Londoh

03 maart 2009: Pemilu, stand van zaken

Al enige tijd heb ik niets geschreven over de komende verkiezingen. Niet dat er geen nieuws is, ik heb gewoon geen tijd gehad. Ook volg ik het gebeuren omtrent deze verkiezingen niet op de voet. We worden

hier dagelijks bedolven met een stortvloed aan berichten via de media. Veel van deze berichten zijn geruchten en speculaties. De kandidaten proberen elkaar zwart te maken of verwijten anderen dat ze door hun zwart gemaakt worden, iets dat vaak vertaald wordt met de woorden "kurang etis", in het Nederlands "niet ethisch". Dat is typisch Javaans, politici zouden dan te kasar tegen elkaar zijn. Ook werd bijvoorbeeld Megawati door SBY de les gelezen omdat zij had beweerd dat zijn regering er op het gebied van de economie weinig van gebakken heeft. Kritiek die overigens gegrond is. Nu de datum van de verkiezingen snel nadert wordt aan de ene kant de taal harder, aan de andere kant worden er ook door veel partijen toenadering tot elkaar gezocht omdat het in een nieuwe regering zeker tot een coalitie van partijen komen moet. Komende week gaat de echte "kampanye" beginnen, dat wil zeggen dat de politici en hun supporters de straat op mogen, dat wordt dan een vreselijk zooitje, 6 maart is het zover.

Die vrijages tussen de partijen vinden op een interessante manier plaats. De PDI-P bijvoorbeeld hield eind januari een congres te Solo, een stad waar Megawati een zeer grote achterban heeft, en waar haar dochter Puham Maharani kandidaat is voor een zekere parlementszetel. Het congres was bedoeld om een kandidaat-vicepresident (Cawapres) te kiezen. Het bleek dat de voorkeur uitging voor Sri Sultan HB X, die lid van de Golkar is maar voor een ander partij kandidaat-president (Capres) staat. Verder Hidayat Nur Wahid van de PKS (Partai Keadilan Sejahtera), Prabowo Subianto van Garindra en Wiranto van Hanura. De sultan liet meteen weten dat hij daar niets voor voelde, hij wilde alleen voor het presidentschap gaan. Ook de PD van SBY had een congres, daar liet de voorzitter in een zeer goede stemming weten, want de partij van de zittende president staat bovenaan in de opiniepeilingen, dat Golkar zeer op zijn retour was en dat de nu grootste partij waarschijnlijk niet meer dan 2,5% van de stemmen krijgen zou. Daar werd met het volle gewicht op een paar zere tenen gestaan. Jusuf Kalla, voorzitter van Golkar zei dat de man maar iets aan het kletsen was, de wens was de vader van de gedachte, Golkar was even sterk als altijd en een gerespecteerde oude partij terwijl de PD toch maar een nieuwe partij was die zijn succes te danken had aan SBY. Dat werd weer een probleem, men vroeg zich af of SBY en Jusuf Kalla nog wel in staat waren als team samen te werken. Er werd een ontmoeting tussen beide heren georganiseerd waar uit zou moeten blijken dat dit nog steeds het geval was.

Intussen begon Sultan HB X zich ook te roeren, Jusuf Kalla had verklaard dat deze geen lid meer van Golkar kon zijn, gezien zijn vrijages met allerlei partijen om kandidaat voor het presidentschap te worden. De Partai Republikan zien hem als ideale kandidaat en daarbij zijn er nog enkele kleine partijen die hem wel zien zitten. Op 21 februari gooide Kalla de knuppel in het hoenderhok, hij stelde zich zelf beschikbaar als Capres voor de Golkar, daarbij voorbijgaand aan een eventuele beslissing van het partijbestuur, hij is tenslotte voorzitter van die partij. Dit werd door het volk meteen weer uitgelegd als een scheuring in het duo SBY - JK, en weer moesten de twee samenkomen om het volk te laten weten dat er niets aan de hand was, ze waren "kompak" als altijd. Eigenlijk heeft het nooit tussen die twee geboterd. Jusuf kalla heeft vanaf dat hij vicepresident is geworden veel macht naar zich toegetrokken door zich bijvoorbeeld voorzitter van de Golkar laten kiezen. De gehele regeringsperiode van beide heren werd gekenmerkt door een eigengereid optreden. SBY blijft rustig, speelt de rol van de staatsman die reeds een heleboel voor Indonesië heeft betekent, vooral op het gebied van het bestrijden van de corruptie. Op dat gebied is er inderdaad vooruitgang geboekt. Echter meer dan de helft van de verdachten in corruptiezaken wordt vrijgesproken, en de rest krijgt als zij veroordeeld worden lage straffen. Met de teruggave van het gestolen geld loopt het ook niet denderend. Economisch gezien heeft Indonesië het de laatste jaren ook niet goed gegaan, de armoe is gestegen, hoewel er wel allerlei programma's van de grond zijn gekomen om de armen te helpen. Daar wordt echter veel misbruik van gemaakt. Rijst voor de armen (Raskin) die wordt doorverkocht en de arme patiënten voor de gratis gezondheidszorg laat men doodgemoedereerd voor de zorg betalen.

In de populariteitspolls staan SBY en Megawati ongeveer gelijk bovenaan, ook hun partijen ontlopen elkaar niet veel, de Golkar staat in deze polls derde. De opiniepeilingen zijn echter niet echt betrouwbaar, veel worden er door de partijen zelf uitgevoerd met voorspelbaar resultaat. Er zijn wel enkele kranten en TV stations die peilingen doen op een serieuze manier, maar wat betekent 1000 - 2000 ondervraagden op een bevolking van 240 miljoen zielen. Het meest interessant zijn de schijnbewegingen die worden gemaakt om ander partijen aan te trekken of om ze af te stoten. Taufik Kiemas de echtgenoot van Megawati kwam met het nieuws dat Ibu Mega best wil samenwerken onder SBY als president, als de PD de grootste partij wordt. Maar dan moest SBY ook bereid zijn om onder haar vicepresident te worden bij evt. winst van haar partij.

Van SBY wordt een truc verwacht, het wordt algemeen aangenomen dat hij niet meer wil samenwerken met JK, dat kleine Bugis gluipertje. Als potentiële kandidaten voor het vicepresidentschap worden genoemd : Sri Mulyani Indrawati een vrouw die het als minister van financiën heel goed doet, zij heeft bijvoorbeeld bij de douane een rigoureuze schoonmaak gehouden en is niet bang voor impopulaire maatregelen. Als vicepresident zou zij SBY bij de volgende verkiezingen in 2014 als president op kunnen volgen. Dan wordt nog Meutia Hatta genoemd van de PKPI, dochter van Mohamed Hatta en minister van vrouwenzaken en Chairul Tanjung, een zakenman. Toch vinden velen de combinatie SBY - JK de beste die Indonesië hebben kan. Dan wordt de combinatie JK - Hidayat Nur Wahid (PKS) genoemd, de laatste is een machtig man want voorzitter van de MPR (senaat). Megawati wordt ook genoemd in combinatie met Sri Sultan, Prabowo Subianto, Akbra Tanjung, de oud-voorzitter van Golkar, Surya Paloh, ook van Golkar en Hidayat Nur Wahid.

Een ander leuk verschijnsel is dat politieke partijen hier geen partijprogramma hebben, ze uiten wat kreten die het goed op spandoeken doen. Alle partijen zijn tegen corruptie, zeker in de eigen gelederen, ze willen de armoede bestrijden. Ook zijn ze allmaal voor de "eenheid" van Indonesië (NKRI). De partijen die in de regering zitten reppen van de geweldige resultaten die in de afgelopen jaren door hun toedoen en voorstellen zijn geboekt. Dan is er nog de belofte dat Indonesië eindelijk een welvarend land gaat worden. Die corruptie binnen de eigen partijen is wel leuk. Er zijn nog steeds veel partijen die kiezers proberen te lokken door het geven van een T-shirt, vooral aan tukan becak, die het komende jaar goed gekleed zullen rond fietsen. Er zijn echter politici die het harder aanpakken en er een zooi geld tegen aan smijten.

Neem deze bijvoorbeeld:


Dat is nog maar kinderspel vergeleken bij Danur Sriwadana, een kind van rijke ouders en kandidaat voor de PDI-P Gatak - Sukoharjo. Zijn oma heeft 36 sawa verkocht en met dat geld kunnen kiezers zich aanmelden met de belofte als zij hem kiezen zij 50.000 Rp krijgen. Er hebben zich inmiddels 22000 kiezers aangemeld.

Wij houden u op komende weken de hoogte van dit circus.