Londoh

28 februari 2009: AMQ - SUB Batavia Air 7P-344 - 29-01-09

Mijn laatste dagen in Natsepa wilde ik doorbrengen met schrijven en mijn foto's uit te sorteren. Helaas kwam daar weinig van terecht door de voortdurende elektrastoringen. Ik heb mijn laatste dagen



voornamelijk gevuld met bier drinken, eten en slap ouwehoeren. Ik was de enige gast in het hotel, zodra ik weg was zou men verder gaan met de renovatie van de kamers. Het waren aangename dagen, want met Ibu Nona kan je erg lachen, ze heeft daar ook een zeer geschikt figuur voor volrond en een lekkere harde Ambonese lach. Zijn een goedlachs volkje die inwoners van dat eiland.

Mijn vlucht zou pas om 13.05 WIT vertrekken, dus ik had die ochtend alle tijd om me rustig voor te bereiden, uitgebreid te ontbijten en te kletsen. Ik besloot per ojeg naar de airport te gaan, ik had zoveel gebruik van de ojeg gemaakt dat het voor mij het gewone vervoermiddel was geworden. Daarbij komt dat taxi's naar de luchthaven van Ambon vrij prijzig zijn, iedereen weet die prijs, dus als je een angkot chartert dan betaal je die prijs ook. Ibu Nona bestelde een ojeg voor me en om 10.45 u. ging ik op weg, nog even van de laatste rit op Ambon genieten, ik wist al zeker dat ik terug zou komen, er was iets dat me deze reis gegrepen had. Ik zag er ook enigszins tegenop om weer terug naar het overvolle Java te gaan. Om 11.30 kwam ik bij Bandara Pattimura aan, ik gaf de tukang ojeg 60.000 Rp, toonde bij de ingang van de luchthaven mijn paspoort en de print waarop mijn e-ticket stond afgedrukt en liep door naar de Batavia incheckbalie. Daar stonden slechts 3 mensen. Echter de man achter de balie was uiterst traag, ook moeten op dit vliegveld passagier en bagage apart ingecheckt worden, wat aanleiding tot veel misverstanden geeft. Daarbij nog de porters die tegen betaling allerlei passagiers aan de zijkant van de balie inchecken, deze mannen schijnen altijd voorrang te hebben. Ik had tijd genoeg en keek met plezier naar deze Ambonese film. Ik heb in Indonesië "sabar" geleerd, dat betekent geduld, ik denk dat dit het beste is wat het land mij persoonlijk heeft kunnen geven. Ik was aan de beurt, ik werd in een soort Engels toegesproken. Ik vroeg om een window-seat. Toen deelde de man achter de balie mij mede dat ik een dag te vroeg was, mijn ticket stond op 29 januari en het was de 28ste. Het ticket kon ook niet veranderd worden, want was een goedkoop ticket met allerlei restricties. Ik was stomverbaasd, maar realiseerde me dat ik een fout had gemaakt. Ik had twee-en-een-halve week niet op de datum en de tijd gelet. Ik was weer terug in de werkelijkheid, ik realiseerde me ook dat ik enigszins begin te dementeren, of de voorbode daarvan, iets dat de Amerikanen zo humorvol "senior moments" plegen te noemen. Ik bedankte de man en ging naar buiten even bij te komen van de shock die ouder worden met zich mee kan brengen en om na te denken wat ik moest doen. Ik dacht terug aan Natsepa, men had daar al verbaasd gereageerd op mijn vroege vertrek. Ook had ik een sms'je uit Solo ontvangen, waarin verwondering werd uitgesproken dat ik donderdag al terug zou keren. Ik heb geen moment er aan gedacht, eigenwijs als ik ben, om even mijn ticket na te kijken. Ik had het gekocht en op de luchthaven weer tevoorschijn gehaald. Ik kon niet terug naar Natsepa want die dag zou de verbouwing beginnen. Ik besloot maar een dag in Ambon-stad te verblijven, ondanks mijn aversie tegen die stad. Soms moet men vooroordelen gewoon naast zich neer kunnen leggen. Ik zocht een ojeg en vond daartoe op de parkeerplaats bij de luchthaven een man die mij wenkte door met de beide handvatten het gebaar "gas geven" nadeed. Ik vroeg de prijs naar kota Ambon, "60.000 Rp ?" Ik zei "OK-lah". Onderweg pikten we nog even een helm op, model ice-hockey en gingen vrolijk kletsend op pad. Ik vroeg hem naar een hotel in Ambon-stad, en hij vroeg mij wat voor soort. Iets met AC, centraal gelegen, maar hotel Amans niet drukte ik hem op het hart.

De tukang ojeg nam de afslag naar de ferry bij Galela, dat spaart heel wat kilometers uit, want je hoeft niet via het einde van de baai bij Passo. Ik was nog nooit met deze ferry geweest, wel vaak aan gedacht als ik er langs kwam. De overtocht op het volle vaartuig was even een leuke afwisseling. Daarna reden we Ambon-stad binnen, de toegangsweg druk als altijd. Gelukkig wist de tukang ojeg allerlei jalan tikus (sluipweggetjes) en stopte voor een penginapan bij Pasar Mardika, in die buurt had ik eigenlijk geen zin, maar ging toch even naar binnen om te kijken. Het was "full" en reden we verder. Nu naar een groot hotel, ik dacht dat het Asia Bagus heette, iets met Asia, de dementie verhinderd mij de naam te herinneren, het ligt vlak bij de haven op de Jl. Sultan Harun. Daar was ik wel eens eerder geweest, maar altijd full, het is het soort hotel waar je bij klaarlichte dag als het stil is de hoeren van de nacht daarvoor ruikt, niet zo een zin in, maar toch even kijken, ben altijd nieuwsgierig hoe zo een kamer er uit ziet. Dit hotel was ook "full" zoals de eerdere keren dat ik hier was. Ik ging weer naar buiten en zei tegen de tukang ojeg "poel". Hij keek alsof hij zich geen raad wist. We reden weg, hij leek een beetje stuurloos, maar opeens gaf hij gas en bracht me naar een straatje waar Hotel Grand Soya stond, van buiten zag het er aantrekkelijk uit, en toen ik binnen was en de prijzen zag zei ik meteen "dat ik wel een kamer wilde". Ik rekende af met de tukang ojeg en hij vroeg of hij me morgen kon afhalen voor een ritje airport, waarop ik "OK" zei.


Hier de folder van hotel Grand Soya, mijn verblijf hier is me uitstekend bevallen. Ik zou er zo weer naar toe gaan. Ik had een Standard Room voor 234.000 Rp, (met discount) ze hebben 5 soorten kamers, de duurste is de suite voor 369.000 Rp (discounted). 's Morgens breakfast op de 6de etage met een mooi uitzicht over de stad. Ik nam voor breakfast nasi kuning, er was ook nasi goreng of brood. Ik had de eerste keer toen ik in Ambon was in hotel "Hero" t/o het kantoor van de gouverneur gelogeerd, dat was een kleine ramp, maar ik kwam laat in Ambon aan en was er niets anders. Niets werkte in dat hotel, de AC gaf rammelend warme lucht en de TV sneeuw. Ik heb daar twee kamers geprobeerd, nooit meer. Daarna ooit eens in hotel Amans, die gaven discount, ik zat daar in een mooie kamer, maar aan de badkamer mankeerde van alles. Voor de prijs was het toen OK, maar de volle prijs zou ik nooit willen betalen. In hotel Grand Soya heb ik een aangename dag en nacht doorgebracht, bijna alles werkte op de kamer, ook alle lichtjes, dat waren er veel, en de dimmers die daarbij behoorden. Een koelkastje, een waterdispenser op de gang en een thermosfles op de kamer. Allemaal uistekend geregeld. De enige makke in het hotel bevonden zich in de badkamer, altijd een zwak punt in Indonesië. De wastafel liep slecht door, ik had me geschoren en zag overal zwarte haartjes, de grijze niet. Leuk klusje voor de schoonmaker. En de stortbak van de westerse plee werkte niet, ik heb echter zoveel ervaring met zo een ding, dat ik het deksel eraf trek en precies weet waar ik even aan moet trekken om alles in orde te maken en de waterstroom te doen stoppen. Tegenover het hotel kon ik bij een Chinese warung een heupflesje Mansion House kopen, Indonesische whisky die niet naar vergif smaakt, Deze gemengd met cola uit de koelkast deed zijn werk om mijn dementie verder te verergeren, na mij de zondvloed dacht ik. Vanuit de beneden verdieping steeg de karaoke muziek op, het kon me niet schelen. Ik sliep die avond als een enorme bos rozen.


De volgende ochtend kwam de tukang ojeg niet opdagen, ik koos voor een taxi, die net gasten bij het hotel afleverde. Kost wel 150.000 Rp, maar ik had die ochtend geconstateerd dat het rugzakje waar ik mijn camera's in vervoer van zijn draagstel dreigde te scheuren en zag ik al mijn lenzen openbarsten op het asfalt van de weg naar de airport, net voordat er een bus overheen reed. Ik trof een aardige oudere taxichauffeur die alleen iets zei als ik iets vroeg. Het inchecken op de airport liep gesmeerd, maar ik moest toch nog een hele tijd wachten voordat ik kon boarden. Ze hebben het een en ander veranderd aan de luchthaven zodat je niet meer in de restaurantjes, die overigens stinkend duur zijn, kon sitten, er staat nu een glazen wand tussen. Eigenlijk vind ik de wachtruimtes op deze luchthaven een beetje vervelend,, hoewel de luchthavenb een stuk beter is dan het gemiddelde in dit land. Het Batavia toestel kwam op tijd aan en vertrok op tijd. Ik heb de laatste maanden een paar vreemde berichten over deze maatschappij gelezen ze hebben een toestel dat altijd problemen heeft. Ik had de PK-YTP, dat was een ander toestel met de volgende geschiedenis:

23/06/1989 Nortjet EC-308 lsd GPA
01/08/1989 Nortjet EC-EPN
14/04/1992 GPA EI-CEU
14/08/1992 Transmed SU-BLM lsd GPA
28/06/1993 Sobelair SU-BLM
15/09/1993 Transmed SU-BLM
01/04/1994 Markair EI-CEU lsd GPA
22/09/1995 Jet Airways VT-JAG lsd GPA
02/05/2000 GECAS EI-CEU lsd GECAS
15/07/2000 Pegasus Airlines TC-APC
26/07/2000 Air Algerie TC-APC
26/09/2001 Pegasus Airlines TC-APC
01/12/2002 Batavia PK-YTP lsd GECAS

Dat is een lang verhaal, alsof men steeds snel van dit vliegtuig af wilde, er is ooit iets raars mee gebeurd:

"On November 21, 2007, a Batavia airlines B737-400 returned to Jakarta-Sukarno-Hatta airport after experiencing a loss of hydraulic pressure. Upon landing, an upper wing panel was found missing, and adjacent hydraulic tubing was damaged. Initial reports indicate that airplane had just undergone rotuine maintenance in the area and some fasteners were not reinstalled."

Afijn ik had een vervelende plaats bij de nooduitgang, vervelend omdat er geen tafeltje was, dat zit op dit soort plaatsen meestal in de stoelleuning. Ik had een tafeltje nodig want er werd een warme lunch opgediend. Dat was een goede geste, want de rechtstreekse vlucht naar Surabaya duurt 2 uur 35 minuten. Ook de service was goed en vriendelijk. Van mijn raamplaats kon ik niet genieten, want al na het eiland Buru werd het bewolkt, en die bewolking werd steeds zwaarder. Ik was blij met deze vlucht, want als je via Makassar vliegt dan kost dat minstens 2 uur meer. Ik heb een groot gedeelte geslapen, dus weinig te melden, er viel me ook niets op, dus was het een goede vlucht. Het was niet de eerste keer dat ik met Batavia vloog en kan eigenlijk weinig negatiefs over deze maatschappij zeggen.



Hier nog even een geluidsplaatje van de landing op Juanda International Airport of Surabaya, Soto Ayam City




Dit was het laatste verhaal in een heel lange serie die over een van de meest interessante reizen die ik ooit in Indonesië heb gemaakt ging. Ik hoop nog eens die richting uit te gaan