Londoh

25 maart 2009: Kampanye : PDI-P in Solo

Als wij het woord verkiezingscampagne horen denken we aan een zaaltje waarvoor een man en tegenwoordig ook veel vrouwen, de aanwezigen verteld hoe het

allemaal beter kan als er maar op hun wordt gestemd. Na de verkiezingen blijken al de schone beloften vergeten. In Indonesië is dat in principe hetzelfde, met het verschil dat de beloften in de openlucht worden gedaan. Het gebeurd ook niet vaak dat men bij zo een gelegenheid aanwezig kan zijn, want het land is zo groot, ook wil het publiek alleen maar bekende namen zien, wat ze te vertellen hebben is niet belangrijk. De meeste bekende politici zijn uiterst saaie sprekers en qua presentatie is het ook huilen met de pet op. Van degenen die ik via de TV ken komen alleen Wiranto en Megawati goed over. Wiranto heeft dat van nature, Megawati heeft zich zeker laten adviseren en trainingen genomen,w ant toen ik haar laatst zag was dat echt aantrekkelijk. Even terzijde, ik mag geen van beiden. De meeste politici trekken publiek met bekende artiesten, daar komen tienduizenden op af en nemen gaarne ook een gratis T-shirt in ontvangst. Dit felgekleurde kledingstuk zal aan het lijf van allerlei tukang het straatbeeld in Indonesië het komende jaar gaan domineren.


Doch de kampanye heeft nog een ander aspect, de jeugd trekt er op uit om op motoren met bewerkte uitlaten de straat op te gaan en dan onder een zootje teringherie hun sympathie voor de een of andere kandidaat te laten blijken. De bevolking vindt dat in het algemeen erg hinderlijk, grote verkeersop[stoppingen, want deze konvooien rijden bij voorkeur door het centrum van een stad. Daarbij kunnen kleine oorlogen voorkomen als ze een "tegenpartij" ontmoeten. De politie heeft het dit jaar anders geregeld, de partijen krijgen per plaats een dag toegewezen waarop ze kampanye mogen voeren, Afgelopen zondag was het in Solo de beurt aan de PDI-P van Megawati. Zij is oneindig populair in Solo, ik zou haar de koningin van Solo willen noemen, 75% van de kiesgerechtigden stemt op haar. Dit jaar is haar dochter Puham Maharani kandidaat in Solo voor het parlement, ze staat nummer 1 op de kieslijst, dat is dus een zekere plek. Megawati komt regelmatig naar Solo, vanwege haar vele fans hier. Ze is een idool, andere plaatsen waar zij erg populair is zijn Bali en Ambon. Laatst is president SBY 3 dagen in Solo en omgeving geweest, om de populaire jongen uit te hangen. Hij kwam naar Solo om de nieuwe luchthaven te openen, ook een grote textielfabriek in Sukoharjo en een toeristenmarkt in Karanganyar. Bij deze gelegenheid beloofde hij een bedrag van meer dan 70 triljoen Rp om allerlei infrastructurele werken in Solo en omgeving te laten verrichten. Het bedrag komt wel na de verkiezingen. Er gaan een heleboel werklozen in deze regio bijkomen, vanwege massaontslagen onder de mensen die in Maleisië werken. Deze schone beloften werden gedaan in een poging om stemmen van Megawati af te pikken. Hij maakt geen schijn van kans, de man is veel te saai. Hij hamert op zijn imago bvvan onkreukbaarheid en vooral zijn successen op het gebied van de bestrijding van de corruptie, over de slechte economie zwijgt hij. Als je naar die man kijkt zie je niets anders dan saaiheid, en ben je geneigd te denken dat hij onkreukbaar is, maar is dit werkelijk zo= Momenteel staat zijn jongste zoon kandidaat voor het parlement in het kiesdistrict Pacitan, is niet zo netjes. Toen hij net president was is zijn oudste zoon Lettu Inf (1ste luitenant infanterie) Agus Harimurti Yudhoyono op 8 juli 2005 getrouwd. Als receptieruimte werd het staatspaleis te Bogor gebruikt, lekker goedkoop, alle ambassadeurs van bevriende landen waren ook uitgenodigd. heel Bogor is een paar dagen van de buitenwereld afgesloten geweest. Dit feest heeft 5 miljard Rupiah gekost, ten laste van de staatskas. Een pikant detail is dat zoonlief getrouwd is met een Tv-presentatrice, Annisa Larasati Pohan. Zij is een dochter van een voormalige gouverneur van de Bank Indonesia Aulia Pohan. Het toeval wil dat deze A. Pohan is aangemerkt als verdachte bij een zeer groot corruptieschandaal waarbij de BI zeer grote bedragen aan parlementsleden heeft betaal. Het onderzoek in deze zaak verloopt zeer moeizaam, hoe zal dit toch komen? De lezer gelieve zijn eigen conclusies te trekken.

Zondag was het dus de beurt aan de PDI-P, al vroeg in de ochtend was het geluid van de open uitlaten die speciaal voor de gelegenheid zijn geprepareerd op de hoofdweg naar Solo te horen, vanuit mijn huis, dat ligt er 300 meter vanaf, met allerlei andere huizen ertussen. Ik besloot later een kijkje te gaan nemen, als de meutes al een beetje moegestreden waren. Ik belde om 1030 u. een taxi, maar ik kreeg geen gehoor. Ze waren vast niet uitgereden vanwege de verkeerschaos. Ik nam daarom maar de bus en stapte ergens uit waar ik nog een eind naar de hoofdstraat van Solo moest lopen, dichterbij kon ik niet komen. Ook daar waren er al groepen motorrijders te zien met vele vlaggen T-shirts en herrie, bezig rond te rijden om weer op de hoofdstraat te komen. Het waren groepjes van een andere partij dan de PDI-P en die durfden waarschijnlijk niet op de Jl. Slamet Riyadi zoals de hoofdstraat heet te komen, want dat was PDI-P gebied. Op die weg aangekomen zag ik groepen Megawati supporters langs komen, met hun motoren maakten ze via de gashandel ritmische geluiden, de stemming was uitbundig. Meer een stemming die past bij het behalen van een belangrijk kampioenschap van een plaatselijke voetbalclub dan iets dat met politiek te maken had. Indonesische jongeren hebben weinig gelegenheid om uit te gekken, op een dag als vandaag is dit mogelijk. Ik heb een uur in die herrie verkeerd toen was ik het mee dan zat, ook al vanwege de vreselijke stank die de uitlaten van de motoren veroorzaakten. Boven Solo ging de helderblauwe bewolking verscholen achter een grauwe waas. Aan de kant van de weg zaten honderden toeschouwers, gratis Tv wil de Indonesiër niet gaarne missen, opvallend ws dat er vele kinderen met de handen voor of de vingers in de oren zaten te kijken. Ik zocht snel de rust van de kraton op om daar naar de kanonnen te kijken. Ik had al genoeg van de kampanye.

Toch was alles beter georganiseerd dan 5 jaar geleden, omdat Megawati toen president was dachten haar aanhangers dat zij zich alle konden veroorloven. Er werden toen konvooien gevormd van wel duizend motorfietsen, die namen de straten in beslag, alles wat zij tegenkwamen werd gedwongen de berm in te rijden. Nu waren zij verdeeld in groepen van op zijn hoogst 100 motorfietsen. Toch geeft dit een schandalige luchtvervuiling en het aantal decibellen dat wordt geproduceerd is ook veel meer dan gezond voor de oren gerekend kan worden.

Er zijn in de eerste week van de kampanye al veel overtredingen geconstateerd. ten eerste reden er veel kinderen in de konvooien mee, dat is verboden. In Kediri leidde de wakil-bupati de kampanye van zijn partij PKB, maar hij had daarvoor geen vrij genomen. Overheidsdienearen moeten vrij nemen als zij aan politieke manifastaties mee willen doen, zelfs de president doet dat, niet bekend is hoeveel snipperdagen hij heeft. In Blora werd er politiek uitgezonden op een niet-officiele radiozender, eentje die geen vergunning had. In een desa te Gunung Kidul werd een Caleg van de Partai Golkar betrapt op het uitdelen van geld, 60.000 Rp per persoon. Dan waren er nog diverse overtrdingen van partijen die kampanye voerden op dagen die voor andere partijen bestemd zijn.

Hier een paar foto's van de PDIP kampanye te Solo die voor zich spreken