage waar de wachtruimtes voor vertrek liggen. Na enig zoeken vond ik een koffietentje dat open was. Op de achtergrond klonk weer de blikfabriekmuziek, alsof ze een soort generator hadden waarmee deze geluiden werden opgewekt. Ik sprak nog met een Engelse tourist die bezig was met een wereldreis, typisch het soort figuur dat je op Bali veel tegenkomt, doch het was een aangenaam onderhoud dat de wachttijd zeer verkortte. Al kletsende kwam de oproep tot boarden voor vlucht JT561. Ik stapte de bus in en zag dat er toch een vrij aardig aantal toeristen waren die besloten hadden de Borobudur te gaan bezoeken, de meeste waren Japans, of Koreaans, dat verschil kan ik niet zien, de oogjes staan allemaal even slaperig en scheef. Chinezen, Maleisiërs of Taiwanezen vallen me al helemaal niet op, dat kunnen net zo goed Indonesiërs zijn. Het toestel was een vrij nieuwe MD90, de PK - LIM van 1996, die vijf jaar in de woestijn van Marana op Lion Air heeft staan wachten. Het toestel was half leeg, welke toerist wil er nou om 4 -5 uur in de ochtend opstaan ?

Ik zag Java onder ons verschijnen, Java heeft vanuit een vliegtuig gezien een van de meest spectaculaire landschappen ter wereld, die gerimpelde en soms nog rokende vulkanen zijn echt uniek. Ik ben helemaal een gelukkig mens als ik even een blik in een krater kan werpen, dat lukte, maar ik verrekte wel mijn nek bijna omdat de kuil bijna onder het vliegtuig doorging. Ik kon de airport van Solo, Adi Sumarmo onderscheiden en daarna de tweelingen Merapi en Merbabu, als teken dat we bij Yogyakarta zijn aangekomen. Na de landing realiseerde ik me dat mijn rondreis, op een taxirit na, ten einde was.





Bijlage:

Ik heb niet de pretentie om aan toeristische voorlichting te gaan doen, maar wil voor belangstellenden even een kostenplaatje geven van het voornaamste vervoer dat ik heb gebruikt op deze trip. Reizen in Oost-Indonesië is relatief duur en kent vele “tegenslagen”. 65% van mijn budget heb ik aan reizen besteed,

Taxi Solo - Yogya 160.000 Rp
Ticket Lion/Wings Air Yogya - Ambon (via SBY - UPG) 1.228.000 Rp
Pelniboot 1ste klas Ambon - Kisar 1.000.000 Rp
Ticket Merpati Kisar - Kupang 950.000 Rp
Ticket Merpati Kupang - Maumere 540.000 Rp
Maumere - Larantuka Taxi 400.000 Rp
Larantuka - Maumere Taxi 400.000 Rp
Ticket Merpati Maumere - Denpasar 1.200.000 Rp
Ticket Lion Air Denpasar - Yogyakarta 419.000 Rp
Taxi plat hitam Yogyakarta - Solo 150.000 Rp

Iemand die mij op het geringe prijsverschil van 10.000 Rp tussen een taxi van Solo naar Yogya en een “illegale” (plat hitam) taxi van Yogya naar Solo wil wijzen kan ik mede delen dat taxi’s in Yogya veel duurder zijn dan die in Solo. De steden liggen in verschillende provincies met andere regelingen.

NB Prijzen nov/dec 2008