Londoh

12 maart 2009: Pemilu 2009 en de centjes

In het stukje dat gaat volgen wil ik het eens over een heel ander aspect van de Pemilu 2009 hebben, namelijk de kosten van deze gigantische operatie. Reken maar dat het niet eenvoudig is om vrije

en democratische verkiezingen in het gigantisch grote Indonesië te organiseren. Het land bestaat uit ruim 17.000 eilanden, waarvan een gedeelte onbewoond is. Op Java is het een makkie, maar al die mensen in verre en afgelegen gebieden moeten ook in de gelegenheid gesteld worden om hun stem uit te brengen. Daarbij bestaat er het risico dat er gerotzooid wordt met de stembiljetten, die kunnen niet zomaar in een doos naar Wamena of de Sangihe eilanden gestuurd worden, daar komt meer bij kijken. Er zullen in dit stuk veel cijfertjes voor komen, dat maakt het e.e.a. een stuk aansprekender. Om te beginnen Indonesië heeft 170 miljoen kiesgerechtigden die uit kandidaten van 38 partijen kunnen kiezen. Dat zijn er veel, bij de verkiezingen van 2004 waren dat 24 partijen. Maar het is geen record, tijdens de verkiezingen van 1999 waren het er maar liefst 48. De partijen zijn allemaal gescreend door de KPU, de Komisi Pemilihan Umum, het orgaan dat de verkiezingen organiseert. Zij moeten verantwoording afleggen waar hun geld vandaan komt en ook de kandidaten worden aan een onderzoek onderworpen. Er bleken ook dit jaar er velen te zijn die met valse diploma's probeerden in de politiek een plekje te veroveren. Valse diploma's zijn vrij eenvoudig te koop in Indonesië.

Voor de kosten van de verkiezingen heeft de regering op de begroting 6, 67 triljoen (6.670.000.000.000) Rupiah gereserveerd. daarbij komt nog het geld dat de KPU nodig heeft om de verkiezingen te organiseren, dat is een bedrag van 793,9 miljard Rupiah. Van dit fonds wordt 71,3 miljard gereserveerd om het kantoor van dit overheidslichaam te renoveren. De KPU koopt van dit geld o.a. nieuwe computers, nieuwe auto's, en zullen de hoge omes ook wel voorzien worden van een mooi noodboek en een luxe HP'tje om hun werk beter te kunnen verrichten. Om deze zaken te betalen heeft de KPU van het aan hun ter beschikking gestelde bedrag 500 miljard Rp gereserveerd. Voor deze verkiezingen moeten er maar liefst 900 miljoen stembiljetten worden gedrukt, want op er worden op veel plaatsen tegelijkertijd ook lokale verkiezingen gehouden, voor provinciale parlementen, kabupaten enz. Om het drukken van deze stembiljetten te bekostigen is 1.05 triljoen Rp gereserveerd. Dit betreft een gigantische drukorder. De stembiljetten hebben een grootte van een A1 vel papier, dat heeft een afmeting van 59,4 × 84,1 cm, zo iets als een poster. Reken maar dat er veel eenvoudige lieden uit kampung en desa het duister voor de ogen wordt als ze dit "formulier" openvouwen. Er wordt dan ook verwacht dat er veel ongeldige stemmen zullen worden uitgebracht. De verwachting is zelfs dat de helft van de stemgerechtigden helemaal niet bij het stemlokaal zal komen opdagen. Deze mensen heten met een typisch Indonesisch acroniem "Golput" dat van Golkar putih afkomstig is.

Over de productie van deze stembiljetten maakt men zich veel zorgen, vooral in de pers. Veel van de biljetten zijn slecht gedrukt of komen gescheurd de persen uit. Het drukproces alsmede de distributie gebeurd onder toezicht van de TNI , het leger. De stembiljetten bestemd voor de afgelegen gebieden zijn al eerder gedrukt om op tijd in de verafgelegen gebieden, zoals Kalimantan Barat, Kalimantan Tengah, Kalimantan Selatan, Nusa Tenggara Timur, Papua en Papua Barat gebruikt te kunnen worden. Dit ging om een hoeveelheid van 204 miljoen stembiljetten. In Halmahera Tengah had men nog geen biljetten ontvangen, hoewel dat wel de bedoeling was. De distributie hiervan is een kostbare aangelegenheid. Bij deze biljetten horen ook speciale stembussen, vervaardigd uit aluminium, deze worden centraal geproduceerd. Ook moet er watervaste inkt komen, iemand die heeft gestemd moet even zijn vinger in de inkt dopen zodat men op het stembureau kan zien dat er al door de persoon is gestemd. De distributie is ook een punt van zorg omdat er al in diverse gebieden stembiljetten zijn afgeleverd die niet voor het gebied die deze ontving bestemd waren.

Terug naar de centjes. We zouden kunnen zeggen dat door al het geld dat voor de Pemilu 2009 wordt uitgegeven de economie van Indonesië een behoorlijke injectie krijgt. Dat is wel nodig, want de economische situatie is veel slechter dan de HH politici aan het volk voorstellen. De economische crisis die de wereld momenteel treft gaat volgens de volksvertegenwoordigers aan Indonesië voorbij, zonder daarbij feiten en cijfers te geven, veel holle woorden, overigens iets waar politici over de gehele wereld zich aan schuldig maken. De Indonesische president SBY was het afgelopen weekeinde op 3-daags werkbezoek in Midden-Java en heeft daar 73 triljoen rupiah beloofd voor verbetering van de infrastructuur, wegen , dijken enzovoort. Er heerst namelijk de dreiging dat er 600.000 TKI, arbeiders die in het buitenland werken, ontslagen gaan worden. Die 73 triljoen komen wel pas na de verkiezingen af. In al die jaren die Indonesië in een crisis verkeerd is er nooit aan gedacht om mensen aan het werk te zetten om de infrastructuur te verbeteren. Nu een maand voordat de verkiezingen gaan plaats vinden kan dat ineens wel. Momenteel hebben er veel mensen handenvol werk aan het drukken van posters, spandoeken, T-shirts en andere attributen die tijdens de verkiezingscampagne worden gebruikt. Mensen die bij drukkerijen werken hebben hun loon gemiddeld van 200.000 Rp naar 400.000 Rp per maand zien stijgen door het vele overwerk dat ze kunnen verrichten. Drukkerijen hebben hun omzet tot het vier- tot tienvoudige ten opzichte van normale tijden zien stijgen. Ook cateringbedrijven en eethuizen doen goede zaken om de inwendige mens van vergaderende kandidaat-politici rustig te houden. Ook hotels met grote zalen verdienen goed door deze te verhuren aan politieke partijen om hun verkiezings bijeenkomsten te houden Ook iemand die handgemaakte chocolade maakt bijvoorbeeld heeft veel werk, door chocolaatjes te vervaardigen, die de vorm van het logo van politieke partijen hebben. Iedere Indonesiër is immers dol op "coklat". Dan zijn er nog de mensen die de stembiljetten bij de drukkerijen sorteren, vouwen en in dozen stoppen, dit zijn tijdelijke krachten. Voor het sorteren ontvangen zij 50 Rp per vel, het vouwen 100 Rp per vel en het in dozen verpakken levert 2000 Rp per doos op.

Uit het budget van de KPU krijgen ook de kandidaten via hun partij geld om hun kampanye te voeren. Dit is 75 miljoen Rp voor een kandidaat voor het parlement van een kabupaten (regentschap), voor de provincie is dit bedrag 250 miljoen Rp en voor het nationale parlement 500 miljoen Rp. Het betreft hier de eerste 10 namen van de kandidatenlijst per politieke partij. Van dit bedrag kunnen ze T-shirts, spandoeken of affiches bestellen, maar bijvoorbeeld ook een luxe auto in de partijkleuren. Veel van de kandidaten stoppen hun eigen geld in hun kampanye, want als je eenmaal gekozen bent dan stroomt daarna het geld vanzelf binnen, de persoonlijke uitgaven worden dan ook gezien als een investering. Of een loterij als je het zo wilt zien. Het is echter een ongeschreven wet dat hoe meer geld je in en kampanye steekt, hoe groter de kans is om gekozen te worden. In mijn vorige artikeltje heb al iets verteld van politici die mie ayam uitdelen, of gewoon stemmen kopen, dat laatste is een normale praktijk in Indonesië . Als je een inkomen hebt van 15 - 20.000 Rp per dag dan is een biljet van 50,000 Rp betaald voor je stem zeer welkom. Er zijn inmiddels ook kandidaat-politici gearresteerd voor o.a. marihuanasmokkel en gewapende overvallen, die dachten op deze manier hun fondsen om verkozen te worden uit te breiden.

Volgens de letter der wet mogen politieke partijen niet ongelimiteerd geld spenderen aan hun campagnes, maar hoe wordt dat gecontroleerd en door wie? Alle bankrekeningen die een politieke partij bezit moeten aan de KPU worden opgegeven, die laat dat dan door een accountant controleren, in de praktijk komt daat weinig van terecht. Het is interessant om te weten welke politieke parijen over grote fondsen beschikken en welke de armoedzaaiers zijn. De grote politieke partijen met de meeste fondsen zijn de Gerindra van Prabowo Subianto, die had maar liefst 15.694 miljard Rp op zijn rekening. De tweede is de PD van zittend president SBY, met 7.027 miljard. dan komt Hanura van Wiranto met 5.002 miljard en de PPP met 1.634 miljard. De Golkar had slechts 165 miljoen op zijn rekening staan, en de PKS 26.019 miljoen. De armoezaaiers zijn de PDK met 4.13 miljoen, de Partai Kedaulatan met 2.575 miljoen en de PKP met 1 miljoen. Er zijn berichten in de pers verschenen dat er al diverse politieke partijen waarbij de bodem van de kas angtaanjagend zichtbaar is en misschien niet eens aan de verkiezingen mee kunnen doen. dat terwijl er nog een maand te gaan is.

Voordat het de lezer begint te duizelen van de grote bedragen beëindig ik mijn stukje. Ik wil wel even een rectificatie geven op mijn vorige artikeltje over de Pemilu 2009, waarin ik beweerde dat de kampanye, de periode dat de politici de straat op mogen om zieltjes te winnen of te kopen op 6 maart zou beginnen, dat was foutieve informatie, het moet 16 maart zijn.




NB De foto's heb ik van de KPU "geleend", om hun werk ook aan de wereld buiten Indonesië bekend te maken, sosialisasi heet dat.