Londoh

30 maart 2009: Ber-HP

In 2000 nam ik mijn HP vanuit NL naar Indonesië mee, dat leek me wel handig. Het was echter heel moeilijk om een nummer te scoren in die jaren. Ik had zo een Motorola, model veldtelefoon, in een tasje aan mijn

riem hangen, dat vond men hier uiterst belachelijk. Volgens deskundigen was het geen echte HP, achteraf gezien was het voor mij de lekkerste HP die ik ooit heb gehad, want lag zo lekker in de hand. Hier werden toen alleen Nokia en die felgekleurde Ericsson gebruikt. Als extra variatie werd er een lampje op de antenne geplaatst zodat iedereen van verre kon zien dat je een HP had, dat je tot "the happy few" behoorde.

Een SIM-card was moeilijk te verkrijgen, af en toe had Telkom een nieuw voorraadje en die vlogen weg voor 1.000.000 Rp per stuk, velen hadden een HP maar geen nummer. Ik was te gierig om zo een bedrag voor alleen maar een nummer neer te tellen. Veel van die nummers gingen trouwens onder de toonbank door als nomor cantik. Een mooi nummer zoals 081818181 of 081888888 zou in die dagen met gemak 100 miljoen Rp hebben opgeleverd. De meeste nummers waren echter minder cantik, iets als 081817456 deed al miljoenen. Ik regelde dat ik via mijn toenmalige Javaanse compagnon een mobiel abonnement bij Telkom kon nemen. Dat kostte maar liefst 80.000 Rp per maand, plus daarboven op nog eens 10% PPN. Omdat ik maar drie anderen kenden die een HP hadden betaalde ik weinig aan gesprekkosten, hoogstens 10.000 Rp per maand, dat stond in geen enkele verhouding tot de abonnementskosten. Ook gebeurde het dat ik aan het begin van de maand mijn HP enkele dagen niet gebruiken kon. Achteraf bleek dat mijn compagnon, slim en Javaans als hij was, het abonnement ook voor zichzelf gebruikte, tesamen met nog drie anderen. Het was namelijk zo dat als je 5 nummers nam er maar voor vier het abonnement hoefde te betalen, een zgn. abonemen keluarga. Er waren echter enkele participanten die een voortdurende betalingsachterstand hadden. Op een gegeven moment was er eentje helemaal te gek gegaan met bellen, toen werd het abonnement afgesloten en zat ik zonder nummer.

Er kwam toen een provider die een prijsdoorbraak realiseerde, de firma Pro XL (kort voor PT Excelcomindo Pratama Tbk) een Maleisisch bedrijf, ging nummers voor 150.000 Rp verkopen, dat was voor mij de oplossing. Nou niet echt, want je kon in die tijd alleen nog maar in de grote steden je HP gebruiken, maar was beter dan niets. In Indonesië heeft ieder bedrijf zijn eigen net, dus ook zijn eigen torens. Je moet eens zien vandaag de dag hoeveel van die torens het landschap verknallen, nou is daar niet zoveel voor nodig op Java. Als ik bijvoorbeeld naar Kediri ging waar ik een relatie berHP had, dan kon ik alleen in en rondom de grote plaatsen bellen, dus in Ngwai, dan Madium en weer vlak onder Kediri. Tegenwoordig is de dekking over geheel Java, echter in de buitengewesten nog slecht. Eigenlijk hebben alleen de nummers van Telkom landelijke dekking.

Inmiddels is er veel op HP gebied veranderd, iedereen loopt met zo een ding, ik heb zelfs al diverse tukan beca gezien die er ook al eentje hadden. Ik vermoed dat deze hp-penetrasi in de gehele wereld zo is. Gek genoeg heb ik nogal een schroom om in het openbaar te gaan telefoneren, laat staan gebeld worden. Zag je vroeger Indonesiërs 's avonds voor hun huis, een warung of waar dan ook gezellig ouwehoeren, dat wordt tegenwoordig zeldzaam, men gebruikt daar de HP voor.

Hier wat plaatjes van het gewone volk betrapt sedang berHP:


Niet alleen de HP, maar ook de hele handel eromheen heeft een grote vlucht genomen. Overal zie je kleine winkeltjes die HP's verkopen, zeker in shopping malls. De HP is een product waar velen rijk mee denken te worden. Dat is in sommige gevallen ook wel zo. Veel Indonesiërs dromen er over om een usaha sendiri (eigen zaakje) te beginnen. Zij denken dan niet na over een origineel idee en onderzoeken de mogelijkheden om daar geld mee te verdienen, een eenvoudig marktonderzoek zo gezegd. Nee ze kijken om zich heen en zien dan dat er erg veel mensen zijn die in de HP-bisnis zitten. De investering is niet zoveel, je koopt een "etalase" dat is zo een aluminium kast met ruiten, gooit daar een stelletje 2e hands HP'tjes in, met doos, want een 2e hands HP zonder doos is niets waard. Een paar telefoonkaarten, wat affiches van providers en een spandoek boven de etalage en je hebt een eigen zaak voor hooguit 20 miljoen Rp. Nou moeten die twintig miljoen natuurlijk wel geleend worden. Als ze eenmaal zijn begonnen dan blijkt dat de concurrentie moordend is en dat ze het voornamelijk moeten hebben van de verkoop van pulsa. De HP'tjes die ze verkopen zijn vaak tweedehands of van dubieuze kwaliteit het land binnengesmokkeld. Daarvan worden er af en toe door de douane containers vol van opgespoord. Stel je eens voor een container vol HP's, hoeveel zijn dat er? Begin deze maand kwam de douane maar liefst 10 containers gevuld met deze smokkelwaar tegen. Als je al die etalages bij elkaar optelt hoeveel HP'tjes zullen er in Indonesie op een koper liggen te wachten, minstens evenveel als er momenteel in gebruik zijn, dat aantal wordt geschat op ruim 50 miljoen. Naast zo een etalage kan je gewoon alleen maar pulsa verkopen, daar heb je niets meer voor nodig dan een HP en maakt bij je vrienden en kennissen, buren en familieleden bekend dat je in pulsa handelt. Er wordt natuurlijk meteen om korting verzocht dat opgeteld bij het aantal zelf gebruikte pulsa maakt deze handel voor velen ook niet echt lucratief, eerder een schip van bijleg en na enige weken een mislukte onderneming.



Waar men tegenwoordig ook een stopcontact vindt, ziet men ook mensen die bezig zijn hun HP'tje op te laden. Op de foto boven, een eethuisje op station Gubeng in Surabaya een stopcontact dat bijna uitnodigt om je HP'tje op te laden. Daar zal ik eens een stokje voor steken dacht de eigenaresse en hing er een bordje boven. Het heeft bij mij een tijdje geduurd voordat ik wist wat "Cas" betekende, maar dat is gewoon "charge"

Als je er over nadenkt wie er nou het meeste profijt heeft van deze HP-boom dan moet je wel tot de conclusie komen dat het de telecommunicatiebedrijven zijn. Deze maken grootscheepse en dure reclame. Vaak met onbegrijpelijk voorwaarden. Regelmatig ontvang ik na het verzenden van een aantal sms'jes een bericht, Nog 4 sms'jes dan krijgt u 300 sms'je gratis, of als u nog zoveel minuten belt dan een paar uur gratis... Ik let nooit zo op die dingen. Ik heb me laatst laten uitleggen dat je die sms'jes wel binnen een bepaald tijdsbestek moet opmaken,.dat is maar 6 uurtjes, nou 300 sms'jes in 6 uur of een gedeelte daarvan is heel veel. Ze moeten nog allemaal naar dezelfde persoon toe ook nog. Ik zou daar een maand voor nodig hebben. Het schijnt dat de providers het meeste verdienen aan de eerste paar minuten bellen, daarna wordt het voor hun goedkoper en kunnen ze daar mee stunten en proberen hun abonnees naar zoveel mogelijk verschillende nummers te laten bellen. Het gewone volk trapt daarin. Ik houd mijn mobiele nummer hier angstvallig geheim, want valt dat in handen van onbekenden dan is het slappe ge'OH niet van de lucht, daarna het gebedel voor pulsa. Hoeveel mensen zijn er niet die voor 10.000 Rp pulsa kopen en dat binnen een paar minuten opbellen. De telecommunicatiebedrijven werken er in ieder geval hard aan mee dat het goed gaat met de economie in Indonesië. Volgens mij is dat slechts schone schijn.

Hier wat reclame: