Londoh

01 januari 2009: De eerste van 2009

Aan de wand hangt een nieuwe, typisch Indonesische kalender van PT Tyfountex Indonesia, met foto’s van het Tobameer, Bali, de Bromo en meer van dat toeristische moois. De 1 is rood gekleurd, een


tanggal merah, dat betekent "pre". Ik zit hier achter mijn noodboek om aan mijn zelfopgelegde verplichting te voldoen dat is hiero elke dag een stukkie te schrijven. Meestal weet ik wel waarover het zal gaan, maar vandaag zit ik me echt suf te prakkiseren, er wil echter geen idee komen. Dat is niet zozeer te wijten aan een gebrek aan inspiratie, nee ik stel me mijn lezer op de ochtend van 1 Januari voor. Sommigen met een kwellende nadorst, anderen in het bezit van een kater formaat uitstervende Sumatraanse tijger denkend: “Die champagne na die dubbele whisky, dat heeft me genekt“. Terwijl iedere liefhebber van alcoholische versnaperingen zich toch dat oude rijmpje dient te kunnen herinneren alvorens de inname begint: “Wijn op bier dat geeft plezier, doch bier op wijn wordt chagrijn!”. Dan heb je natuurlijk die gasten die nerveus door de kamer ijsberen, niet wetend hoe ze het hebben. Die hebben goede voornemens gemaakt en zijn gestopt met roken. Ze peinzen zich suf hoe ze zich aan de spiedende blikken van man- of vrouwlief kunnen onttrekken om snel even een saffie op het balkon of in de schuur weg te blowen zodra zich daar het moment toe aandient. Wat een ellende allemaal, en het nieuwe jaar is nog maar pas begonnen.

Voor Indonesia wordt het een spannend jaar want er staan verkiezingen aan te komen. In April de parlementsverkiezingen en aan de hand van de uitslag daarvan wordt er in Juni een president gekozen. We zijn allen benieuwd wat daarvan de uitslag zal zijn,. Hoewel we bijna zeker weten dat de nieuwe president een lid van de “oude garde” zal zijn, dus weinig hoop op werkelijke vernieuwing in het land en zal het de zoveelste gemiste kans van de laatste jaren worden. Voor mijzelf staat de verplichting om van dit blog iets interessants te maken op het programma. Wat dat betreft gaat er weer een op papier interessante reis ondernomen worden. Ik wil omstreeks 15 januari voor twee weken naar het westen van het eiland Seram om daar nog wat VOC forten op te sporen. Er staan er 4 op het program. De bestemming is het schiereiland Hoamoal, een plek waar de gouverneur van Ambon toentertijd, Arnold de Vlamingh van Outshoorn (1608-1661) oorlog voerde met de plaatselijke bevolking. Met grof geweld werd de bevolking gedeporteert, de sagobomen en kruidnagelaanplant verwoest. Een vrij onbekend maar bloederig stukje VOC geschiedenis. Het gebied is moeilijk te bereizen, ik ben eind januari 2008 daar een kijkje gaan nemen, en wel in Luhu. Ben met de ojeg tot aan Lokki geweest, echt schitterend daar. Er zijn bijna geen wegen en natuurlijk ook geen hotels. Ik moest bij mensen thuis logeren, dat is iets dat ik minder prettig vind, echter in dit geval noodzaak. Ik heb over deze reis nooit een letter geschreven noch foto’s laten zien.

Even terug naar de actualiteit en mijn stukje van gisteren. Ik moest de stad in want bij Matahari was er diskon en ging ik even twee spijkerbroeken kopen. Op de kassabon die ik na aankoop ontving stond “Anda hemat 95.600 Rp.” Ik dacht “Hemat apa?” Drie maanden geleden kocht ik twee spijkerbroeken van het merk Lois de zwarte die daarbij zat begint al aardig vaal en slap te worden. Als ouwe lul weet ik dat een spijkerbroek die 20 jaar geleden werd gekocht eerst een half jaar ingedragen moest worden. Nieuwe blue jeans, zo heetten ze toen, kon je rechtop op de grond zetten, ze bleven staan, het aantrekken was een verzoeking en een worsteling. Je ging met een nieuwe spijkerbroek in bad liggen of onder de douche, om een betere pasvorm te verkrijgen. Je ging in de weer met bleekwater om een vale tint te bewerkstelligen, iets dat, zoals je op straat kon zien, vaak fout ging. Na drie jaar was dat ding nog niet versleten. Ik begin zo langzamerhand een ouwe lul te worden die gaat vertellen dat vroeger alles beter was, in ieder geval de spijkerbroeken wel. Afijn om die “jins” te kopen ging ik per taxi naar de stad en kwam toevallig langs Pasar Triwundu, de antiekmarkt, waar ik in mijn stukje van gisteren over sprak. Het nieuwe gebouw is klaar zo te zien en heb ik even een fotootje gemaakt, ziet er goed uit. Ik zag trouwens ook dat de winkels die in de straat voor de markt stonden allemaal werden gesloopt, een gigantische puinhoop daar, de winkels worden naar achter geplaatst, die straat wordt daardoor een stuk breder. Dat is wel mooi want de straat komt uit op de kraton van Mangku Negoro en heb je nou een veel mooier uitzicht daarop. Echter daar vlak tegenover wordt een grote moderne pasar electronik gebouwd, dat soort artikelen werden in de straat voor pasar Triwindu verkocht, lampen, strijkbouten, fans en meer van dat alles. Men moet niet gaan denken dat ik niets op heb met modernisering, in tegendeel, maar het is de manier waarop. In alle gevallen wordt deze modernisering uitgevoerd door projectontwikkelaars die bevriend zijn met ambtenaren, daar vloeien voor beide partijen financieel aantrekkelijke consequenties uit voort. Er zijn leden van het plaatselijk bestuur die zelf projectontwikkelaar zijn, een heel normaal verschijnsel in Indonesië, wij noemen dat belangenverstrengeling. Als ik dan die veranderingen rond Pasar Triwindu aanzie dan is er al zeker een gebrek aan parkeerruimte, want dat kost dure grond. Straks stoppen de bezoekers voor de deur met hun auto’s en brommers, wat een grote verkeerschaos ten gevolge heeft. Evenzo met beca, eetstalletjes, openbaar vervoer, het wil allemaal bij de ingang waar veel mensen die te belazerd zijn om te lopen, bijeen komen en allerlei diensten krijgen aangeboden. Dat noem ik geen project ontwikkelen, want bij een project behoort ook een infrastructuur en daar wordt in Indonesië nooit aandacht aan geschonken. Er wordt slechts aan het maximale financiële voordeel gedacht.

Nu ik toch onderweg was ging ik ook even langs bij de tijdelijke locatie waar Pasar Triwindu is ondergebracht, die ligt bij het pretpark Sriwidari. Ze zaten daar wat achteraf weggestopt, zij die vroeger een winkel hadden in een gebouw en zij die een kraam hadden in een geïmproviseerde stal. Hoewel ik zag een vrouwtje dat vroeger gewoon op de markt stond in het gebouw. Ik ken een aantal mensen van Pasar Triwundu en zij mij, want ze weten al jaren dat als ze bepaalde zaken hebben ze die aan mij kwijt kunnen voor een goede prijs. Ik informeerde naar de gang van zaken en hoorde meteen “sepi” stil, dat ligt ook aan de locatie, want die is moeilijk te vinden, ergens weggestopt achter het kantoor van de dienst voor toerisme, waar aan de weg grote bouwwerkzaamheden plaatsvinden omdat er een nieuwe gigantische poort en omheining om Sriwidari wordt gebouwd. Ook staat nergens aangegeven waar de pasar naar toe is verhuisd of vanaf de hoofdweg borden die aanwijzen waar de locatie zich bevindt. Op Pasar Triwindu werden er ook zaken zoals weegschalen, kogellagers en waterpompen verkocht. Die verkopers stonden ook nog op deze tijdelijke markt, maar sterk gedecimeerd. Van een vrouwtje dat ik kende hoorde ik dat er bij elke regenbui onmiddellijk 20 - 30 centimeter water stond. Lekker voor je handel. De mensen die in het gebouw zaten hadden de klandizie. Ik zei dat de nieuwe pasar al klaar was, zij vertelde dat deze echter pas in maart geopend zou worden, want er waren nog geen deuren, vreemd, ik dacht toch dat ik een gebouw zag dat af was. Ik ben benieuwd wie er een stal in de nieuwe markt krijgen. Die nieuwe markt is twee etages hoog. Als je een plaats op de tweede etage krijgt dan is dat slecht voor de omzet, want Indonesiërs lopen geen trappen. Ook leek me het aantal verkoopruimtes een stuk kleiner dan voorheen. Dus weer eens een koude sanering met behulp van een projectontwikkelaar. Mensen die hun hele leven op de oude markt hebben verkocht krijgen geen plek op de nieuwe en is er niemand die ze schadeloos zal stellen, in Indonesië heerst de wet van de rimboe, alleen de sterksten tellen mee, de sterksten zijn zij met geld en connecties. Van de vrouw die ineens van de markt in het gebouw verkocht dat bestemd was voor de winkeleigenaren weet ik dat zij geen moeite heeft om te overleven. Het is een janda met een lekker, vol figuur, goed gebekt. Als je haar ziet weet je meteen dat ze van “vandattum” houdt. Terwijl ik dit schrijf steek in even mijn duim tussen mijn wijs- en middelvinger zodat de lezer weet waar ik het over heb. Via “vandattum” versiert zij op de nieuwe Pasar Triwindu zeker een plek op “prime location“. Ik gun het haar, want ik mag haar graag, ik heb vaak mooie handel via haar gekocht, want ze treedt ook gaarne op als maklar. Vandattum heb ik nooit met haar geprobeerd, ik houd de zaken en het meisje graag gescheiden, maar zal ik er met haar niet vies van wezen.

Zo dat was een aanvulling op wat ik gisteren heb geschreven, nu nog wat foto’s die bij een zwaar bewolkte hemel genomen zijn, het is in deze tijd van het jaar geen geschikt licht om wat behoorlijke foto’s te kunnen maken.





Nog 364 verhaaltjes te gaan en dan is het alweer 2010, de tijd vliegt....