Londoh

29 maart 2009: Pemilu, nog 11 dagen...

Nog 11 dagen dan gaat Indonesië naar de stembus. Hier en daar is grote paniek aan het ontstaan. Het drukken en verzenden van de stembiljetten, zeg maar

stemaffiches want het papierformaat is A1, geeft heel wat problemen. Er zijn nog 6,3 miljoen stembiljetten tekort door fouten bij het drukken of logistieke problemen. Alle stembiljetten worden na ontvangst gecontroleerd. Bij deze controle in de diverse stemdistricten bleken er 2,7 miljoen stembiljetten gescheurd te zijn en tevens waren 3,6 miljoen biljetten tekort. Deze moeten voor de "Grote Dag van het Democratische Feest" vervangen worden. De KPU had beloofd dat alle stembiljetten 30 dagen voor de verkiezingen bij de stembureaus aanwezig zouden zijn. In Palembang zijn er in een gedeelte van de stad een groot aantal stembiljetten waardeloos geworden vanwege een overstroming. Deze nieuwtjes worden in de kranten breed uitgelicht.

Afgelopen donderdag was er in Solo een verschrikkelijke regenbui met harde windhozen (angin puting beliung), zo erg had ik nog nooit mee gemaakt. Gedurende een uur lang waren er voortdurend klappoen van de donder te horen en de bliksenstralen schoten voortdurend door de lucht. Daarbij kwam er een hoeveelheid water naar beneden die bijna niet voor te stellen was. Het leek steeds harder te gaan regenen, op een manier waarvan je dacht kan er eigenlijk nog meer water naar beneden komen. De waterafvoeren of wat daar voordoorgaat konden het water bij lange na niet verwerken. Ik stond al klaar het water dat in huis zou stromen af te wachten, maar wat moet je doen als het zover is. Je kan dan een dammetje van dweilen voor de deur leggen. Ik ging wat dweilen en lappen bijeenzoeken en klaar leggen, net op dat moment werd de regen minder en stopte zelfs helemaal. Toen ik de volgende ochtend naar de stad reed zag ik dat de wind behoorlijk had huisgehouden, veel ijzeren reclameborden waren afgeknapt. Ook verkiezingsborden lagen her en der verspreid. Nou zijn die dingen geïmproviseerd gemaakt en vaak zijn de ijzeren reclameborden in aangenomen werk vervaardigd met in het achterhoofd er zo veel mogelijk aan te verdienen.

Hier wat plaatjes:






Alle personen die zich voor een zetel in een van de parlementen kandidaat stellen (Caleg) moeten een psychologische test ondergaan. De directeur van het RSJ Prof. Dr. Soerojo te Magelang, dhr. Djunaedi Tjakrawerdaja deed daar enige mededelingen over. Een RSJ is een Rumah Sakit Jiwa of "gekkenhuis". Hij verklaarde dat een gedeelte van de kandidaten nogal labiele persoonlijkheden waren, waarbij snel emoties naar boven kwamen. Het is op Java niet gebruikelijk zijn emoties te laten zien. Hij noemde een voorval dat zich in het kantoor van de KPU te Magelang afspeelde. Op dat kantoor werden de kandidaten met hun nummer op de kandidatenlijst ingeschreven, een vrouwelijke kandidaat die daar met haar echtgenoot aanwezig was kon zich niet vinden in het lage nummer waarmee zij op de lijst was geplaatst en kreeg het aan de stok met de plaatselijke voorzitter van haar partij. Zij schreeuwde het hele kantoor bij elkaar en sloeg diverse malen op de muur achter haar. Dit was zo erg dat de voorzitter er vandoor ging en zich ergens in het KPU-kantoor verstopte. Deze ruzie heeft bijna de gehele dag geduurd. Volgens Djunaedi is de periode van 40 dagen na afloop van de verkiezingen cruciaal voor de geestelijke gezondheid van de kandidaten als deze hebben verloren. Javanen staan niet bekend als echter "winners", op het gebied van sport zijn de prestaties minimaal, echter een verlies is voor hen moeilijk te accepteren. Moet je eens zien wat er op het voetbalveld gebeurd als een speler een rode kaart ontvangt. In de 40 dagen na de verkiezingen zullen de kandidaten die verloren hebben hun normale levensloop weer moeten opvatten en proberen het verlies te accepteren. Gebeurd dat niet dan kunnen er zich geestelijke stoornissen voordoen. Na de verkiezingen van 2004 hebben diverse kandidaten die verloren hadden, zich onder specialistische behandeling moeten stellen. Veel van hun raken ook financieel volkomen aan de grond. Omdat bij de komende verkiezingen het aantal politieke partijen en dus het aantal kandidaten veel groter is, zullen er zich na de verkiezingen problemen met deze mensen gaan voordoen. Er zijn nu eigenlijk al problemen, veel kandidaten kampen met geldtekort, terwijl de verkiezingen nog zijn gehouden.

In Semarang heeft de partij van Megawati veel warungs van een zonnescherm voorzien.


De beschuldigingen aan het adres van Caleg die zich met "politik uang" bezig houden blijven binnen stromen. Ook zijn de kieslijsten nog steeds niet op orde, er zijn zelfs jongeren van onder de 18 jaar, dat is de kiesgerechtigde leeftijd, op deze lijsten aangetroffen. Er werden in een desa te Boyolali biljetten van 20.000 Rp met een batik sarong uitgedeeld. In Bekasi zijn twee caleg van de partij Hanura tot ieder 7 maanden gevangenisstraf en een boete van 6 miljoen Rp. veroordeeld. Zij hadden voedselpakketten gevuld met rijst, instant mie en suiker uitgedeeld. Dan te bedenken dat een groot deel van de bevolking dit echt wel kan gebruiken. De dijkdoorbraak bij Situ Gintung, Tangerang afgelopen week, kwam de H.H. politisi ook zeer goed uit. President SBY en vicepresident JK wisten niet hoe snel ze ter plaatse moesten moesten komen om hun medeleven te laten blijken. President SBY had die dag zelfs een vrije dag genomen om kampanye te voeren, maar toen hij van de ramp op de hoogte werd gesteld onderbrak hij zijn kampanye en ging als President naar de plaats des onheils toe. Veel politieke partijen hebben daar hun tenten opgeslagen om hulp aan de slachtoffers te verlenen vaak in de vorm van voedselpakketten. Er is nog een grote controverse. Alle arme mensen kregen van de overheid afgelopen weken BLT, dat is Bantuan Tunai Langsung oftewel rechtstreekse hulp in contanten. Deze hulp was er verleden jaar voor een aantal maanden aan de armsten om de gestegen prijzen van de brandstoffen te compenseren. Nu ineens vlak voor de verkiezingen weer, met dank aan SBY. Kijk dat is nou iets slim aanpakken. SBY wordt natuurlijk van alle kanten aangevallen over dit akkefietje. Hij had moeten zorgen dat het wat beter met de economie ging vinden zijn critici, dan had deze hulp niet nodig geweest. Megawati vind dat je met dit soort bedragen (200.000 Rp) de mensen niet stimuleert om te werken. Betaalde arbeid dat is hetgeen het volk nodig heeft, aldus Ibu Mega.

Nog wat plaatjes:


Typisch Indonesië die spandoekenkretologie. Boven BCA de naam van het bedrijf in Javaanse schrifttekens, die niemand begrijpt. Dit is een verplichting opgelegd door de gementelijke overheid in Solo, want ze noemen zichzelf Kota Budaya, dat moet ergens uit blijken dat dit werkelijk zo is.