Londoh

04 januari: Om Sid's Sandalisme

Luistert jelui, deze is een beetje een tragische en komedische geschiedenis, die ik eigenlijk voor mijzelf had willen houden, maar dat schijnt niet te lukken.

Daarom zal ik maar proberen te gaan vertellen, soms is het beter een verhaal te delen, dan dit voor jezelf te houden. En…elk verhaal ister eentje, toh, zo krijg ik dit blog wel “vol”.

Sinds ik dit weblog ben begonnen heb ik weinig tijd voor de rest van het internet, waarmee ik fora en dergelijke bedoel, voorheen was ik daar nogal dol op, maar ik beleef er niet zoveel plezier meer in. Mijn dagelijkse internetroutine bestaat uit het lezen van wat kranten, Nederlands en Indonesisch, ik pik echter alleen de zaken eruit die me interesseren, daar zit de Gazastrook absoluut niet bij, ik ben al jaren Israel-moe. Ik vind een bericht waarin vermeld wordt dat een kilo lege Aqua flessen in Jakarta 1400 Rp opbrengt en een kilo kranten 1200 Rp veel interessanter, omdat daar ook een treurig verhaal achter zit, namelijk over de mensen die dit soort dingen met een zak op de rug verzamelen in de bloedhitte van Jakarta. Ik zoek ook nog wel eens wat informatie op het internet bijeen, maar ben daar zeer terughoudend in, ik heb liever informatie uit boeken, die acht ik betrouwbaarder. Zeker op Indonesische sites is het de gewoonte om maar van alles neer te zetten, als het maar leuk klinkt en men neemt van elkaar over, met spelfouten en al. Ik kom ook nog dagelijks op een paar sites en fora die over Indonesië gaan, ik lees de informatie die me interesseert, en ook wil ik graag weten hoe Nederlanders die in dat land verblijven denken, wat ze doen en vertellen. Daar heb ik meestal geen hoge pet van op, vaak is het op een manier geschreven van “Kijk mijn is, wat ben ik toch een slimme jongen” en denk ik, daar heb je hem weer. Overigens is het zelden “heb je haar weer”, weinig vrouwen schijnen zich tot Indonesië te voelen aangetrokken, ik bedoel om daar te wonen. Ik lees dus het liefst vertelsels van figuren waaraan ik me aan kan ergeren of erg om moet lachen. Dit is voor mij een stimulans beter na te denken en zorgvuldig af te wegen wat ik zelf schrijf. Ik ga niet in discussie meer met die figuren, ik schrijf niet over Indonesië om mijn gelijk te halen, maar geef mijn visie, wat men er ook over moge denken. Ik moet ook even verklaren dat er heel wat mensen zijn die schitterende websites hebben en zeer waardevolle zaken naar voren brengen, dat zijn echter zij die zich op de achtergrond bewegen, ze schreeuwen niet zo hard, maar doen hetgeen waar ze door bezield zijn, dit zijn de ware liefhebbers. Het aantal zogenaamde deskundologen dat ik volg om me te ergeren enz. is niet zo groot, één daarvan springt echter met kop en schouders boven de anderen uit. Het geval wil ook nog eens dat deze persoon een Indonesiër is die in Nederland woont, doch ondanks deze handicap, alles over Indonesië pretendeert af te weten, actualiteit, geschiedenis, economie, politiek. Kort gezegd U vraagt en hij weet het. Ik heb het hier over iemand die zich Om Sid noemt, hetgeen hij schrijft noem ik “verwarhalen”. Even een citaat:

“Zelfs mijn ouders en ook voorouders die meer dan 100 jaar geleden naar Mekka' s waren gegaan .Toen kon Indonesiers die dat kunnen veroorloven nog met de hand tellen .Toen men nog met " zeilschepen" gingen , waar ze maanden moeten reizen en veel van de reisgenoten niet eens terugkomen omdat ze doodgingen door ontberingen , zelfs mss door overrvallen van woestijnrovers…”

Daar wordt men toch even stil van, meer dan een eeuw ervaring wordt hier mee bedoeld. Omdat ik zeer geïnteresseerd ben geraakt in deze figuur heb ik wat van zijn achtergrond nagetrokken. Hij blijkt als ambtenaar bij het elektriciteitsbedrijf in Amsterdam-Noord te werken, al jaren. Hij is een echte klerk, daar zijn die “inlanders” immers het meest geschikt voor. Daar moet bij gezegd worden dat hij zijn werk zeer nauwgezet doet, hij kan op dat gebied nooit op een foutje betrapt worden. De directie wil hem al jaren ontslaan, maar ze hebben nooit een steekhoudend argument kunnen vinden om dit te bewerkstelligen. Zijn productie is laag, hij loopt de kantjes ervan af, echter wat hij produceert voldoet aan de minimale minimumeisen. Hij is beleefd en voorkomend, dat is het Javaanse bloed. Hij heeft inmiddels een parkeerfunctie gekregen die hij mag uitzitten tot zijn pensioen. Iedereen lacht hem achter zijn rug uit, maar dat merkt hij niet, als Javaan is hij dat gewend, op Java doet men het liefst van alles achter iemands rug. Het begon al de eerste dag dat hij kwam werken, nu ruim 26 jaar geleden. Hij was op de afdeling “Betalingen & Incasso” geplaatst en moest daar mensen vanachter een loket door een met ijzergaas afgezet patrijspoortje te woord staan. Hij had deze functie te danken aan zijn beleefde en ook charmante voorkomen. Nadat hij op kantoor was verschenen en om zich in te werken aan het bureau van een senior werd geplaatst, zagen zijn kersverse collega’s tot hun verbazing, maar nog meer tot hun vermaak, dat Om Sid zijn schoenen uitdeed en een paar rubberen teenslippers aantrok, met zijn sokken nog aan. De collega’s stootten elkaar aan en wezen met hun blik in zijn richting, of gooiden elkaar gepropte briefjes toe “Kijk effe naar die nieuwe Pindachinees, naar ze voeten”, doch openlijk werd er niets van gezegd. Na een week kwamen er wel opmerkingen in de trant van ga je in bad of ga je zwemmen, maar Om Sid reageerde niet dus daar was de lol snel vanaf. Als hij naar de kantine ging of naar buiten dan verwisselde hij de sandal jepit, zoals ze in Indonesië heten, voor zijn schoenen. Hij had er een bloedhekel aan om schoenen te dragen, op zijn sandaaltjes voelde hij zich op zijn gemak, niets knelde aan zijn voeten en kon hij zich beter concentreren. Dat was ook het argument dat hij tegenover zijn chef had gebruikt toen deze voorzichtig opmerkte dat het dragen van dat soort schoeisel op kantoor eigenlijk niet kon. Maar uiteindelijk had hij gezegd, goed, als je je voeten maar onder het bureau houdt en daarmee was de kous voorlopig af. Na vele jaren werd hij op een dag bij de directie geroepen, er was een nieuwe directeur gekomen en deze wilde gesprekken met alle medewerkers, dat was iets moderns in die jaren, zo maakten de hoger geplaatsten hun rante salaris waar, om het iets te doen laten lijken noemden zij zoiets een "evaluatiegesprek". Op een ochtend was Om Sid aan de beurt en door de concierge verzocht bij de Dik, zoals de nieuwe manager genoemd werd, op kantoor te verschijnen, hij schrok zich rot, want als echte Javaan malu om voor een hogere te verschijnen. Hij ging vlug naar het toilet om zich voor de spiegel wat op te knappen, dat betekende zijn haar kammen, want het haar is tenslotte de “Mahkota Manusia“, de kroon van de mens in de Javaanse cultuur. Daarna liep hij snel door naar de kamer van de Dik, klopte en deed nadat hij “Binnen” had gehoord de deur open en stond stijf van de zenuwen voor de Dik. Hij ging na een kort gebaar van de Dik zitten en zei als antwoord op wat de Dik vroeg veel “ya menir“, “dat is waar menir“, “altijd menir” om te proberen de Dik gunstig te stemmen. Toen de Dik naar zijn mening over zijn salaris vroeg zei Om Sid dat dit ruim voldoende was en dat hij daar zeer tevreden over was. Toen was het gesprek afgelopen en Om Sid voelde zich opgelucht dat het zo goed verlopen was, hij stond op vroeg “Permissie” en liep naar de deur, toen achter hem een stem bulderde “Nog even dit Meneer Sid, het is hier een kantoor en geen kampung!” en wees daarbij naar zijn voeten. Om Sid kon wel door de grond gaan en vervloekte zich zelf tweetalig eerst in het Maleis en toen in het Nederlands. Na dat moment kreeg hij nooit meer een prestatieverhoging bij zijn salaris.

De relatie tussen de Dik en Sid is sinds dat nare moment gespannen gebleven, als Sid de Dik ergens in de gaanderijen van het kantoor zag aankomen, schoot hij weg, zo snel zijn knellende schoenen hem dat toelieten. Zij collega’s waren voor het gedrag van Om Sid het woord “Sandalisme” gaan gebruiken. Om het ongemak vanwege de loodzware schoenen die zijn voeten zo pijn deden te compenseren en te vergeten, ging Om Sid veel praten aan het loket, bezoekers kregen ongevraagd verhalen voorgeschoteld over zijn geboorteland, dat ging opvallen, zijn productie stokte, er werd met ontslag gedreigd en de Dik heeft zelfs daartoe een aanvraag ingediend. Echter Om Sid was niet zo achterlijk als hij zich gedroeg en schakelde zijn vakbond in. Deze kreeg voor elkaar dat het ontslag niet door ging, en dat hij in het vervolg pantoffels op zijn werk mocht dragen, met een briefje van de dokter op zak. Dit ging natuurlijk met de nodige collegiale hilariteit gepaard en hoorde men classificaties als pantoffelheld, sloffie en meer van die geestigheden. Na Sid's overwinning had de Dik de pik op de man, hij kreeg een andere functie op een bureautje apart. Doch hij bleef over zijn geboorteland ouwehoeren, zeker als hij daar weer eens met vakantie was geweest. Ook moesten zijn collega’s oppassen, want Om Sid had de nieuwe antidiscriminatiewetwetgeving goed bestudeerd en had besloten dat hij een minderheid was die zijn mond mocht open trekken en zijn, veelal blanke, collega’s van discriminatie kon beschuldigen als er iets was dat hem niet aanstond, iets dat hij graag deed. Op een dag werd er een reorganisatie aangekondigd. Er zouden wat nieuwe dames op kantoor komen werken, in het kader van het voortrekken van vrouwen die achtergesteld schenen te zijn. Aan de afdeling werden twee Surinaamse meisjes toegevoegd. Sid kan zich nog de dag herinneren dat er eentje zich aan hem voorstelde, een diepzwarte goedgevulde Creoolse met een heel grote mond waarin een gebit dat een paard niet zou misstaan, omrand door felrode lippen. Hij zal het nooit vergeten toen hij haar een hand moest geven, toen hij die smerige zwarte hand in de zijne voelde. Hoe snel was hij naar het toilet gegaan en had zijn handen goed gewassen en daarbij de zeepdispenser bijna leeg gemaakt, hij had zich misselijk en beroerd gevoeld, zwart is immers smerig denkt elke Javaan en daar moest je je verre van houden, men heeft echter niet altijd deze keuze.

Sid kreeg een nieuwe functie, hij werd belast met het beheer van het magazijn voor lantarenpalen-lampen, een eigen kantoortje met computertje, alwaar hij de voorraden moest administreren. Elke ochtend was er uitgifte van lampen aan de werkers van de lantarenpalendienst en hij moest bijhouden hoeveel lampen er uitgegeven werden, nieuwe bestellen als dat nodig was. Voor het magazijn beheer waren er twee jongeren in dienst, twee doofstomme jongens die als de dood voor Om Sid waren en zich een ongeluk werkten. Die jongens waren door de sociale werkplaats daar geplaatst om zich in de maatschappij te kunnen bewijzen. Sid had ze in Javaanse gebarentaal duidelijk gemaakt wat hij van hen verlangde, dat was in de eerste plaats ondergeschiktheid. Hij had, als niemand het zag, ze af en toe wel eens een stevige draai om hun oren gegeven, daarbij zich op Java wanend en bezig was het huispersoneel op zijn nederige plaats te zetten, Ze deden alles op zijn bevelende gebaren, zelfs koffie halen. En hij zat achter zijn computer, in die dagen ontdekte hij het internet en de fora die over Indonesië gingen. Hij schreef zich op al die fora in en vertelde aan iedereen die het wilde lezen hoe Indonesië in werkelijkheid was, door iemand die het weten kon, want daar geboren, - tig keren terug geweest, met duizenden mensen gesproken, die allemaal naar hem luisterden. Toen begonnen de hoogtijdagen van het "Sandalisme" die tot op de dag van vandaag duren. Om Sid was chef geworden, hij had personeel onder zich, hij had een eigen kantoor, hij de Boss! Vanuit die positie kon hij die Belanda’s gaan vertellen hoe de steel in de pacul stak, hetgeen hij nooit naliet te doen. Hij vertelde al die forumleden over Indonesië hoe het in werkelijkheid was, hij had een groot publiek, iedereen hing aan zijn lippen. Hij werd een meester in knippen en plakken, Hij walste over iedereen heen die hem tegensprak, hij zou ze wel eens een kentuce laten ruiken. Helaas stonken die scheten verschrikkelijk. Hij trok zich niets aan van de klachten over zijn taalgebruik, zijn onsamenhangende verhalen, hij was tenslotte een minderheid en het was zijn grondwettelijke recht om zo te schrijven, hij kon nooit fout zitten. Oh wat haatte hij die Belanda’s en wat had hij ze te pakken.

Af en toe lijkt het wel alsof hij gecodeerde berichten verzend, zoals deze:

“Die 1200 dolari staat ook op elke site , ihb bij de biro jasa .
Moet ik dan reactie geven ?
Ik ga pas reactie geven als een stelling mss niet klopt.”

Maar ook laat hij ook zijn menselijke kanten zien:

“Toen ik nog jong(er) was , heb ik andere prioriteiten , heb ook vanaf 1979 meermalen keren naar mijn kampung gegaan in Jakarta .
Maar dan blijf ik daar of maak ik ook tussenstops in Singapore , Bangkok .
Toen kan je nog spotgoedkoop een stopover maken , zelfs in het begin gratis overnachting
als je met SIA of Thai vliegt.
Later heb je andere verplichtingen , zware hypotheek , schulden , schoolgaande kind .Dus tidak ada uang banyak om rondreisje te maken.
Nu ik het een beetje breder heb (relatief natuurlijk) ben ik een stukje ouder geworden , kan ik niet meer allerlei " dolle" reisavonturen maken . Lichamelijk zou ik mss ook niet redden .
Ben vaak jaloers als ik de reisverhalen van de jongeren lees.”

Om Sid’s "Sandalisme" is op vele sites te lezen en onder even zovele aliassen, echter zijn stijl is altijd te herkennen, veel is kopieerwerk van andere sites, maar wie maalt daarom? Om Sid heeft ook een eigen site, misschien wel om te pesten, want het lijkt wel strafwerk.

Nog even een plaatje:


Semar is een Javaanse wijze dwaas en goddelijke clown. Een van de punakawan (komische personages) uit een wayangspel. Semar heeft een potsierlijk uiterlijk. Hij heeft een groot gezicht met slechts één tand in de mond. Op het hoofd draagt hij een zwart kapje. Een van zijn vingers heeft soms de vorm van een fallus. Het blote bovenlijf laat grote borsten zien. Ook de dikke buik is bloot. Hij heeft een enorme bilpartij, waaruit hij voortdurend winden laat ontsnappen.