Londoh

06 januari: "Cultuurbarbaren"

Helaas moet ik aan de gang blijven met mijn gezeur, wat er nou weer in Indonesië aan de hand is loopt wel heel erg de spuigaten uit. Nu eens geen koloniale gebouwen die in bonte kleuren worden opgeschilderd, of een VOC fort dat een hotel en winkelcentrum

worden moet, nee nu is het de eigen Javaanse cultuur waar ze zo verschrikkelijk trots op zijn. Het gaat deze keer om een nieuw bouwwerk de “Taman Majapahit” dat in de oude hoofdstad “Trowulan” wordt neergezet, eigenlijk niet in, maar op, want deze oude hoofdstad ligt onder de grond. In Trowulan liggen er erg veel overblijfselen uit de Majapahitperiode in de grond verborgen, er is daar ook een Majapahit-museum, dat al uit de Nederlandse tijd dateert. Het museum is in 1926 gebouwd door de Oudheidkundige Vereeniging Majapahit, die in 1924 was opgericht door R.A.A Kromodjojo Adinegoro de bupati van Mojokerto en de Nederlandse architect Henry Maclaine Pont. Het museum werd voornamelijk gevuld met stukken uit de verzameling van Maclaine Tijdens de Japanse bezetting werd Maclaine geïnterneerd. Hier een site over deze man. Na 1945 nam de Republik Indonesia het museum over. In 1999 werd de collectie uit het museum te Mojokerto “Gedung Arca Mojokerto” bij die van het Museum Trowulan gevoegd, dit was de collectie van R.A.A. Kromodjojo Adinegoro

De overheid had besloten dat er bij die plek iets groots opgezet moest worden, om meer publiek te trekken en ook voor educatieve doeleinden. Om meer bekendheid te geven aan de bakermat van de Javaanse cultuur werd besloten tot de bouw van het “Majapahit Park“. Hiervoor werd een stuk grond van 63 x 63 meter uitgezocht waar de bouw van start ging. In het park zou een informatiecentrum komen, daarvoor moesten vijftig bestonnen funderingen in de grond gemaakt worden. Wat blijkt nu, men is aan het bouwen op twee belangrijke plekken waar allerlei archeologische overblijfselen in de grond zitten. De aannemer heeft daar grote gaten laten graven om de betonnen funderingen in aan laten leggen en is met een hydraulische boor dwars door allerlei steenwerk uit de oudheid gaan rammen. Er kwam van alles tevoorschijn tijdens dit gegraaf. Een medewerker van het museum sloeg alarm en werd er een commissie van deskundigen samengesteld, een architect en drie archeologen en historici, die zijn wezen kijken. De commissie stond onder leiding van Prof Dr Mundardjito, archeoloog aan de Universitas Indonesia en de grootste deskundige op het gebied van Majapahit archeologie in Indonesië

De genoemde medewerker heeft de heren op 5 december rondgeleid en hen precies uitgelegd wat er allemaal werd vernield. Mundardjito is op 15 december weer terug geweest en schrok zich een ongeluk toen hij de voortgang van de bouwwerkzaamheden bekeek, ze hadden in een oude put allerlei betonijzer verwerkt en dat volgestort met beton, als “fundering”. Mundardjito tekende een protest aan bij het ministerie van cultuur en gaf het advies dat de werkzaamheden onmiddellijk stil gelegd moesten worden, vanwege de onherstelbare vernielingen die aan het culturele erfgoed werden aangericht. Hij was van mening dat alles wat er gebouwd was gesloopt moest worden en de locatie verder met rust gelaten diende te worden.

Volgens Mundardjito is de locatie, die Situs Segaran wordt genoemd, een van de beste vindplaatsen voor archeologisch materiaal uit de Majapahit periode. Het lag in het centrum van de oude hoofdstad. Omdat er bijna nooit fondsen ter beschikking staan kan er maar heel af en toe door archeologen op de pel worden gegraven, dus wordt er in fasen gewerkt indien er geld is. Van 1989 tot 93 is Segaran V uitgebreid onderzocht en vanaf 1993 tot heden Sangaran II. De plek waar het Majapahit park wordt gebouwd zijn Sangaran III en IV genummerd en nog niet onderzocht omdat men nog bezig is op locatie II.

Het project is niet afkomstig van de plaatselijke overheid maar wordt vanuit Jakarta geregeld, de verantwoordelijkheid valt onder de minister van cultuur en toerisme Jero Wacik. Deze verklaarde dat het onmogelijk was om alles wat er aan oudheden in de grond zit te onderzoeken, want het gebied van de oude Majapahithoofdstad is 11 x 9 kilometer groot. De overheid heeft al gedaan wat mogelijk was om zoveel mogelijk te doen in dit gebied. De manager van het project verklaarde dat er niets vernield wordt op de locatie, deze mening wordt gedeeld door het hoofd van het bureau monumentenbescherming (Balai Pelestarian Peninggalan Purbakala -BP3) voor Oost Java I Made Kusumajaya. De laatste verklaarde dat het aanleggen van de funderingen met de grootste voorzichtigheid is gebeurd, waarbij men goed in de gaten houdt waar men graaft. Hij zegt wel dat er het een en ander vernield is, maar onbelangrijke zaken, voornamelijk stenen uit de Majapahit periode, nou daar zijn er genoeg van. Men is ook niet van plan om de werkzaamheden stop te zetten. Men heeft ook weinig tijd, want nog voor de verkiezingen wil president Susilo Bambamg Yudhoyono de plek officieel openen. Het graven van funderingen zal gestopt worden en zal men verder te werk gaan met betonnen heipalen, die zijn veel duurder maar richten minder schade aan.

De medewerker die de commissie van onderzoek had rondgeleid was stomverbaasd en woedend, dat er niets gebeurde want hij was toevallig iemand met hart voor zijn werk. De man begon de klok te luiden. Gevolg, hij werd overgeplaatst naar het museum Trinil, 140 kilometer van zijn woon- en werkplaats. De bouw van het 25 miljard Rupiah kostende park moest doorgaan was de instructie van hogerhand. De man werd toen alle ambtenaren voor het appèl voor het kantoor stonden naar voren geroepen, aldaar publiekelijk voor paal gezet, en kreeg te horen dat hij was overgeplaatst.

De oud-minister van Onderwijs en Cultuur Daoed Joesoef die ooit het project restauratie Borobudur, gefinancieerd door de UNESCO leidde, verklaarde dat dit weer eens het bewijs was dat men in Indonesië geen waarde hecht aan wat de voorouders allemaal voor schitterende dingen hebben verricht en gebouwd. Hij vertelde dat er ook bij de Borubudur, een project dat nota bene door het buitenland werd gefinancierd erge dingen gebeuren. Het gebied is daar in drie zones, zogenaamde ringen verdeeld, De eerste ring is vlak bij de Borobudur, daar mag niets veranderd worden, in de buitenste twee ringen gelden andere bepalingen. Maar er heeft al een zakenvrouw een winkel in de eerste ring geopend, er zijn plannen om een gebouw van drie etages te bouwen, en vanaf de Borobudur ziet men vlakbij torens voor de mobiele telefoon. Als dat zo doorgaat dan moet Indonesië zich niet verbazen als de Borobudur van de werelderfgoedlijst wordt gehaald.


__________

PS Vanochtend werd bekend gemaakt dat de bouw van het Majapahitpark voorlopig wordt stilgelegd, maar toen had ik dit stukje al geschreven. Indien ik het nodig vindt kom ik hierop terug