23 december 2008

Een dagje naar... Magelang (II)

Na dit simpele doch qua smaak vorstelijke maal ging ik de alun-alun van Magelang bekijken. Deze is zeer groot, omdat Magelang reeds sinds de Nederlandse tijd een garnizoensstad is werd deze

misschien gebruikt als exercitieterrein, in andere garnizoenssteden zoals Purworejo en Ambarawa trof ik ook zulke immense terreinen aan. De alun-alun wordt gedomineerd door de schitterende watertoren uit 1920, nog helemaal in originele staat, iets dat uniek voor Indonesië genoemd mag worden, hoogstens de kleuren waarin het bouwwerk is geschilderd zijn niet de originele. Het bouwwerk is 23 meter hoog en kan 1.750.000 liter water bevatten en is nog steeds in gebruik. Onder de toren zijn diverse kantoorruimtes en een laboratorium gevestigd, welke niet meer gebruikt worden. De toren is een ontwerp van de befaamde architect en stadplanner Thomas Karsten, die getekend heeft voor vele interessante bouwwerken in de steden van Midden-Java. Ook de Mesjid Jami en het 19e eeuwse kerkje GPIB Magelang zijn de moeite van het bekijken waard. Verder is het politiebureau een oud gebouw. Aan een kant staan er wat oudere glazen panden waarin winkels zoals Matahari zijn gevestigd, een oude bioscoop die niet meer wordt gebruikt. Verder is er een immens standbeeld van Diponegoro en een modern kunstwerk waarin reclamefilms te zien zijn. Al met al de bekende Indonesische combinatie van oud en wat zij “moderen” noemen. Het weer was die middag te somber om behoorlijke foto’s te maken en besloot ik dat de volgende ochtend over te doen. Ik ging terug naar mijn hotel om wat uit te rusten en te baaien. Na zonsondergang ging ik er uit om iets te eten te zoeken. In het centrum waren de meeste restaurants gesloten. Op de alun-alun waren er eettentjes opgericht, daar werden echter alleen mie ayam en bakso verkocht, dat leken wel de grote favorieten. Ik waag mij daar niet aan, ik heb ooit heel lang geleden een kippensnavel in de mie ayam gevonden en dat heeft mij voorgoed van deze lekkernij genezen. Bakso is ook al zo een dubieus product in de warmte, afgezien van het feit dat veel van die baksoballen van sago op smaak gebracht met rundervet gemaakt zijn. Een andere keuze was gorengan, dat zijn allerlei gebakken hapjes zoals tahu, tempé en banaan. Als me in de olie kijkt waarin gebakken wordt is deze vaak zwart, want bakolie is duur, dus allemaal niet zo gezond, zoals wij Nederlanders plegen te denken. Ik besloot de Padanger die ik eerder op de dag had gepasseerd op te zoeken . Ik ging naar binnen en bekeek de collectie borden waar Padangers zo graag hun voedsel op tentoonstellen. Ik zag tempe en tahu, een slecht teken, want dat is niet echt Padangs. Ik koos voor rendang en een gebakken visje, ikan gembung een van mijn favorieten. Daarbij daun singkong, sambal hijau en es teh manis. Ik ging aan een ver van het aanwezige personeel tafel zitten maar wel met hun blik naar hen gericht. Ik werd bekeken alsof het uur van de voedering der dieren was aangebroken, twee meisjes moesten daar erg door giechelen. Ik trok wat aan het visje, dat nogal taai bleek. Nader onderzoek leerde dat het al een beetje aan de datum was, twee maal gebakken, het visvlees was wat glazig, het stonk echter niet. Ik moest aan Jantje Dangdude, mijn collega-schrijver denken, die iets met eten heeft. Hij was bij de aanblik van dit reeds een aantal malen gestorven beestje vast in katzwijm gevallen. Men zou een ambulance hebben moeten bellen, en Jan zou een week aan het infuus gemoeten hebben, zonder daar gegeten te hebben. Maar ik geef toe dat ‘s avonds bij een niet overvol Padang restaurant eten een gezondheidsrisico inhoudt, want er wordt ‘s morgens gekookt en overdag opgewarmd.

Er was verder niets te doen was in Magelang, uitgezonderd bij de eettentjes op de alun-alun was de stad uitgestorven. Ik kon bij een warung nog een fles Bintang kopen en ging daarmee naar mijn hotel om de dag te besluiten. Vanwege de heerlijke temperatuur sliep ik daar uitstekend. Helaas was er geen dekentje op de kamer aanwezig, daarom werd ik vroeg in de ochtend wakker vanwege de kou. Ik nam meteen maar een bad, iets dat overigens in deze Spartaanse omstandigheden en zeker niet vroeg in de ochtend mijn liefhebberij is. Maar soms moet men van zijn ingeroeste gewoontes afwijken, dat kan tot nieuwe inzichten leiden. Het visje van gisteravond ging vrij dun terug naar zijn schepper. Dat was op het randje dacht ik nog. Voor de hotelkamer stond er al koffie klaar, waarvan ik in de frisse lucht die van de omringende bergen afkwam intens genoot. De dominerende berg die je overal in Magalang kunt zien is de Gunung Sumbing. Ik ging op pad met de camera, het was een heldere ochtend, een mooie gelegenheid om foto’s te maken. Het was nog rustig op straat, ik liep langs de zeer brede trottoirs, het lijkt wat dat betreft wel Nederland, naar de alun-alun en maakte de plaatjes waarvan ik vermoedde dat ze mooi zouden worden want het ochtendlicht was schitterend. Ik ben wat mijn fotografie betreft enigszins vastgeroest, ik maak mijn foto’s bijna altijd tussen 9 en 12, dan is volgens mij in deze contreien het licht het best voor mijn huis-, tuin- en keukenfoto’s. Nadat ik de alun-alun weer eens helemaal had rondgelopen ging ik op zoek naar een ontbijt. Ik vond een warung van een moedertje dat net had gekookt, er zaten al heel wat mensen. Ik vroeg wat het vrouwtje te eten had en hoorde iets van babat, dat is pens, nou dat eet ik nooit, daar fluit ik wel een hond voor. Kip doe je mij ook geen plezier mee. Ze zei dat ze rundvlees had, nou ben ik geen echte vleeseter, al erg aangepast aan het Javaanse dieet, maar zei “doe maar, met groenten en een kopi manis“. Het vlees smaakte voortreffelijk evenals de rest, van de groenten herkende ik pare, maar deze was niet erg bitter zoals vaak het geval was. Er was ook iets van fijn gehakt groen blad dat ik niet herkende. Ik at zoveel als ik kon. Op reis wil ik altijd een ontbijt zo groot als een diner, daar kan ik de hele dag op teren. Is wel zo gemakkelijk als je nergens iets behoorlijks te eten aantreft. Kan je altijd nog een pak crackers of iets dergelijks kopen om het hongergevoel te stillen. Omat ik die dag uiterlijk 1200 u. bij het hotel zou uit moeten checken had ik mijn programma voor die dag beperkt tot een bezoek aam het Musium Dopinegoro. Mijn plan was geweest om in Magelang allerlei bouwwerken uit de Nederlandse tijd te gaan bekijken, er staan nog grote militaire complexen, maar Diponegoro had voor mij prioriteit. Hij was in 1830 in deze stad gevangen genomen en daarmee kwam er een einde aan een uiterst precaire situatie in het Nederlands Indië van die jaren


De alun-alun van Magelang: