Londoh

31 januari 2009: 13 jan. 09 JOG - SUB - AMQ met Wings

De wekker ging af om 03.15 u. twee snelle koffie, de laatste hand aan de bagage gelegd om 04.00 u een taxi gebeld. Die stond om 04.05 voor de deur, de taxichauffeur was een bekende en waren we volgens schema al vlug kletsend op weg.

De weg tussen mijn woonplaats en de hoofdweg Solo - Yogya is van sluipweg verheven tot een mooie geasfalteerde weg, waar inmiddels ook al 3 benzinestations staan. Bij Pakis, dat ik altijd Pakistan noem, om de naam van de afslag nooit meer te vergeten, draaiden we de hoofdweg op, deze is op dit tijdstip van de nacht, die langzaam veranderd in ochtend, zeer rustig, dus kan men opschieten. De enige obstakels zijn de brommers die wel 4 meter hoog opgestapelde kroepoek naar de pasars in Yogya vervoeren en daarbij vervaarlijk slingeren. De bestuurder van de brommer zit op de tank, achter hem een enorme hoeveelheid kroepoek hoog opgestapeld in zijn rug, bijna als een stuntman.

De taxichauffeur miste de afslag naar de Airport van Yogya en maakte daarvoor op zijn Javaans zijn neerbuigende excuses, ik had de afslag ook niet gezien, het uitzicht werd ontnomen door twee uit Surabaya afkomstige bussen van “Sumber Kencono” die een wedstrijd op de weg hielden, daarbij volledig voorbijgaand aan het feit dat er nog andere weggebruikers zijn. Zij stonden bij de stoplichten op het kruispunt naar de luchthaven ronkend achter en aan elkaar gekleefd opgesteld om elkaar proberen van de weg te drukken, waarschijnlijk een sterk staaltje van buschauffeurhumor. We reden via een stuk van de Ringroad terug. Om 0510 u stond ik bij de incheckbalie van Lion Air en om 0525 u liep ik met mijn instapkaart naar het loket voor de afdracht van 25.000 Rp luchthavenbelasting. Nog even een koffie, net toen deze op was werden de passagiers voor vlucht JT8560 verzocht aan boord van het toestel te gaan voor de vlucht JOG - SUB. Het toestel was een Wings MD-82 met als registratie PK - LMS. Het toestel dateert uit 1982, heeft tot 1986 voor Frontier Airlines gevlogen, daarna tot 2003 voor Continental Airlines. In 2003 overgenomen door Lion Air die het toestel in 2005 aan haar dochter Wings Abadi Air overdeed.

Het was voor de derde keer dat ik deze vlucht binnen iets meer dan een jaar maakte, ik heb deze ook beschreven, daarbij foto’s gemaakt en hier geplaatst. Om te voorkomen dat ik een stukgedraaid liedje sta te zingen heb ik deze keer iets anders gedaan. De voornaamste reden daarvoor is dat de webmaster van de Mooinesia site, die met dat rode peentjeshaar, nu ook dit soort verslagen (Hier) maakt die bijna een kopie zijn van iets dat ik al jaren doe. Hij staat bekend om zijn grote, maar lege broodmolen natuurlijk, maar vooral zijn ideeënarmoede, fantasieloos boereninteelt van het Brabantse land, als resultaat van het zogenaamd door Philips gesponsorde goede leven aldaar. Bijna alles op zijn site is jatwerk en imitatie van anderen, plagiaat doel ik op, er zit geen enkele oorspronkelijk gedachte bij dit verschijnsel. Dus hebben wij maar onze fantasie laten werken en hieronder is het resultaat te beluisteren:















De luchthaven Juanda van Surabaya is vrij nieuw, maar niet zo nieuw als de webmaster van Mooinesia wil laten blijken, hij vindt deze nieuw omdat HIJ er nog nooit eerder is geweest, het staat natuurlijk wel interessant want lijkt het net alsof HIJ speciaal voor dat vliegveld naar Surabaya gevlogen is. Als je na het uitstappen naar de transithal wil dan moet men met een lift omhoog. Op deze luchthaven zijn de aankomsten op de begane grond, de eerste etage is er voor de vertrekkende passagiers. Die lift is ontzettend krap voor zo een grote luchthaven. We stonden er met 3 volwassenen en twee kinderen in, ik had een klein koffertje en een tas met een laptop bij me, de andere passagiers slechts handbagage en daarmee was de lift stampvol. Daarbij kwam nog dat het licht in de lift niet werkte. Het afhalen van de boardingpass voor de aansluitende vlucht naar Ambon is bij Lion Air goed geregeld, die ligt al klaar. Je moet alleen even je plek zoeken tussen de dringende Indonesiërs, die niet van achter aansluiten, maar vooraan de rij van opzij. Daar raak je aan gewend en moet je een grote mond opzetten. Echter vaak krijg je vanwege je witte gezicht voorrang, dat was aan deze balie het geval. Ik ging even bij de Periplusboekwinkel kijken of er nog iets van mijn gading was. Ik trof daar maar liefst drie boeken aan die mij interesseerden. Ik koos voor “The Earliest Portuguese Sources for the History of Jakarta” van A. Heuken SJ. Ik geloof dat ik het boek reeds in het bahasa Indonesia bezit, maar het is een zeer interessant werkje, waar ik later een apart stukje aan wijden zal. Ik moest anderhalf uur wachten op mijn aansluitende vlucht SUB - UJP - AMQ, nog meer koffie en toen maar naar de wachtruimte. Mijn bagage moest weer door de X-ray. De bakjes voor de HP’s lagen er ver op de machine, ik moest me uitrekken om mijn mobieltjes langs het alarmpoortje te krijgen. Twee Indonesiërs vonden het nodig om onbeschoft voor te dringen, ik ben dat al zo gewoon, dat ik me daar niet druk meer over maak, net een apenhuis toch. Ik denk altijd maar dat ik in een dierentuin verblijf. Toen ik door het poortje bij de lopende band kwam en mijn bagage wilde pakken zag ik de tas met mijn noodboek niet, die lag niet meer in de machine maar was achter de rollenband waar ie vanaf gedonderd was, weggedrukt door de bagage van de twee Indonesiërs, ik schrok me rot. “Stel je voor dat….” De twee geüniformeerde jongemannen hadden niets in de gaten en deden alsof ze niets zagen, een keek op een beeldscherm de ander was bezig een rugzak leeg te halen. Ik vroeg waarom ze niet aan het opletten waren en kreeg schaapachtige blikken terug “Maaf, maaf…”de woorden die het eerst gesproken worden als een Indonesiër weer eens iets fouts doet en daarmee de zaak meteen als afgehandeld beschouwd. Ik haalde mijn noodboek uit de tas en zette deze aan. Ik kreeg een raar scherm te zien en werd zenuwachtig, maar toen ik door klikte kwam er toch het vertrouwde Vista-logo tevoorschijn en was ik dolblij dat er niets aan de hand met mijn noodboek was. Als dat wel het geval geweest zou zijn had ik een groot probleem gehad, want zou dan op zoek naar de baas van de security moeten gaan, die natuurlijk niet op zijn plek zat maar “later” zou komen of er gewoon “niet was”. Ze weten dat je op een vertrekkend vliegtuig wacht, dus een uitvlucht is niet moeilijk te verzinnen. Indonesiërs zijn niet sterk in het nemen van verantwoording, laat staan het vergoeden van schade. Ik keek naar de rollenband en zag aan het einde een plaatje van zo een 5 centimeters hoog, niet genoeg om bagage tegen te houden als er teveel op de band stond. Het 5 man sterke personeel had het te druk met het zoeken naar verboden aanstekers, lucifers en scharen, waarvan er een grote bak boven op de X-ray machine stond. Ik nam plaats in de wachtruimte en luisterde naar de berichten die uit de luidspreker kwamen. De oproep tot boarden van vlucht JT8786 kwam ruimschoots op tijd, 10 minuten voor de tijd die op de boardingpas stond vermeld.














Vlucht JT 8786 SUB - UPG - AMQ

In Makassar had het net hard geregend, de flarden waterdamp hingen nog mistig over het vliegveld. Hier moest men uit het vliegtuig om een half uur te wachten. Het uitstappen via de steile slurf gaat langzaam. De Indonesiërs hebben moeite de steile helling op te lopen met hun barang hordes kinderen en nog het HP’tje aan het oor om iedereen te vertellen dat ze “sudah tiba”, met zijn drieën naast elkaar zodat je er niet langs kan als je even sneller wilt lopen om komende files voor te zijn. Eerst via de chaotische rij wachtende passagiers voor de transithal. Dan weer via een X-ray machine terug. Daar was het een echtpaar van Chinese afkomst die voordrong, en na de controle bijna het bakje met mijn HP erin op de grond gooide, gelukkig zat er een alerte beveiligingsbeambte die dit voorkwam. Dit land heeft vaak iets weg van een dierentuin. In de wachtruimte van het vliegveld Hasanudin viel het me op dat er nergens een klok is te vinden. Is de omroepinstallatie nauwelijks te horen in de zeer hoge ruimte. Waarschijnlijk heeft de aannemer bij de bouw hierop beknibbeld om tot een hogere winst te komen. De oproep tot boarden kwam op tijd en vertrekken ging op tijd, de volgde stop zou mijn bestemming Ambon wezen.


Vanaf Solo was het bewolkt geweest, maar halverwege het eiland Buru dat links van me langzaam voorbij kwam werd het helder. Vlak onder Ambon werd het helder, ik kon in de verte het schiereiland Hoamoal in West-Seram onderscheiden, mijn uiteindelijke bestemming van deze reis. Daaronder Pulau Tiga of de “Drie Gebroeders” zoals deze eilandjes in de Nederlandse tijd heten, daar stond ooit het VOC-fort “Vlissingen”. Larike bij mij bekend door het fort “Rotterdam, waar nog een heel klein stukje muur van over is, trok onder het toestel door en toen een scherpe bocht naar rechts, dan weer naar links en kwamen de zee en het vliegveld Pattimura snel dichterbij.







Ook op het vliegveld Pattimura weer een steile airbridge, ze hebben er eentje, met daarin Indonesiërs die erg met zichzelf bezig waren. Ik hoefde niet op bagage te wachten, want neem op dit soort reisjes alleen handbagage mee. Bij de uitgang hordes taxichauffeurs, waarvan ik de smekende verzoeken niet beantwoorde, ik liep ze straal voorbij, en koos voor de aanhouder. Een chauffeur van het eiland Haruku, ik vroeg hem naar de Luntserse Boer te Natsepa te rijden, hij keek me verbaasd aan en vroeg nog eens alsof hij mij niet had verstaan. Ik zei nogmaals “Lunterse Boer” en hij zei “Bestaat niet!” “Ik zal je wel wijzen waar het is”. Ik keek eens goed naast de weg die van de luchthaven naar Ambon-stad loopt en zag dat die bezaaid met plastic bekertjes en ander zwerfvuil was, Ambon nog steeds smerig dacht ik grimlachend. Al snel waren we in Passo en bij het kruispunt sloegen we links af naar Natsepa. Ik kon me de locatie van de Lunterse Boer nog goed herinneren, we stopten voor de ingang op het picnic-terrein. Ibu Nona kon mij zich ook nog herinneren en werd ik met haar uitgeschaterde volle lach begroet. Zij had een kamer voor mij. Ik zou de enige gast zijn, want ze was vier van de zes kamers die het hotelletje bezat aan het verbouwen. Ik ging terug naar de taxi en rekende af met de chauffeur. En keek toen naar het uitzicht waar ik zo naar had terug verlangd:



De baai van Natsepa


Volgende >>