Londoh

11 januari 2009: Hectische week

Vandaag ga ik eens een partijtje leggen te zeuren over mijn leven. Dat is in het algemeen rustig, als ik in Solo verblijf sta ik ‘s ochtends vroeg op, doe mijn verhaaltje en ga daarna de dingen

doen die ik moet doen, geld verdienen, internetten, eten en zo. Het leven van een robot, heel simpel allemaal. Afgelopen week moest ik mijn visum verlengen. Het was de tweede keer dat ik dit door mijn 6 maands visum ging doen (4e maand) dat heeft me een hoop tijd gekost. Ook was mijn STM verlopen, al sinds oktober en moest ik nodig een nieuwe hebben. De politieagent die dit altijd voor mij deed bleek naar een ander kantoor te zijn overgeplaatst. Verder nog moeilijkheden over het verhaal dat door Dangdude hier is geplaatst. Vrijdag kwamen er ineens allemaal leuke dingen langs, waardoor ik Zaterdag geen zin had om iets te schrijven. Want was de avond daarvoor biertjes wezen drinken en heb dat zaterdag maar doorgezet, vreselijke dorst, air putih hielp niet.

Ik was Dinsdag naar het immigratiekantoor gegaan, ruim voor het verlopen van mijn visum. Ik had de verkeerde formulieren ingevuld mij was ook verteld dat ik naar het kantor Kehakiman in Semarang moest deze keer. Allemaal verkeerde informatie, ik had alles voor de 5de maand ingevuld. Dat hadden hun fout gedaan, maar dat mag je niet zeggen. Kwaad worden heeft al helemaal geen zin, op Java wordt men nooit kwaad, dat werkt absoluut tegen je. Ik ging dus met een nieuw pak formulieren en een map, die je moet kopen voor 5000 Rp, onverrichter zaken terug naar huis. Ik stopte onderweg bij de fotograaf want mijn pasfoto’s waren niet OK, die waren zwart-wit, maar ik moest kleurenfoto’s met rode achtergrond hebben. Toen ik de pejabat vroeg of ik ze niet even meteen rode viltstift in kon kleuren bleek dat niet te kunnen, maar hij moest er vreselijk om lachen. Een lachende ambtenaar aan de andere kant van een bureau is altijd een goed teken. De foto’s waren binnen 8 minuten klaar, ik zag er uit als een ontsnapte gevangene. Ze hebben 2x 2 foto’s in verschillende formaten nodig. 3 x 4 en 4 x 6. Later blijkt dat ze daar nog grote stukken vanaf knippen. Thuis alle formulieren ingevuld, sponsorbrief opgesteld om te printen, de vorige was handgeschreven, wel mooi maar ik moest dat ding op mijn computer hebben, altijd gemakkelijk. Bij dit ritueel donderde mijn koffie (tubruk) om over mijn keyboard en dat werkt nu niet meer. Openmaken en met de haardroger föhnen hielp niet

Volgende dag weer naar het Kanim, de formulieren werden nagekeken en waar nodig aangevuld. Er komt bij mij altijd een soort blindheid over me als ik formulieren in moet vullen. Geeft allemaal niet, omdat ik wat extra geef worden alle fouten door de vingers gezien en met een lach verbeterd door mijn vriend. Daarna even bij het afdelingshoofd om alles in te leveren, hij vond ook nog een fout in de sponsorbrief, maar geeft niet zei hij. Ambtenaren in Indonesië zijn er zeer getraind op om fouten in de procedure te vinden. Of ik de volgende dag maar weer terug wilde komen. Dus Donderdag nog eens per taksi dat kloteneind op weg. Daar moest ik een foto laten maken voor in de computer, met rode achtergrond. En er werden vingerafdrukken gemaakt, dat ging ook via de computer. Nog niet zolang geleden was dat gewoon stempelinkt zoals bij misdadigers. Alles ging met de computer en die had te weinig werkgeheugen, want ging heel traag. Ze hebben nu wel computers op het Kanim, maar reken niet erop dat dat het werk lichter en eenvoudiger maakt, het is gewoon een uitbreiding van de procedure, want alle formulieren moet je ook invullen, veel dezelfde die je al eerder heb gehad plus nog allerlei fotokopieën erbij. Daarna even bij de baas aan het bureau, over karboutjes en hun kleintjes kletsen., hij gaf me een permen jahe. Ik was deze aan het openmaken toen hij over “het geld” begon. Ik zei: “Rustig aan maar Pak, ik zal echt niet weggelopen., Trouwens Pak, mensen die voortdurend aan geld denken worden snel oud“. Zo een geintje doet het altijd goed bij Javanen, geintjes over geld daar smullen ze van en seks natuurlijk. Het paspoort kon die dag niet afgemaakt worden, want er moest een hoge ome tekenen en die was er niet. Vrijdag kon ik dus weer, maar kon de taksi buiten het kantoor laten wachten, was zo gepiept. In de tussentijd was ik ook langs het politiebureau geweest voor mijn STM, die was sinds oktober niet meer vernieuwd, Mijn contact liet niet van zich horen, zijn HP mati terus, bleek overgeplaatst te zijn naar Baki, hier vlakbij. Zowel bij het politiebureau als het Kantor imigrasi loop ik met de neus omhoog, map onder de arm, langs iedereen heen rechtstreeks naar de afdeling waar ik moet wezen, arrogante blik opzetten. Heb ik van Javanen geleerd, werkt uitstekend. Ik werd door Pak Parmin geholpen, ik noemde hem per ongeluk “permen“, wat lachsalvo’s teweeg bracht, bij hem zat ik dus goed. Mijn STM was nog niet af en zou hij deze wel even komen brengen. Hij kwam ook die middag en wilde ik hem geld geven, met uitgestrekte hand zei hij dat het niet hoefde en nam het geld aan. Ook dat is typisch Jawa, malu kucing heet dat. Ik was blij dat ik van al die procedures af was. Ik heb daar wel zo een hekel aan. Ik was 400.000 Rp aan taxi- en fotokosten kwijt voor de ambtelijke molens, daar moeten vele mensen hiero een maand voor werken. Ach subsidi voor de sopir taxi in Solo, want er is hier overcapaciteit aan dat vervoer, met het verlengen van een visum stimuleer je dus ook de ekonomi.

Er zou ‘s avonds een Ambonese vriend uit Jakarta komen en zouden we bier gaan drinken. Ik ontving nog een email van een Nederlandse uitgever die ik 200 foto’s van een historisch onderwerp had gezonden, hij was zeer enthousiast. Dat maakte de week weer helemaal goed en smaakte het bier extra lekker. Dus het was eigenlijk een hectische, maar een historische week, ik heb nog nooit een foto verkocht.

Verder waren er nog enkele “wrijvingen” dat betrof het topic “Mijn Mooiste Molukse Mislukkking“, dat verhaal wat Dangdude hier heeft mogen plaatsen.

Nel van MMM had geschreven:

“ja ik zie het.
zeker iets fout gegaan.

ik heb het echt niet expres gedaan of zo hoor.
ik zie dat de laatste bericht van dangdude pasuran 10 november is geweest.”

Ik vond dat daarmee de angel wel uit het verhaal was gehaald. Ik heb Dangdude gemaild dat Nel gereageerd had. Ik verkeerde in de veronderstelling dat hij hier wel met een mededeling gekomen zou zijn. In ieder geval dat hij zich even geëxcuseerd had voor de zin “Tante Nel, – de dictatoriale akela van het gefrustreerde stel – alias ‘Lihat’(!?) “ Zoiets kan iemand die kwaad is zeggen, heb ik persoonlijk geen moeite mee. Maar als de persoon in kwestie toegeeft een fout begaan te hebben, mag je wel zo galant zijn om in woede te hard gesproken woorden door middel van een verontschuldiging af te zwakken. Helaas is dat niet gebeurd, Dangdude had “geen tijd“. Hij plaatste echter wel een reactie op een site waarvan de Moderator rode uitslag krijgt als hij de naam Londoh leest, dat is een gek gezicht want hij heeft ook nog es rood haar, net een wortel. Voor zo een verhaal zoals Dangdude hier heeft mogen plaatsen heb je toch wel even een tijdje nodig om dat te schrijven, dan moet er volgens mij ook nog wel 5 minuten af kunnen om een eventuele correctie aan te brengen dat is niet gebeurd.

Ik heb Dangdude niet zijn verhaal laten plaatsen om Nel eventjes te stangen. Ik ken zowel Dangdude als Nel, en beiden zijn mensen waarvoor ik sympathie heb, voor Nel ook nog eens veel respect, want zij doet erg veel voor de Molukken. Toen Dangdude met zijn verhaal kwam heb ik meteen gedacht dat er iets fout gegaan kon zijn, Nel heeft een grote site en daar werken meerdere mensen aan mee, dan kan zo een fout voorkomen. Ik wist ook wel dat ik hiermee de woede van Nel op mijn schouders halen kon. Maar het is ook nog eens zo dat ik de mening van Dangdude wat betreft de vuiligheid in Ambon stad deel. Dat is een waarneming. Echter wat Dangdude over Nel heeft gezegd mag niet meer gelden nadat zij haar fout heeft toegegeven. Ik ben dan ook ernstig verbolgen over de houding van Dangdude dat hij zich niet even heeft kunnen melden om het een en ander recht te zetten. Echter zo zit de mensheid nou eenmaal in elkaar, misschien dacht ie dat die Londoh met zijn grote bek wel even de kastanjes voor hem uit het vuur zou halen. Mooi niet dus. Ik heb zijn verhaal ongecensureerd geplaatst, waarmee ik ook nog eens de woede op de hals haalde van de persoon die op de achtergrond meewerkt aan deze site, Patrick dus. Maar ik wil nu eenmaal niet gaan censureren. Ik ben heel erg sterk voor vrijheid van meningsuiting en draag tevens de consequenties voor hetgeen ik schrijf, echter wat Dangdude schrijft is zijn verantwoordelijkheid.

Ik had door het plaatsen van het verhaal ingeschat dat er wel naar boven zou komen hoe de vork in de steel stak, dat er dus een vergissing was begaan. Nu dit inderdaad is gebleken had Dangdude zijn verhaal af moeten maken, dat is niet gebeurd, althans niet hier, maar op een site die niets met het verhaal hier van doen heeft. Overigens houdt Dangdude in dat stukje voet bij stuk, kan ik ook niet zoveel waardering voor opbrengen. Problemen zijn er om opgelost te worden, dat is een essentieel onderdeel van ons leven.

Nel kennende zal zij niet opgeven, ik geef haar gelijk in deze, onze “Tante Knil” (Sorry Nel, Knel klinkt niet lekker)

Dit was mijn laatste woord in deze, de bal ligt nu in een ander slagveld.

Sorry dat ik vandaag zo zeur, mijn hoofd zit eigenlijk al in Seram. Morgen zal ik met een ander verhaaltje komen.