05 februari 2009

Fort Den Bosch - Kaibobo (III)

Na het bezoek aan het “fort” besloten we nog even een wandeling door Kaibobo te maken, want om 2 uur te varen om alleen maar een paar versleten stenen te zien

is een kostbare geschiedenis. Bij het “Balai Pertemuan” was er een grote oploop van mensen, vooral moeders en kinderen. Er werd voorlichting malaria gegeven, kinderen kregen daartegen injecties en werden er roze klamboes uitgedeeld. Op mijn vraag of er veel kinderen aan malaria stierven werd geantwoord dat het wel meeviel, “niet meer dan oude mensen” was het cryptische antwoord. De malariapreventie scheen afkomstig te zijn van Nederlandse Molukkers met een Kaibobo achtergrond.



Er staat in Kaibobo nog een oude protestantse kerk waarvan hieronder een plaatje:


De laatste letters zijn onleesbaar, verder staat er niets,. De steen heeft jugendstil motieven, dus stamt waarschijnlijk uit ongeveer 1910. Misschien dat onze specialist in Koninklijke zaken Dhr. Donald Tick hier meer over kan vertellen ?

We gingen naar het huis van een broer van Eli om thee te drinken en te kletsen. In Kaibobo waren de huizen van zonne-energie panelen voorzien, dit was een gratis project van de PLN, de nationale elektriciteitsmaatschappij van Indonesië. Er was al in 1987 een project geweest voor energie, maar dat was volkomen mislukt, achter het huis waar we zaten was er nog een gebouwtje te zien waar voorheen alternatieve energie werd opgewekt, doch dat stond te vervallen.


De genade (rahmat) van de almachtige God heeft in deze niet mogen baten. Dit is een van de vele duizenden, zo niet tienduizenden mooie projecten in Indonesië die mislukt zijn. In theorie uitstekend, de opwekking van biogas om elektriciteit op te wekken. Helaas door gebrek aan deskundige hulp mislukt. Ze bouwen zoiets en laten de boel aan hun lot over, weggegooid geld dus. Inmiddels was Kaibobo dus voorzien van zonne-energie.

Na de thee en koekjes liepen we weer naar het strand. Ik nam afscheid van het uitgedunde gezelschap en waadde door het laag staande water naar de prauw. Eli en de masinis waren bezig iets met de schroef te doen, hij bleek niet goed te lopen. Ze haalden de schroef los en deden in het huis waarin de as doorheen liep een paar stukken bamboe, ik vroeg me af of dit als kogellager moest dienen. Volgens Eli was de as “sudah tua” al oud. Dat betekende waarschijnlijk nauwelijks bruikbaar, maar geen geld voor een nieuwe. Er werd dus een typisch Indonesische noodoplossing bedacht, die het hope;ijk tot Piru uit zou houden. Eindelijk konden we op weg, maar het motortje liep niet echt lekker. De prauw werd stilgelegd de motor uit het water gehaald en werd er langdurig geprutst met een tang en een Engelse sleutel.



Op de achtergrond dreigden er zeer zware wolken en was ik blij dat de heren knutselaars de motor toch weer aan de praat kregen. Deze vertoonde geen kuren meer onderweg. We legden aan enkele tientallen meters voor de nieuwe brug te Piru en moesten we door zeer glibberig slib naar de wal lopen, een smerig strand, waaraan visserswoningen lagen.




Vervolg >>