Londoh

De afgang van Super Toy HL-2 Rijst

Mon, 8 Sep 2008 08:49:29 +0300

Met veel fanfare en publiciteit in de media werd in April dit jaar door president SBY en zijn gevolg de nieuwe hybride rijstsoort “Super Toy HL-2” geplant. Dit zou een revolutionair project worden, waarbij Indonesië in een paar maanden van een rijstimporterend een rijstexporterend land zou gaan worden. Er werd een speciale werkgroep opgericht die direct onder de president viel onder leiding van Heru Lelono. Voor het experiment was er een bedrijf opgericht de PT Sarana Harapan Indopangan (SHI) waar Heru commissaris was. De Super Toy rijst zou binnen 90 dagen na het planten te oogsten zijn, resistent tegen ziektes en een opbrengst van 8,5 ton per hectare geven. Echter toen de oogsttijd was aangebroken gaf de rijst bijna niets, lege korrels het zgn “puso” van de rijst. Ook zijn boeren die deze nieuwe rijstsoort geplant hebben woedend omdat hun oogst mislukt was. Er werd beweerd dat de planten nadat ze waren geoogst weer vanzelf zouden groeien. Dat moment hebben de boeren niet afgewacht en hebben ze hun sawa in brand gestoken. Ze weigeren ook PT Sarana Harapan Indopangan voor het geleverde zaaigoed te betalen. Het is natuurlijk een grote afgang voor de president, maar ja die zal dit akkefietje wel op zijn ondergeschikten uitspelen. Toen deze rijstsoort net werd geïntroduceerd met veel publiciteit waren er meteen enige parlementsleden die rijst wilden gaan exporteren, dat heet het verkopen van huiden voordat de beer is geschoten. We hebben al eerder hier gesteld dat men in Indonesië eerder geneigd is om verhaaltjes te geloven dan zich bij feiten te houden, men schijnt er erg veel moeite mee te hebben om fictie en werkelijkheid uiteen te houden. Als echte Indonesiër doet de president gewoon mee. Verleden jaar is hij er nog vreselijk ingestonken met het zgn. “Blue Energy” project. Een zekere Joko Suprapto had van de president miljoenen dollars losgepraat om dit project te leiden en te ontwikkelen. Het project werd in Bogor gevestigd niet ver van waar de president woont. Hij vond dit een veelbelovend project om aan goedkope energie te komen, het zou energie uit zeewater gaan halen. Nou heeft Indonesië meer dan genoeg zeewater, dus dit was een schitterend project. Het kwam ook als een geschenk uit de hemel vanwege de precaire situatie op energie gebied in Indonesië. Ook zou Indonesië in december 2007 op Bali een klimaatconferentie gaan organiseren. SBY zou met dit project internationaal lekker kunnen scoren en misschien zou Indonesië eindelijk eens serieus genomen worden. Het was de bedoeling om op Bali tijdens de conferentie auto te gaan laten rijden die werden voortgedreven door deze “Blue energy” Opeens was Joko verdwenen en heeft de president nooit meer over het project gesproken. Malu moet je maar denken, maar het is eigenlijk te gek voor woorden dat de president zich met dit soort charlatans inlaat. Alsof hij geen personeel heeft om dit soort mensen en vooral hun projecten van te voren te screenen. Nu is er het geintje met de Super Toy rijst. Wat ook wel frappant is dat beide projecten geleid werden door de speciale afgezant van SBY Heru Lelono. Nou zal SBY er geen bordje rijst minder om eten, maar de honderden boeren die de nieuwe rijstvariant hebben geplant hebben daar geen rijst om te eten aan overgehouden. Het is nog maar de vraag of ze schadevergoeding krijgen. Volgens landbouwminister Anton Apriyantono en de woordvoerder van SBY Andi Mallarangeng zijn zij niet verantwoordelijk, maar PT SHI. De Partai Demokrat van SBY zag in Heru Lelono de grote schuldige en vindt dat hij ontslagen moet worden.

Inmiddels gaan er in de pers stemmen op dat SBY zich schuldig maakt aan nepotisme. Het rijst en het energieproject zijn begonnen zonder dat de betrokken ministers daar van te voren over werden ingelicht. Het lijkt erop dat SBY graag wil scoren met wetenschappelijke en technologische projecten. Hij had ook de oprichter van Micorsoft Bill Gates op het presidentiele paleis uitgenodigd voor een kopje kopi en een praatje. Hieronder een filmpje waarop SBY interessant aan het doen is met Bill Gates.

Dochters van de archipel

Sun, 7 Sep 2008 11:40:24 +0300

dochters van de archipel

Op aanraden van Dhr. Ed Vos heb ik dit boekje bij De Slegte gekocht, ik kwam eerst met het verkeerde boekjethuis. Dat was “In het voetspoor van de panter” van dezelfde schrijfster dat me heel goed was bevallen, nu deze:

dochters van de archipel
Dochters van de Archipel
Van moederland Indië naar vaderland Nederland
door Griselda Molemans. 221 pag. met foto’s
Uitgeverij Balans 2004 ISBN 90 5018 646 7
€ 7,50 bij De Slegte

Het boek omvat het levensverhaal van 10 verschillende vrouwen uit Indie. De vrouwen zijn dusdanig gekozen dat ze allemaal uit een andere cultuur komen, Batavia, Solo op Midden Java, een afstammeling van de Belanda Hitam, een vrouw uit Toraja, uit Biak, van Nusalaut in Manokwari opgegroeid enz. Dat geeft een rijke verscheidenheid aan verhalen. De verhalen gaan over het leven daar, de oorlog en de trek naar Nederland. Er zijn inmiddels zoveel van dit soort verhalen geschreven dat er een zekere monotonie in het vertelde komt, althans voor mij. Ik heb zelf diverse van deze levensverhalen mogen noteren toen ik een website over Nieuw Guinea beheerde. De schrijfster heeft er toch een vrij aantrekkelijk boekje van gemaakt door haar aanpak. Het begint met het hoofdstuk “Tempo Doeloe” waarin de 10 vrouwen apart bijzonderheden geven over hun jeugd, de omgeving waar de zijn opgegroeid, afkomt, familie en opleiding. Dat wordt gevolgd door foto’s uit Tempo Doeloe van deze vrouwen, ieder een pagina.

Dan volgt het hoofdstuk “Perang Doenia II dan Zaman Revolusi.” WO II en de Bersiap periode. Eerlijk gezegd ben ik de Jappen- en rampokkerverhalen een beetje zat. Ik heb er al zoveel gelezen. Ik wil niet gaan ontkennen dat we oog moeten hebben voor al het leed dat door deze mensen in die zware jaren is geleden. In Indokringen wordt er echter nog steeds door de jongere generatie< die WO II niet hebben meegemaakt, gepraat alsof de Japanners zich zwaar bewapend ergens in de omgeving van de Afsluitdijk bevinden en elk moment bij Kumpulans en Pasar Malams binnen kunnen vallen, waar Indo’s net nasi zitten te eten en over niet ontvangen en door de Staat der Nederlanden verdonkeremaande gelden ngobrollen. Het verleden komt weer helemaal terug, dat krijg je ervan als je zoveel jaren het vuur van de Jappen- en Belandahaat op blijft stoken. Op de parkeerterreinen staan diverse Honda’s en Toyota’s, terwijl het gezellige samenzijn wordt geregistreerd met producten van Sony en Nikon. De vergevingsgezindheid die Indonesiërs zo typeert vindt men niet terug in Indische kringen, alhoewel men daar zo graag hoog opgeeft over het feit dat zij het beste uit twee culturen schijnen te bezitten. Dan vraag ik me toch een beetje af wat zij met dat “beste” bedoelen. Persoonlijk vind ik haatdragendheid die je moedwillig van je voorouders erft een zeer slechte eigenschap. Het hoofdstuk begint meteen met de herinnering aan het bezoek dat Anton Mussert in 1935 gedurende enkele maanden aan Indië bracht. Dat was een groot succes. De Indische Nederlanders stonden rijen dik langs de weg die Mussert door Indië aflegde. Zij brachten de groet die in die jaren zo populair was, met de hand schuin omhoog vooruit en zal er veel “Heil” bij geroepen zijn. Dit is een gebeurtenis die vaak angstvallig wordt verzwegen. Vlak nadat de Duitsers op 10 mei 1940 Nederland waren binnengevallen werd door geheel Indië de geheime code “Batavia seint : Berlijn” gegeven. Dat was het sein om alle Duitsers en NSB’ers die in de Archipel verbleven achter prikkeldraad en in het gevang te stoppen. Dit gebeurde zonder aanzien des persoons. Dus Duitsers die hun hele leven al in Indië verbleven, nonnen en priesters, gevluchte Joden, Hongaren en Tsjechen per ongeluk en zelfs bemanningsleden van schepen die op de rede van Tanjung Priok lagen. Dit is ook weer een van die donkere bladzijden uit de koloniale geschiedenis die men het liefste verzwijgt. Er zijn in die jaren vreselijke fouten gemaakt, die veel onschuldige mensenlevens heeft gekost. Dit n.a.v. hetgeen wordt verteld door een Chinees-Indische die was geadopteerd, haar vader was een arts van Duitse afkomst. Er wordt ook gerept van vrouwen die in de kampen zaten die toen er een oproep kwam om zich te melden om als prostituee te werken daar gehoor aan gaven. Ook wordt er verhaalt van een vrouw van een hoge Knil-officier die in Bandung een bordeel had geopend. Verhalen van Indische Nederlanders die met de Japanners hebben gecollaboreerd zijn zeldzaam tot niet aanwezig. Dat terwijl deze collaboratie zeker heeft plaatsgevonden. Hoe moesten de mensen die buiten de interneringskampen verbleven aan geld en aan eten komen ? Werk hadden ze meestal niet en men maakt mij niet wijs dat ze allemaal aan het pinaren waren om voor de afwisseling maar eens een Surinaamse uitdrukking te gebruiken omdat ie zo leuk is. In de herinnering van WO II in Nederland hebben toch ook alle Nederlanders inmiddels bij het verzet tegen de Duitsers gezeten. In verhalen geven mensen zichzelf liever de status van held dan van verrader, anders luistert de omgeving niet en ontvangt men niet de aandacht die men zo graag opeist.

Vanaf dit hoofdstuk is de schrijfstijl ook anders, de schrijfster laat steeds een andere vrouw met een herinnering aan het woord, maar het verhaal wordt wel in chronologische volgorde verteld. Een van de vrouwen die in het boek aan het woord komt is Coosje Ayal. Ik heb zelf wel eens over haar geschreven in mijn verhaal “Het verzet In de Vogelkop 1942 – 1944, dat momenteel tijdelijk off-line is. Zij was lid van de verzetsgroep Geeroms-Kokkelink die gedurende de gehele oorlog zich in het noordwesten van Nieuw Guinea tegen de Japanners heeft verzet ten koste van een groot aantal slachtoffers. Na dit hoofdstuk komt “Ke Negeri Belanda” Naar Nederland, waarin verteld wordt over de repatriëring naar een land dat de meeste vrouwen nog nooit gezien hadden, ondanks hun Nederlandse nationaliteit. Een paar van die vrouwen zijn pas in 1962 naar Nederland gekomen, toen Nieuw Guinea door de UNTEA beheerd ging worden. In deze hoofdstukken komen allerlei bekende verhalen weer naar boven, de overvolle schepen, de koele ontvangst. Het zijn verhalen die mij inmiddels mateloos vervelen. Wat ik wel leuk vond was dat er op Biak een speciale versie van het Wilhelmus in het Maleis werd gezongen, die ging als volgt:

”Wilhelmus dari Nassau Jermani Asalku,
Kukasih Blanda dikau setingga ajalku,
Kutuandi Oranye branilah,
Selalu raja Spanye ku menghormatilah.”

In het boek komt uiteraard de verbondenheid aan het koningshuis uitgebreid aan bod, deze band was zeker onder de Molukkers en op Nieuw Guinea heel erg sterk. Natuurlijk wordt de Nederlandse koektrommel weer tevoorschijn gehaald en mogen de Indo’s daar bij de koffie een koekje uithalen, waarna de trommel weer dicht gaat. Dat is een levenslang trauma in Indokringen geworden en wordt het als toonbeeld van Nederlandse gierigheid beschouwd. Het is vreemd dat geen van die Indo’s zich ooit heeft gerealiseerd dat als de koektrommel open bleef staan, dat de versheid van de koekjes niet ten goede zou komen. Wie wil er nou een slap koekje bij de koffie ? Die Indo’s moeten toch bekend zijn met dit, want leg maar eens in de tropen een koekje een uur buiten de trommel, of laat de trommel openstaan, dan zijn de koekjes het echt oneetbaar geworden en kan je ze weggooien. Ook komen de vreselijke pensions weer naar voren, waar men geen rijst mocht koken, hoogstens rijstebrij met boter en suiker voorgeschoteld kreeg. De lessen in zuinig huishouden, het schillen van aardappelen naar voren in plaats van naar achter en de met een voorschot van het Koninkrijk der Nederlanden gekochte meubels die tot de laatste cent terug betaald moesten worden.

Na dit hoofdstuk staan er 10 paginagrote portretten van de vrouwen zoals ze nu zijn. Dat zijn mooie portretten in zwart-wit, gemaakt door een zoon van een van de dames. De portretten zijn op de site van de fotograaf HIER te zien. Het laatste hoofdstuk heet “Zaman depan di Negeri Belanda” Toekomst in Nederland. De dames kijken op hun leven in Nederland, de kinderen hebben kunnen studeren, sommigen moeten nog steeds weinig van de Nederlanders hebben. Een paar vrouwen hebben gewerkt en een soort van carrière gemaakt, waarvan ik denk dat die in Indonesië heel moeilijk van de grond zou zijn gekomen. Enige dames zijn terug naar Indië dat nu Indonesië heet geweest. Het is verandert, dat is Nederland ook sinds 1945. Een echtpaar, van Indo-Afrikaanse afkomst, is zelfs twee maal naar Ghana, waar hun voorouders oorspronkelijk vandaan kwamen, geweest. Sommige vrouwen zijn gescheiden, anderen zijn zeer actief met de cultuur die zij vroeger van thuis hebben meegekregen. Een vrouw afkomstig uit Biak vind haar aankomst in Amsterdam schitterend, al het licht dat lantarenpalen uitstralen, in Biak was ze ’s avonds alleen de lichtjes van de visserboten op zee gewend, het grootste gedeelte van Indonesië kent nog steeds geen straatverlichting, hoewel iedere Indonesiër 5% toeslag op zijn elektrarekening betaald voor “penerangan jalan”, waar hij zelf voor zorgt. De reactie van de vrouw; “Ik dacht dat ik in een droom was beland. Al die prachtige huizen en tuinen vol bloemen. En dan al die lampen langs de grachten. Ik kende dat alleen maar uit mijn dorp als de mannen ’s avonds gingen vissen en grote lampen ontstaken om vissen naar de netten te lokken. Ik dacht aanvankelijk dat iedereen in Amsterdam ’s avonds ging vissen. Later begreep ik dat het voor de veiligheid van de mensen is om ’s avonds bij licht over straat te kunnen gaan.” Leuk zo een naïeve reactie, eigenlijk zijn de meeste reacties van de vrouwen op Nederland nogal zuur, zoals we dat gewend zijn van Indische Nederlanders, ayam sori, laat ik niet generaliseren, zoals ik dat gewend ben.

Ondanks dat ik de meeste verhalen in dit boekje als soort wel kende, vond ik het zeer leesbaar. Ik heb er weinig van opgestoken, want ik heb al genoeg in het genre gelezen. Toch vind ik het door de uitvoering en de manier van schrijven een aantrekkelijk boek, zeker voor mensen die niet op de hoogte zijn met de materie. Dat het vanuit het oogpunt van vrouwen is geschreven maakt het ook aantrekkelijk. Als ik een cijfer zou mogen geven zou ik zeggen: “Een zeven”.

De Portugezen & De Molukken (I)

Sat, 6 Sep 2008 07:58:41 +0300

Is een verhaal dat in Nederland weinig bekendheid geniet, daar wij opgegroeid zijn met het zeernationalistische “Daar werd iets groots verricht”. Die uitspraak komt oorspronkelijk uit de mond van Jan Pietersz. Coen en geeft goed weer hoe de Nederlanders over de hun door God gegeven taak dachten. Als je iets ‘groots’ verricht is dat zondermeer voor een goede zaak, doch hoe zijn die grootse verrichtingen ooit begonnen? Na enig gezoek naar een route via de noordelijke ijszeeën begon het grote avontuur in de oost voor de Nederlanders met de “Eerste Schipvaart”. Dat was een expeditie die met ondermeer met van de Portugezen afgekeken gegevens op touw was gezet. Er voer een vloot van vier schepen naar het oosten, die uiteindelijk tot de ontdekking door de Nederlanders van de zeeroute naar Indië leidde. Op 2 april 1595 vertrok men onder leiding van Cornelis de Houtman en Gerrit van Beuningen vanaf de rede van Texel. Op 6 juni 1596 komt men aan bij het eiland Enggano, ten westen van zuidelijk Sumatra. Op 23 juni 1596 zette de eerste Nederlander een voet aan wal te Bantam, op dat moment de belangrijkste internationale haven op Java en stapelplaats van peper en andere koloniale waren. De reis was moeizaam verlopen, met veel conflicten aan boord en groot verlies aan mensenlevens. Op 14 augustus 1597 keerden er 3 schepen in Amsterdam terug met aan boord slechts 87 van de oorspronkelijke 240 bemanningsleden. Commercieel gezien was de tocht geen succes, maar de route naar Indië was gevonden en dat leidde al snel toe dat er in de jaren daarna vanuit Nederland heel veel schepen richting Indië zouden vertrekken, want er vielen grootse winsten te behalen.

Zo bijzonder was het vinden van die route eigenlijk ook weer niet, want de Nederlanders waren reeds vooraf gegaan door de Portugezen met Antonio de Abreu in 1512, daarna de Spanjaarden met de Magelhaen expeditie in 1521 en de Engelsman Francis Drake in 1579. De Portugezen hadden in de Molukken reeds vanaf hun eerste aanwezigheid aldaar allerlei nederzettingen gesticht en forten gebouwd. Zij hadden voor Europa een monopolie voor kruidnagels, muskaatnoten en sandelhout gevestigd. Nadat de route naar Indië bekend was rustten de Nederlanders de “Tweede Schipvaart” uit, een vloot van 8 schepen die o.l.v. Jacob van Neck op 1 mei 1598 vertrok, deze expeditie werd een groot succes. Een jaar later kwamen 4 schepen rijk beladen uit Bantam terug. De andere schepen waren doorgevaren naar de Molukken. Jacob van Heemskerk kwam in mei 1600 met de “Zeeland” en “Gelderland” uit Banda terug, de schepen die onder zijn leiding stonden waren volgeladen met muskaatnoten, foelie en kruidnagelen. Wijbrand van Warwijck had met de “Amsterdam” en de “Utrecht” Ambon, Ternate en Menado aangedaan, ook zijn schepen kwamen in augustus 1600 volgeladen terug. Met deze tocht werd een enorme winst gemaakt. Tijdens de tocht hadden zich de eerste confrontaties met de Portugezen voorgedaan. De Portugezen voelden zich in hun monopolie bedreigd door de nieuwkomers, die ook nog eens betere schepen met een superieure bewapening bezaten. Het cynische van deze schipvaarten is dat ze medegefinancierd werden door Sefardische Joden. Deze joden waren eerder voor de Inquisitie vanuit Portugal gevlucht. Het waren vaak kapitaalkrachtige kooplui met vele handelsrelaties, een groot aantal van hen hadden zich vooral in Amsterdam gevestigd. Zij droegen achternamen als Pereira, Cardozo, Texeira de Mattos , Spinosa, Nunes, De Pinto, Da Costa of Vas Dias.

Op 6 april 1599 vertrok er een vloot van 3 schepen richting Indië onder bevel van Steven van der Haghen. Bij aankomst in Indië liet bij Kaitehu op het schiereiland Leihitu het Kasteel van Verre bouwen. Hij deed dit om de inwoners militair te steunen tegen de Portugezen. Een aanval op het fort van de Portugezen op het schiereiland Leitimor mislukte. De Portugezen, meenden op grond van het Verdrag van Tordesillas andere Europeanen uit "hun" deel van Azië te kunnen weren. Dit verdrag was in 1494 tussen Spanje en Portugal gesloten en deelde de grotendeels nog onontdekte wereld op in twee helften. De verdeling was gelijk tussen de Spanjaarden en de Portugezen langs een noord-zuidlijn 1770 km ten westen van Kaapverdië, met al het land ten oosten ervan voor Portugal en al het land ter westen ervan voor Spanje. Naar aanleiding hiervan werd de facto een Portugees-Nederlandse oorlog gevoerd als een wereldwijde uitbreiding van de Tachtigjarige Oorlog. Het leverde een ondermijning van het Portugese Rijk op en het resultaat was de opbouw van de Nederlandse koloniën. Op een volgende reis in 1605, nam Steven van der Haghen, alleen door vertoon van macht, het fort Nuestra Senhora de Anunciado te Ambon stad over door met zijn schepen langs dit fort te varen. De Portugezen waren bang geworden en vluchtten, de Nederlanders namen het fort in en hernoemden het “Nieuw Victoria”. Met de overname van het hoofdkwartier der Portugezen was de macht van de Nederlandse VOC in de Molukken gevestigd.

nieuw victoria
Poort van “Nieuw Victoria" omstreeks 1930

Met de verovering van het fort te Kota Ambon kwam er een einde aan de Portugese overheersing van de Molukken die in 1511 was begonnen met de expeditie van Antonio Abreu en Fransisco Serrão. De Portugese ontdekkingsreiziger Affonso de Albuquerque had in 1510 het Indiase Goa veroverd, vervolgens Malaka in november 1511. Aldaar kwam hem het bestaan van de Molukken ter ore. Hij zond een vloot uit om de route naar deze eilanden te ontdekken. Hij had het grote geluk dat hij een Maleise stuurman, Nachoda Ismail, die de route kende, kon aannemen. De vloot voer via de noordkust van Java en Bali naar de kleine Sunda eilanden, vandaar naar Banda, dat in december 1511 werd bereikt. Abreu keerde daarna terug naar Malaka, zijn schip volgeladen met foelie en muskaatnoten. Serrão vervolgde de tocht, met 9 Portugezen en evenveel Indonesiërs. Hij leed echter schipbreuk op een klein eiland nabij. Zij werden daar overvallen door lieden die het op vermeende rijkdommen die in het schip lagen hadden gemunt, zij werden echter overmeesterd door de Portugezen, die de overvallers dwongen om hen naar Hitu te brengen. Daar maakten ze grote indruk door hun kleding en hun wapens. Ze sloten een verbond om gezamenlijk de vijanden in Luhu, op het schiereiland Hoamoal, West Seram te bestrijden.

Het nieuws dat Malaka door de Portugezen was veroverd verspreidde zich snel door de Archipel, vele staatjes probeerden in contact te komen met Serrão, zij wilden hier een grotere macht mee bewerkstelligen. Serrão had de Hitunezen geholpen in de strijd tegen West Seram en had deze gewonnen. Hij werd uitgenodigd om naar het machtige sultanaat Ternate te komen. Deze uitnodiging werd door Serrão geaccepteerd. Hij kreeg toestemming om op Ternate een handelspost (feitoria) te stichten. Serrão werd zelfs militaire adviseur van de Sultan van Ternate, Kaichil Koliba. Daarmee werd Ternate veel machtiger dan zijn rivaal, het buureiland Tidore. Serrão had in Tuban een Javaanse vrouw getrouwd en die meegenomen, zij werd de eerste bruid van een Portugees in Indie. De bemanningsleden van Serrão volgden zijn voorbeeld en trouwden lokale vrouwen. Dit was het begin van de eerste Portugese nederzetting in de Molukken. Om op deze manier een Portugese volksplanting te doen ontstaan was een initiatief van Albuquerque. Het was volgens hem beter om te handelen met mensen die in een bepaald gebied gesetteld waren, in plaats van zaken te doen met vrijgezellen, die in elk stadje een ander schatje hadden. Zo ontstonden er langzamerhand Portugese nederzettingen op de Molukken. Het waren meestal zelfstandige mannen die zich vestigden, meestal in de nabijheid van een Portugese handelspost of fort. Op Ternate werd het fort Sao Joao Bautiste gebouwd, de eerste steen werd gelegd in aanwezigheid van leden van het koninklijk huis van Ternate. In de jaren die volgden werden er handelsposten en forten gevestigd te Hitu, Tawiri en Hative. Ook op de eilanden Halmaheira, Makian en Bachan werden er Portugese nederzettingen gesticht.

>> wordt vervolgd >>

nieuw victoria
Het streng bewaakte Fort Nieuw Victoria in jan. 2008

De comeback van Amien Rais

Fri, 5 Sep 2008 09:44:41 +0300

Amien Rais

Een van de engere figuren in de Indonesische politiek, Amien Rais, is bezig zijn comeback te maken, althansdat wil hij graag. Hij had zich na zijn verlies, zeg maar debacle, tijdens de presidentsverkiezingen van 2004 min of meer terug getrokken en was naar de achtergrond verdwenen. Nu echter wil hij het gaan opnemen tegen de huidige kandidaat van de PAN (Partai Amanat Nasional), de partij die hij ooit heeft opgericht. De beoogde kandidaat van de PAN is de voorzitter Sutrisno Bachir, Amien beweerd echter dat hij veel geschikter is als kandidaat.

Persoonlijk heb ik die Amien altijd een uiterst enge man gevonden om hetgeen hij zegt, en dat komt uit zijn mond via een van de 7 tongen die hij heeft, die allemaal een ander verhaal vertellen. Hij is uit Solo afkomstig een plek die wel meer enge figuren, bijv. generaal Wiranto heeft opgeleverd en ook iemand als Ibu Tien. Gelukkig weet ik zeker dat de man iets heeft waardoor hij niet goed overkomt en daarom acht ik de kans dat hij president wordt heel klein. Maar zoiets weet je nooit in Indonesië, het kan ineens erg belangrijk zijn dat een nietszeggende kandidaat naar voren wordt geschoven omdat iedereen die iets in de R.I. is of denkt te zijn daar beter van kan worden en er iets gebeurd dat niemand had verwacht. Denk maar aan het moment dat Gus Dur president werd. Die kwam ook uit het niets en zat ineens, ook tot zijn eigen verbazing op “Kursi nomor satu di R.I.”, in zijn geval dus Kursi Numero Wahid (No 1 in het Arabisch)

Sutrisno Bachir, die sinds 2005 het PAN voorzittersschap van Amien Rais had overgenomen is een jonge vent (1957) geboren in Pekalongan, dus uit Midden Java. Hij is iemand die heel hard aan de weg timmerde via paginagrote advertenties en TV spots. Het deed mij een beetje Amerikaans aan, want ik wist niet wie de man was, maar kende zijn gezicht ineens van de krant en de TV, hoewel het laatste medium bekijk ik niet veel, maar je ontkomt niet aan de reclamespots mocht je eventueel kijken naar die terreur. Die Sutrisno was eigenlijk niet uit het politieke wereldje afkomstig maar een ondernemer, wel lid van de Muhammadiyah en een devoot moslim. Hij is de eigenaar van 14 bedrijven en jarenlang actief geweest in allerlei organisaties, meestal als voorzitter. Het is in Indonesië tegenwoordig gebruikelijk dat ondernemers in de politiek gaan, ook artiesten doen dit graag. De politiek is in Indonesië het grootste en belangrijkste podium geworden waar ijdele mensen zich kunnen profileren. Omdat het in 1998 slecht ging met de zaken heeft Sutrisno zich in de politiek gestort, hij werd een hulp van Amien Rais en steunde zijn partij ook financieel. Omdat hij een man met ambities is nam hij in 2005 de voorzittershamer van Amien over. Hij is bezig de PAN om te vormen naar een moderne partij. Iets wat wel een beetje vreemd is want de partij is ooit door Amien Rais als moderne partij gesticht. Al met al werd die Sutrisno misschien een beetje te populair in de ogen van Amien en ging de jaloezie opspelen. Dat is ook zo een factor waar men in Indonesië te allen tijde ernstig rekening mee dient te houden. Nu daagt hij dus Sutrisno uit om de partij te laten stemmen wie de populairste van de twee is, en dat terwijl Amien zich al had teruggetrokken, dat is dus een schijnbeweging gebleken.

Amien heb ik jarenlang op de TV gevolgd als zijnde iemand waar ik op voor zou passen als ik hem tegenkwam. Hij was voorheen hoogleraar aan de Gajah Madah universiteit en voorzitter van de Muhammadiyah. Hij profileert zich graag als intellectueel en was ook een van de oprichters van de Indonesische associatie van moslimintellectuelen de ICMI (Ikatan Cendekiawan Muslim se-Indonesia), waarvan B.J. Habibie de leiding had. Amien was een van de figuren die in 1998 het voortouw nam in de demonstraties tegen Soeharto en dat maakte hem populair. Echter naar mate hij meer in het politiek wereldje op de voorgrond ging treden hoe meer hij zijn duistere kanten toonde en kon men zien dat hij niet geschikt was als president van Indonesië. Ik herinner me nog levendig hoe hij in 1999 vooraan en kwijlend stond te dringen toen er belangrijke baantjes te vergeven waren, hij ging toen voor het voorzittersschap van de Senaat, de MPR. Die functie heeft hij toen ook gekregen.Heel Indonesië kan zien wat voor type man hij is, maar hij zelf is daar dus nog steeds niet achter gekomen. Die man komt niet over op TV, altijd de verkeerde kleren aan, zijn gezicht is helemaal fout, maar het ergste is zijn stem. Hij praat op een vreselijke en toonloze manier door zijn neus heen. Dan spreekt hij graag in twee talen, maar zijn verhalen die hij vertelt zijn in het Engels toch heel anders als in het bahasa Indonesia. Het lijkt alsof hij bahasa Indo gebruikt voor de gewone man en Engels voor de intellectuelen. En natuurlijk ook veel Arabisch, want Amien is heel zwaar moslim en laat dat altijd graag blijken. Nou is dat voor een gematigde westerling altijd moeilijk te begrijpen, hoe belangrijk het geloof voor Indonesiërs is. Het blijft een gegeven dat men maar te accepteren heeft, want het is een van de belangrijke eigenschappen van de inwoners van dat land. Echter als je Amien zijn verhaaltjes hoort, bijvoorbeeld dat zijn vrouw geen kinderen kon krijgen en wat voor zware last dat voor hun tweetjes dat wel was. Avond aan avond waren zij aan het tobben, totdat Amien het licht zag en zijn vrouw voorstelde op pelgrimstocht naar Mekka te gaan. Nadat zij daar geweest waren was zijn vrouw in verwachting geraakt, ze hadden in de woestijn gewipt onder het knippende oog van Allah. Na verloop van tijd zijn er in totaal 5 kinderen geboren. Sutrisno heeft trouwens 4 kinderen, ik noem dit even n.a.v. het stukje over geboortebeperking dat ik van de week schreef, de grote voorbeelden in Indonesië hebben ook meer dan twee kinderen, waarom zou de gewone man er dan maar 2 mogen hebben wordt er gedacht.

Nu was de PAN dus een nieuwe richting ingeslagen onder Sutrisno en die laatste persoon werd al aardig populair onder het publiek met het oog op de presidentsverkiezingen. Dat is belangrijk in Indonesië, want die kiezen iemand niet op een programma, die bij veel partijen weinig voorstellen en uit dezelfde holle kretologie bestaan. Nee ze kiezen iemand om zijn uiterlijk en hoe hij zich gedraagt, is de man knap en dergelijke, goed moslim is natuurlijk erg belangrijk, behalve voor Christenen natuurlijk. De laatsten en de Chinezen moeten helemaal niets van Amien hebben. Ineens duikt daar weer de oude rat Amien op, hij ruikt weer een kansje en wil het ineens tegen Sutrisno opnemen. Omdat Amien een oud en bekend gezicht is wordt hem deze kans gegund, hij heeft nog genoeg steun in de partij. Op deze manier kan Amien profiteren van al het werk dat Sutrisno heeft verzet om zijn gezicht bekend bij het Indonesische publiek te maken. Waarschijnlijk zet de PAN zich hiermee buitenspel voor de komende verkiezingen, maar om daar zeker van te zijn is het nog veel te vroeg. Want als het zich Sutrisno lukt om zich van Amien te ontdoen kan er ineens een rijzende ster aan het firmament verschijnen. De man is jong en relatief onbekend.

Hier een interview met o.a. Amien Rais, kan men even zien en horen hoe hij spreekt. 3 minuten is OK, want je hoort dan al diverse Engelse woorden en zelfs het Nederlandse “koehandel” alles met een vet Javaans accent.

Hier een reclamespotje van Sutrisno Bachir

Opgelicht

Thu, 4 Sep 2008 11:20:33 +0300

ATM

Waar ze in Indonesië heel erg goed in zijn is het oplichten van de medemens. Hiermee bedoel ik nietelkaar van de grond tillen, maar elkander een zooitje geld afhandig maken door middel van een truc of verhaal. Dat soort listen zijn er legio. Veel van die methodes worden al jaar in en jaar uit toegepast en nog steeds heeft het hele land het vaak niet door, ondanks waarschuwingen via Tv-programma’s die over criminaliteit gaan. Nou komt oplichten niet alleen in Indonesië voor, in Nederland ook en is er zelfs een succesvol televisieprogramma dat deze materie behandeld.

Iemand aanhouden en daarbij een politie-uniform dragen werkt nog steeds over de gehele wereld. Evenals mensen geld uit de zak kloppen voor een niet bestaande baan of opleiding, het bemiddelen in liefdesrelaties, of het spelen van een liefdesrelatie en daarbij zielig doen. Iemand verliefd op je laten worden en dan de persoon gaan wijsmaken dat je een hartoperatie nodig hebt, maar geen geld hebt daarvoor. In Indonesië kan je opgebeld worden of een SMS’je ontvangen en krijg je te horen dat je een prijs hebt gewonnen, een auto of iets minder, een motorfiets. Je moet dan wel van tevoren de kansspelbelasting van 15% betalen, dat is een wettelijke verplichting. Je krijgt een bankrekeningnummer opgegeven waar je het geld moet storten en daarna wordt de prijs bezorgd, daar trappen er velen in. Ietsje gemener zijn de telefoontjes met de mededeling dat je man, vrouw, kind of ander familielid in het ziekenhuis is opgenomen want heeft net een ernstig ongeluk gehad, de patiënt moet met spoed geopereerd worden, maar dan moet er wel eerst betaald worden, komt heel veel voor deze. Als men bij de receptie van grote ziekenhuizen in Jakarta zou gaan informeren komen er dagelijks mensen in grote paniek vragen hoe het met een familielid is gesteld, dan blijkt de persoon er helemaal niet te liggen. Dit is een schaduwkant van een systeem dat mensen zelf voor hun ziektekosten laat opdraaien en ziekenhuizen vaak van tevoren geld vragen bij opname, geen betaling geen behandeling. Ook leest men regelmatig mensen die van hun bezit zijn afgeholpen doordat ze gehypnotiseerd zijn geworden. Ze kwamen iemand tegen met een aanbod en doen ze alles wat hij zegt, geven juwelen over, halen hun rekening leeg ten gunste van de dader. Op een gegeven moment raken ze uit de trance en bemerken dat ze van alles kwijt zijn.

In heel veel gevallen van oplichting wordt er gebruik gemaakt van de mobiele telefoon en de ATM, dat is de Anjung Tunai Mandiri of pinautomaat. In het Kompas van deze week stond een leuk staaltje van oplichterij dat zich in Kupang afspeelde. Ik heb het voor jullie uit de losse pols hier vertaald. Het artikeltje heet “Awas modus penipuan “Haryono” di BCA” en is geschreven door Kornelis Kewa Ama Khayam.

Het hoofd van de bibliotheken in de provincie Nusatenggara Timur mevrouw Melkanius Lima is door ene Haryono, die vertelde dat hij in de leiding van de “Dharma Wanita” van de Nationale Bibliotheken behoorde, opgelicht.

Het begon toen Haryono belde met de mededeling dat de Dharma Wanita van de bibliotheken in NTT een subsidie van 5 miljoen Rp toegewezen hadden gekregen ter verbetering van de positie van vrouwen in het bibliotheekwezen. Haryono gaf daarna het telefoonnummer van zijn echtgenote die het hoofd zou zijn van de Dharma Wanita die bij de nationale bibliotheken behoord. Even ( - ) Dharma Wanita is een organisatie van echtgenotes van ambtenaren die op alle overheidskantoren in Indonesië een afdeling heeft en zich toelegt op sociaal werk. Mevr. Haryono werd gebeld en op een gegeven moment vroeg deze naar het bankrekeningnummer van Mevr. Lima waarop zij antwoordde dat zij geen eigen rekening had, er was wel een rekening op naam van haar echtgenoot Melkanius Lima. Haryono maakte mevr. Lima duidelijk dat het bedrag van de hulp eigenlijk maar klein was omdat de nationale bibliotheken ook maar krap bij kas zaten en omdat het een eenmalige betaling was de storting best via de rekening van haar echtgenoot kon. Daarop gaf mevr. Lima het nummer van de rekening van haar echtgenoot bij de BCA Kupang. Mevr. Haryono vertelde mevr. Lima dat het bedrag binnen 30 minuten gestort zou worden en vroeg of zij haar man kon bellen via een mobiel nummer dat zij gaf om te bevestigen als het bedrag was ontvangen.

Na een uur controleerde mevr. Lima via de ATM de rekening, maar het bedrag van 5 miljoen Rp. was nog niet binnengekomen, waarop zij Haryono belde. Deze bezweerde haar dat het bedrag al was overgemaakt en vroeg haar om nog eens te controleren. Zij deed dit tot drie keer toe, maar het geld stond nog steeds niet op de rekening. Haryono vertelde haar dat er net drie dagen geleden 10 miljoen naar de bibliotheek van de Riau eilanden was overgemaakt en dit geen enkel probleem had opgeleverd. Het leek hem onmogelijk dat het bedrag van 5 miljoen nog niet bij mevr. Lima was binnengekomen. Haryono bood toen mevr. Lima om met behulp van een relatie bij de BCA, die tevens een goede vriend was, om te helpen en vroeg of mevr. Lima weer naar de ATM van de BCA in Kupang kon gaan. Bij de ATM aangekomen controleerde mevr. Lima het saldo van de rekening en nog steeds was er niets bij gestort, op dat moment gaf Haryono de telefoon over aan zijn vriend die bij de BCA werkte. Deze zou mevr. Lima op weg helpen en vroeg het nummer en saldo van de rekening. Daarna vroeg hij de bankpas in te voeren, de pincode in te toetsen, het rekening nummer van Lima, daarna het rekeningnummer van Haryono en toen OK. Mevr, Lima weigerde dit want dit zou een overboeking betekenen. Daarop zei de man dat hij al 25 jaar bij de BCA werkte en niets anders deed dan klanten van de bank helpen bij het overmaken van geld. Mevr. Lima haalde daarop tot wel 10 x haar bankpas in en uit de ATM en drukte op OK. Toen zij daarop het saldo controleerde stond er nog maar 5000 Rp op de rekening. Ze belde Haryono weer en vertelde hem wat haat was overkomen, waarop deze luid begon te lachen en zei dat een saldo van 5000 Rp wel erg klein was, sommigen hebben wel 1 miljard op hun rekening zei hij lachend en sloot toen de telefoon af.

Dit was begin juni 2008 gebeurd, mevr. Lima heeft nog steeds zware setres en een trauma van het gebeuren. De gevolgen van een stroke die zij enige tijd geleden heeft gehad deden zich ook weer gevoelen, ook was ze net opgeknapt van een nierontsteking. Het geld van de opbrengst van een stuk grond van 300 m² in Kupang ad. 27 miljoen Rp is verdwenen alsmede 10 miljoen rp die zij van haar salaris had gespaard, er is 37 miljoen Rp. van de rekening afgehaald. “Ik heb niets meer”, aldus mevr. Lima.

Bron: Kompas Rabu, 3 September 2008 | 07:46 WIB

In Nederland wordt er natuurlijk ook veel opgelicht via de pinautomaat of via plekken waar betaald met betaalpasjes wordt, denk maar eens aan het zgn. skimmen waarbij gegevens van betaalpassen worden gekopieerd.

Hier een Indonesische site die uitlegt hoe je geld via ATM’s kunt verkrijgen. Er staat wel bij :THREAD INI HANYA UNTUK EDUKASI.. DAN AGAR KITA/PIHAK BANK UNTUK LEBIH BERHATI HATI :

Zo zijn er talloze zaken van oplichten met behulp van de ATM via Google op internet te vinden. Als je de woorden “penipuan” en “atm” intikt krijg je dit

Merpati naar Makassar verhuisd.

Thu, 4 Sep 2008 07:51:41 +0300

merpati

Met ingang van 1 sept. 2008 is het kantoor van Merpati Nusantara Airlines van Jakarta naar Makassar verhuisd.Merpati hoopt hiermede de voorwaarden geschapen hebben voor een goede samenwerking met de plaatselijke overheid en particulieren. Ook ligt Makassar dichter bij hij klanten dan het oude kantoor in Jakarta.

Ook hoopt Merpati in de periode september – december 2008 weer winst te gaan maken. Momenteel heeft Merpati een schuld van 2,3 triljoen rupiah aan de overheid. Merpati is overigens een staatsbedrijf. Tegenover de schuld staat een bezit ter waarde van 1 triljoen Rp. De kosten van de verhuizing worden geschat op 10 miljard Rp. Waarschijnlijk valt dit bedrag lager uit, want er zijn maar 150 werknemers mee verhuisd. Merpati gaat zich vestigen in de oude gebouwen van Hassanudin Airport, daar is onlangs een nieuwe moderne terminal geopend. De reden van de verhuizing is omdat 75% van de activiteiten van Merpati zich in oost en midden Indonesië afspelen. De staatssecretaris voor overheidsbedrijven Said Didu verklaarde dat de toekomst er voor Merpati gezond uit ziet want het personeel dat ze in dienst hebben is van hoge kwaliteit en ambitieus. Said, die ook commissaris bij Merpati is verklaarde dat de schuld natuurlijk de verantwoordelijkheid van het bedrijf blijft. Er is al in 20 jaar geen toestel van Merpati verongelukt. *). Verleden jaar was de omzet bij Merpati 1,87 triljoen Rp. bij een personeelsbestand van 3400 man. Momenteel bestaat de vloot uit 26 vliegtuigen van verschillende types. Het gebied waar Merpati opereert is vnl. midden en oost Indonesië Het ideaalbeeld van het management is dat er voor 1 vliegtuig 40 personeelsleden werken. Dat was voorheen 135 man, dat is veels teveel. Merpati wil het personeelsbestand tot inmiddels uit 1309 personen bestaat nog verder terug brengen naar 858 mensen. Er zijn de laatste maanden 2600 man naar huis gestuurd, dus is het logisch dat het overgebleven personeel ambitieus lijkt.

Merpati werkt samen met veel lokale besturen om zo tot vliegverbindingen te komen met gedeelde kosten. De overheden waar Merpati mee samenwerkt zijn die van Merauke, West Nusa Tenggara, Nusa Tenggara, Bima, Guningsitoli, Polikara, Eterna, East Waringin City, Baubau, Mamuju en Luwu.

**) Dit is een vreemde opmerking, kijk ik op het net dan vind ik een ongeluk dat in 2001 plaatsvond en het leven aan 3 mensen kostte, dat is 7 jaar geleden. “26 Maret 2001, Kecelakaan Pesawat Merpati F 27 PK-MFL Merpati Airlines di Desa Maranti, sebelah utara Runway bandara Juanda, Surabaya Tiga awak tewas”

(Uit diverse bronnen)

Gelezen : Naporra's omweg

Wed, 3 Sep 2008 07:17:54 +0300

voc schip

Deze pil heb ik inmiddels gelezen en van een groot gedeelte van dit boek heb ik zeer genoten en eigenlijk ook veel van opgestoken. Het boek is gebaseerd op een vergeten handschrift. Dat lag in de bibliotheek vanhet Maritiem museum van Rotterdam. Het was ooit in 1923 aangekocht door het Museum voor Land- en Volkenkunde te Rotterdam, maar niemand had er meer naar omgekeken tot dat R. van Gelder het ontdekte.

naporra's omweg
Naporra’s omweg
Het leven van een VOC-matroos
Door Roelof van Gelder
Uitgever: Atlas Amsterdam/Antwerpen 2004 525 pag.
ISBN: 9789045006987 € 29,90

De hoofdpersoon Georg Naporra werd in 1731 als boerenzoon in Oost-Pruisen geboren. Het gezin waar hij uit voort kwam was niet echt arm, Georg kon naar school om te leren. Na zijn schooltijd heeft Georg allerlei baantjes, maar hij heeft daar niet echt zin in. Hij reist naar diverse plaatsen in Oost-Pruisen op zoek naar werk en ook zichzelf. De auteur heeft uitgebreid archiefonderzoek gedaan en reconstrueert de denk- en leefwereld van Naporra. Alles wat eventueel niet begrepen zou kunnen worden legt de auteur uit alsof hij een vertellende leraar is. Dat maakt dat het boek erg langzaam leest, want in iedere alinea staat wel iets dat in je opgenomen moet worden, dat is voor iemand die meestal snel leest zoals ik wel even wennen. Echter dit vraagt een kleine aanpassing in de manier van lezen want alle details die de auteur geeft zijn interessant en leerzaam. Ik was nauwelijks op de hoogte van de geschiedenis van Oost-Pruisen en Polen. Door deze manier van schrijven duurt dan ook een hele tijd voordat de hoofdpersoon zich bij de VOC aanmeld. Hij maakt eerst een tocht per schip van Dantzig naar Amsterdam. De beschrijving van Amsterdam anno 1752 is geweldig, voor velen een hard leven in een wereldstad, want dat was Amsterdam in die jaren. Men krijgt een goed beeld van het werk van de zgn. “zielverkopers”, dat zijn tussenpersonen die personeel aan de VOC leverden en daarbij zelf het meeste van het salaris. Als Naporra met het schip “De Drie Papagaaien” naar Indië vertrekt dan zitten we al over pagina 200.

De beschrijving van het leven, werk en vooral de tucht op een VOC schip is bloedstollend, als de werkelijkheid zo was, en dat kunnen we gerust aannemen, was dat heel erg hard. Dat kwam ook omdat er allerlei uitschot mee ging. Naporra is eigenlijk geen uitschot, maar iemand met een goed stel hersens, dat bewijst hij doordat hij een dagboek van zijn reizen bijhoudt, iets dat overigens door de VOC verboden was. Zij waren bang dat er allerlei geheime gegevens over hun handelswijze en de locaties waar handel werd gedreven bekend zouden worden. Op de schepen waren er zuip- en vechtpartijen, diefstal en sodomie, op dat laatste stond in die dagen in het algemeen de doodstraf, lijstraffen, bedorven of nauwelijks eten, naar de hoeren, alles wat het zeemansleven in die dagen zo hard maakte. Er wordt een tocht naar Batavia omschreven, daarna van Batavia naar Surat in India en terug. Het dagboek eindigt met het vertrek uit Surat, maar het boek gaat verder. De schrijver reconstrueert het restant van het leven van Naporra. Er moet nog een tweede deel van het dagboek bestaan, dat over de periode 1754 – 1757 gaat, maar dat is nooit teruggevonden. Naporra keert terug naar Amsterdam met het VOC-schip“Het Wapen van Tilburg” die terugtocht gaat via Hougli de VOC-post in Bengalen. In 1756 arriveert Naporra in Amsterdam en liet hij zich door de VOC uitbetalen. Hij ontving voor al die jaren dat hij gevaren had 279 gulden en 19 stuivers, van dat bedrag waren de voorschotten die hij had opgenomen al afgetrokken. Naporra keert naar Dantzig terug en bereikt daar een redelijke welstand door zich als handelaar te vestigen. Dit gedeelte van het boek boeide mij niet zo meer. Ik was afgegaan op het leven van een VOC matroos, en dit stuk van het boek heeft weinig met de VOC te maken.

Ik vond het boek zeer de moeite waard, voor een groot gedeelte geweldig, echter toen de schrijver het restant van het verhaal dat niet in het dagboek stond ging reconstrueren werd het boek voor mij een stuk minder, eigenlijk niet meer interessant. Ik ben alleen geïnteresseerd in de geschiedenis van Indonesië en vond het al jammer dat daar erg weinig over in het boek stond. Echter voor een beschrijving van hoe het leven op een VOC schip er aan toe gaan is dit een van de beste informatiebronnen die men vinden kan en daarom zeer de moeite waard. Het boek is zeer uitgebreid, ik zou bijna zeggen overcompleet, maar dat is een goed teken voor een wetenschappelijk boek, goede illustraties die veel verduidelijken, geen plaatjes die men wel eens eerder heeft gezien. Een uitgebreide uitleg over het soort handschrift dat wordt vergeleken met andere handschriften in het genre, plus noten en bronnen.

Wat recesenten ervan vonden :

(Afkomstig van de site van de uitgever)

'Naporra's levensverhaal is, in al zijn nuchterheid, een monumentaal stuk archiefwerk geworden. […] Een imposant historisch werk.'
Geert Mak, NRC Handelsblad

'Dit boek […] is wel iets bijzonders. Het maakt die doodgewone matroos tot een levend mens, en plaatst ons midden in de zorgen en moeiten van de vroegmoderne tijd.'
A.Th. van Deursen, Trouw

'Roelof van Gelder heeft een verbluffend goed gedocumenteerd boek gemaakt over Naporra en diens tijd. […] Naporra's omweg is een boek waarbij de schrijver zich elke moeite heeft getroost om een totaalbeeld te scheppen.'
Ed Schilders, de Volkskrant

'Een bijzonder waardevol boek, met grote liefde en toewijding geschreven.'
Femme Gaastra in Historisch Nieuwsblad

Indogeboortegolf op komst

Tue, 2 Sep 2008 06:25:06 +0300

Het hoofd van het nationale geboorteplanning bureau (BKKBN) Sugiri Syarif heeft een geboortegolf in Indonesië voorspeld. Deze zal tussen 2008 en 2012 gaan plaats vinden. Dat komt omdat Indonesië in 2007 maar liefst 64 miljoen inwoners telde die tussen de 10 en 24 jaar oud zijn en dat deze zullen binnenkort of in ieder geval de komende jaren trouwen en kindertjes gaan maken. Het is in Indonesië ondenkbaar om een huwelijk te sluiten en geen kinderen te nemen, dat is een westerse gedachte. Het doel van het huwelijk is zich voort te planten en via de kinderen zijn oude dag te verzekeren en natuurlijk zijn naam voort te laten bestaan. Helaas weten die 64 miljoen jongeren nauwelijks of niets over anticonceptie. Door hun voortplantingsdrift zal de Indonesische bevolking de komende jaren met 3 tot 4 miljoen nieuwe inwoners per jaar groeien en in 2015 260 miljoen zielen bedragen als er niets aan gezinsplanning wordt gedaan. Als er een succesvol gezinsplanningprogramma wordt opgezet dan zal de groei tot 248 miljoen zielen beperkt blijven. Meer bevolking betekent hogere budgetten voor voedsel, scholing, medische voorzieningen en meer banen in de toekomst. Gezinsplanning kan veel kosten in de toekomst besparen.

Dit is natuurlijk een oud verhaal, in het Indonesië tijdens de Orde Baru van Soeharto bestond er in Indonesië een erg goed geboorteplanningprogramma onder de naam “Keluarga Berancana” afgekort KB. Dit programma sloeg geweldig aan, en zonder veel dwang liep dit programma goed en oogstte zelfs bewondering in de gehele wereld. Er was wel veel inspanning voor nodig, ambtenaren van het bureau van geboorteplanning reisden van kampung naar kampung, met films en ander promotiemateriaal om de voordelen van een klein gezin aan de bevolking uit te leggen. Men kon prikken, spiraaltjes etc. gratis verkrijgen bij de kantoren van de KB. Dit hele programma is na de crisis, die 1998 begon, stil te komen liggen en is er de laatste 10 jaar nauwelijks iets verder mee gedaan. Jaren van noeste arbeid zijn weggegooid en zal men helemaal vanaf de grond weer moeten beginnen. Anticonceptiemiddelen werden niet meer verstrekt en werden onbetaalbaar voor de mensen die deze het hardste nodig hebben, de armen. Er wordt gesproken over een babyboom in de toekomst, maar die heeft de afgelopen jaren al plaats gevonden. Er wordt door de BKKBN geklaagd over te lage budgetten n.l. 1 triljoen Rp voor 2007, 1,3 triljoen Rp voor 2008 en 1,4 triljoen voor 2009. Sugiri verklaarde dat 3 triljoen Rp per jaar het ideale budget zou zijn. Die cijfers zijn voor een leek natuurlijk heel moeilijk om over te oordelen, ik weet niet wat kapotjes en spiraaltjes kosten. Ik heb echter wel eens overdreven luxe auto’s in de kleuren van en met het KB logo langs zien rijden. Een 4-wheeldrive Nissan bestelauto, dus als de budgetten daaraan besteed worden moet het huidige budget meer dan voldoende zijn. Je hebt geen dure auto’s nodig om een mentaliteitsverandering teweeg te brengen, zeker niet als men bedenkt dat het in de Soehartotijd met veel eenvoudiger middelen wel lukte. De TV wordt voor dit soort zaken nauwelijks gebruikt terwijl dat het beste medium is. Ze hebben in Indonesië geen postbus 51. De folders die op het postkantoor liggen gaan in het algemeen over geld lenen. Ook wordt er in Indonesië heel jong getrouwd. Het grootste ideaal van de Indonesiër is trouwen, alleen als je getrouwd bent wordt je echt gelukkig en voldoe je aan het ideaalbeeld van de Indonesische mens. Je trouwt om kindertjes te krijgen, bij veel van die huwelijken is de vrouw reeds in verwachting, er wordt vaak getrouwd omdat men niet aan een abortus kan komen of deze niet kan betalen. Er vinden in Indonesië op jaarbasis maar liefst 2,3 miljoen abortussen plaats, allemaal illegaal, want abortus is bij de wet verboden. De promotie van het gebruik van condooms stuit nog op grote tegenwerking vanuit de islamitische hoek, hetzelfde geldt voor seksuele voorlichting, daar wordt ook nauwelijks iets aan gedaan. Over een condoom wordt gedacht dat het gebruik “tidak enak” is, terwijl ook het aantal gevallen van Hiv/Aids in heel Indonesië de pan uitrijst in heel Indonesië. Er wordt vaak gedacht als je hem/haar goed wast na gebruik je daarmee de bacterien weg spoelt en het allemaal wel los loopt.

Bij dit alles komt nog dat de Indonesiërs gek op kinderen zijn, het is vaak het speelgoed voor de ouderen. Als de kleintjes een jaar of 5 zijn dan is het geen speelgoed meer, maar een blok aan het been dat een hoop geld kost, maar dat geld is er niet. Arme mensen hebben vaak weinig meer vermaak dan even op de tikar gaan liggen en een wippie maken. Omdat er geen voorzorgsmaatregelen genomen worden resulteert dit vaak in nog een kindje. Als de economie nou eens wat beter werd dan hoefden de mensen zich niet zo te vervelen dat ze alleen maar aan “van dattum” denken.

trouwen
Dus zo snel mogelijk trouwen

met hond
En dan niet dat rare westerse gedoe zoals “een hond in huis nemen”

Nee meteen een kotertje fabriceren:

schatje
Wat een schatje hè of is het gewoon de domme blik van ze pappie
die hij na doet?

Hier de site van “Badan Koordinasi Keluarga Berencana Nasional” het nationale geboorteplanningbureau.

Het valt op dat de leiding van de BKKBN uit 6 mannen en slechts 1 vrouw bestaat. Dat is natuurlijk al een hele grote fout. Als je de koppen bekijkt dan heb je al geen zin meer om naar hen te lluisteren, echt op ze Indonesisch allemaal ouwe lullen (op 1 na). Ga naar de pagina : Profil Pejabat Eselon I. Bij de Profil Pejabat Eselon II zien we 28 foto’s en daar zitten er 4 van een vrouw tussen. De uiterst belangrijke pagina “Visi & Misi" is zo kort en krachtig dat we deze voor het gemak hiero even overnemen:

VISI : Seluruh Keluarga Ikut KB
MISI : Mewujudkan Keluarga Kecil Bahagia Sejahtera

De pagina “Filosofi & Grand Strategi” biedt ons de loze kretologie waar de Indonesische ambtenarij zo in uitblinkt. Al met al deze site mag u onder geen beding missen, want U wordt er niets wijzer van, doch met een beetje fantasie geeft het diepe inzichten.

ramadhan

Een Sultan als president ?

Mon, 1 Sep 2008 07:32:39 +0300

sri sultan HB X

Is een vraag die ik mijzelf regelmatig stel als ik weer eens over dit onderwerp lees op het internet of in de krant. Een heleboel Indonesiers, vooral de Javanen onder hen, achten Sri Sultan Hamengku Buwono X een zeer geschikte kandidaat om president van Indonesie te worden, dat speelt al vanaf de presidentverkiezingen van 1999. Het is er echter nooit van gekomen dat de man zich kandidaat heeft gesteld. Ook met het oog op de presidentsverkiezingen van 2009 valt zijn naam meer dan eens, als kandidaat president of als vice-president, in het Indonesich Capres of Cawapres. Wat is die HB X eigenlijk voor een man? Allereerst kunnen we stellen dat hij bij zijn volk, de inwoners van de DIY (Daerah Istimewa Yogyakarta), zeer geliefd is. Nou is dat normaal voor een Sultan die door de Javanen toch gezien wordt als het middelpunt van de aarde waar alles om draait en de vertegenwoordiger van Allah op het aardse. Dan ben je automatisch geliefd, want het volk denkt aan zijn hachje en ga je niet de man die voor God op aarde speelt verketteren. De sultan is een prominent lid van de Golkar partij, maar of deze partij hem naar voren wil schuiven als kandidaat voor de hoogste functie, de “kursi nomor satu” is voorlopig nog een raadsel. Er zijn diverse vooraanstaande Golkarleden die als president van de R.I. gekozen willen worden. Allereerst de huidige vice-president Jusuf Kalla. Er zijn speculaties dat hij graag op stoel nummer 1 wil zitten, hij is ook de voorzitter van Golkar en door combinatie van zijn functies op papier waarschijnlijk de machtigste man van Indonesia. Dan was er Generaal Wiranto, was, want die vreesde dat hij na het electoraal debacle van 2004, toen hij in de voorronde reeds verloor, niet nog eens door Golkar als kandidaat genomineerd zou worden en heeft zijn eigen partij opgericht. Ook Akbar Tanjung, ex-voorzitter van Golkar en gepokt en gemazeld in het politieke bedrijf zou graag voor die belangrijkste stoel willen gaan, maar dan voor een andere partij dan Golkar, hij wacht op een aanbieding. Kalla en Tanjung hebben de makke dat ze beiden geen Javaan zijn en is het ongeschreven wet dat de president van de R.I. een Javaan moet zijn. Ook ex-generaal en schoonzoon van Soeharto, Prabowo Subianto is uit de Golkar gestapt om zijn presidentiele ambities proberen waar te maken. De concurrentie bij de grootste partij Golkar was dus enorm en zijn de bekendste leden een eigen tokootje begonnen om voor het hoogste ambt in de R.I. te strijden. Ex-militairen doen het goed in bestuurlijke functies, van de eerder genoemde figuren heeft alleen Jusuf Kalla ervaring als vice-president. Wiranto en Prabowo zijn militair, jendral purn. (gepensioneerde generaal) nog wel, altijd goed voor een hoge functie in de R.I., ik zou zeggen bijna een voorwaarde. Tanjung is politicus, zijn laatste functie was voorzitter van het parlement, de DPR.

Sri Sultan Hamenku Buwono X is een man met een inmiddels lange en goede staat van dienst, hij is zeer geliefd in het gebied waar hij niet alleen Sultan maar ook gouverneur is. Hij is sinds 7 maart 1989 sultan in de Daerah Istimewa Yogyakarta (DIY) en sinds 1998 tot heden gouverneur van hetzelfde gebied. Sinds 2003 met de andere vorst van Yogya Paku Alam IX als vice-gouverneur. Dit is geen van boven opgelegde combinatie maar deze is in 1998 spontaan gekozen door het volk, het volk eiste dat de sultan de opengevallen plaats van gouverneur van de DIY innam. Je kan dus wel stellen dat hij een uitgebreide bestuurlijke ervaring heeft. Zijn ambtstermijn loopt oktober a.s. af, dat komt dus goed uit. Hij kan deze en wil deze ook niet verlengen, zeer tot ongenoegen van zijn onderdanen, die hem het liefste zien als gouverneur voor het leven. Hij komt natuurlijk uit een koninklijke familie die weet wat besturen en boven onderdanen staan betekent. Dat kunnen er maar weinigen in Indonesie zeggen. Ja misschien Megawati vanwege haar vader, maar die kwam persoonlijk toch wel heel wat tekort, zeker aan opleiding. Nou die hindernis heeft de Sultan niet want hij heeft rechten gestudeerd aan de UGM. Ook zijn vader Hamengku Buwono IX was een legendarisch figuur, daarvoor gaan we even terug in de geschiedenis. Vlak voor WO II gingen er allerlei vorsten dood in Midden Java, zoals Paku Alam VII in 1937 en Paku Buwono X in 1939. Er werden met de Nederlanders harde onderhandelingen gevoerd vanwege de opvolging. PB X van Solo had meer dan 40 jaar geregeerd, maar nooit een opvolger aangewezen. Hij had 66 officiële kinderen, daarvan waren er twee die voor opvolging in aanmerking kwamen. De opvolger is door de Nederlanders bepaald, die kozen voor zwakke, gemakkelijk te beïnvloeden personen. Die opvolgers moesten een contract tekenen en deden zij daarbij afstand van bijna al hun macht, zij hadden geen keuze, de vorstenhuizen stonden helemaal onder de supervisie van het Nederlandse gouvernement. Hun rol werd teruggebracht tot een ceremoniële rol achter de muren van de kraton. In Yogya was de opvolger van Hamengku Buwono VIII al bekend, de zoon Hangabehi, die door de Nederlanders “Henkie” werd genoemd. Hij doorliep de HBS in Semarang en Bandung, in 1934 ging hij in Leiden rechten studeren. Hij deed in 1937 kandidaatsexamen, was actief op velerlei gebied en werd ook ontvangen door koningin Wilhelmina en prinses Juliana. Hij reisde veel in Europa, een man van de wereld dus. Hij was in september 1939 in Berlijn toen WO II uitbrak en kon daar de reacties van het volk zien. Hij werd door zijn vader terug geroepen vanwege de dreigende situatie in Europa, maar ook omdat de gezondheidstoestand van zijn vader hard achteruit ging. Op 18 oktober 1939 haalde HB VIII zijn zoon af in Tanjung Priok. De volgende dag overhandigde de vorst in Hotel des Indes aan zijn zoon de heilige kris Kyai Djaka Pitoeroen ter bevestiging van zijn troonopvolgerschap. Ze namen daarna de trein naar Yogya. In de trein kreeg de zwaar suikerzieke HB VIII een hartaanval en raakte in een coma. Toen de trein in de middag van 21 oktober het station Tugu in Yogya binnenliep kondigden zware donderslagen en felle bliksemflitsen een naderend onweer aan. Voor de bevolking, die in grote getale op het station de vorst wilde verwelkomen een slecht voorteken, de volgende dag overleed hij. Op 18 maart 1940 werd HB IX als Sultan gekroond, hij had net zo een contract met de Nederlanders getekend als PB X en PA VII gedaan hadden. Veel later, in 1984 gaf hij in een interview toe dat hij dit als een diepe vernedering had beschouwd. Hij had echter al in 1945 wraak genomen door in de oorlog met de Nederlanders onmiddellijk tezamen met Paku Alam VIII de zijde van de republiek te kiezen. Yogyakarta is toen van 1945 tot 1950 hoofdstad van Indonesië geweest. De president en vice-president Soekarno en Hatta hadden hun regering daar gevestigd. Als teken van dank werd Yogyakarta in 1950 een speciale status als Sultanaat verleend met HB IX in de functie als gouverneur voor het leven. Dit werd dus de Daereh Istemewa Yogyakarta. HB IX is onder Soeharto ook vice-president geweest en wel van 1973 tot 1978, daarvoor had hij een ministerspost bekleed. In 1978 trad hij af vanwege een conflict met Soeharto, maar gezondheidsredenen werden opgevoerd. In 1988 overleed hij in een ziekenhuis in de Verenigde Staten. Hij werd begraven in Imogiri en opgevolgd door zijn zoon de huidige sultan, de op 2 April 1946 geboren HB X.

HB X
Sri Sultan Hamengku Buwono X

Het blijkt dus wel dat zijn vader een zeer belangrijke rol in de jonge Republik Indonesia heeft gespeeld. De vader overlegde vaak met de regering die van 1945 en 1950 in Yogya zetelde en verrichte allerlei belangrijke diensten voor de republiek. Ook werkte HB IX samen met Soeharto toen het door de Nederlanders tijdens de 2e politionele actie veroverde Yogyakarta ineens 6 uur werd bezet door deze jonge en veelbelovende luitenant-kolonel met zijn troepen. Dit wapenfeit staat bekend onder de naam " Serangan Oemoem" en vond plaats op 1 maart 1949. De huidige sultan is momenteel 62 jaar, een mooie leeftijd om president te worden. Wij zullen vanaf deze plaats niet in het koffiedik van de Indonesische politiek gaan kijken. Echter als hij kandidaat gesteld zou worden dan maakt HB X een grote kans. Dat zal waarschijnlijk door allerlei gepensioneerde machtsgeile generaals, waaronder de huidige president SBY, voorkomen gaan worden. Die zullen denken dat is een leuke stemmentrekker als vice-president, die willen we wel, is nog bergengsi ook. Want stel je voor dat een Sultan president van de R.I. wordt, dan is de volgende stap misschien om van de R.I. een koninkrijk te maken of zelfs een keizerrijk, zoals het oude Mataram. De Sultan zou de figuur kunnen zijn die het gezicht van de R.I. drastisch zou kunnen veranderen. Hij heeft in de D.I.Y. vaak bewezen dat hij een man van gezag is, een man waarnaar geluisterd wordt. Hij zou de R.I. kunnen veranderen van de bananenrepubliek die het nu is, waar een kleine groep parlementsleden het voor het zeggen hebben en de staatskassen plunderen. Indonesië zou onder zijn leiding een internationaal gerespecteerd land kunnen worden. Indonesië zou eindelijk eens op de wereldkaart gezet worden als belangrijk land en niet het land van natuurrampen, de voortdurende vernietiging van unieke flora en fauna, corruptie, islamterrorisme en voortdurende economische problemen.

ramadhan

Aardrijkskunde in de praktijk

Sun, 31 Aug 2008 08:21:46 +0300

globe

Sommige vakken die men vroeger reeds op de lagere school leerde kunnen op latere leeftijd nog steeds in de praktijk worden gebracht. Er zijn van die vakkenwaarvan je vroeger helemaal niet het nut van inzag doch die later vreselijk van pas blijken te komen. Een van die vakken is aardrijkskunde. Ik heb daar tijdens reizen een hoop plezier van ondervonden. Vooral vanuit een vliegtuig boven bijvoorbeeld de Molukken is het leuk om te weten wat een atol is, of als je de doorbraken bij een meanderende rivier op Sumatra ziet dat je begrijpt hoe dat komt. Of je ziet vanuit de trein dat er op grijze gronden andere gewassen groeien dan op rode of je weg wordt versperd door aardverschuivingen die van een onbegroeide helling afkomen. Of je reist naar een plaatsje in de bergen waar het overdag koel is en ’s nachts koud, ook regent het er veel. Dat is allemaal aardrijkskunde in de praktijk. Tijdens de lessen vroeger werden er ook zaken geleerd die je allang vergeten bent, want die kan je zo op het internet opzoeken, als je ze belangrijk vindt. Bijvoorbeeld de inwonersaantallen van steden en landen, die veranderen eens in de zoveel jaar, want dan is er weer een miljoen inwoners bij gefokt. In mijn achterhoofd zit dat New York de grootste stad ter wereld is, of was het nou Tokio? Dat Amsterdam bijna een miljoen inwoners telde en Nederland reeds 11 miljoen en daarmee vol was. Iets anders dat erg vervelend was om te leren waren het aantal inwoners dat ergens per vierkante kilometer woont. Want wat heb je aan deze informatie? Dat aantal zal in een stad veel hoger wezen dan op het platteland. In een pool- of woestijngebied veel lager dan in een vlak landschap met vette klei.

Laatst zag ik op mijn favoriete forum dat iemand afgebekt werd door een van de “vaste jongens” door middel van een rekensommetje waarin de inwoners per vierkante kilometer werden misbruikt. Het gaat om de volgende passage:

Ja Guntur Nederland is inderdaad behoorlijk vol, en in Indonesië is inderdaad nog veel ruimte. Behalve op Java natuurlijk.

Nederland 41.528 vierkante kilometer , bevolking 16.428.000 inwoners.
Java 132.000 vierkante kilometer (ruim 3x Ned.), bevolking 114 miljoen inwoners.

Als Nederland de bevolkingsdichtheid van Java zou hebben dan zouden we hier ongeveer 38.000.000 inwoners hebben, dat is pas vol Guntur

Je zou denken, door de minzame wijze waarop hij aangesproken wordt: “Nou Guntur, steek die maar in je zak, je bent uitgeluld” Nou dat dacht ik eigenlijk niet. Bij het horen van de naam Guntur moet ik altijd denken aan Garut op West-Java, ik heb daar ooit gewoond en keek vanuit mijn huisje aldaar uit op de helling van de Gunung Guntur, op die vulkaan zag je gestolde lavastromen die overgebleven waren van een uitbarsting eind 19e eeuw, het leek of die stromen ineens gestold waren. Na 100 jaar kon je ze nog bewonderen en er groeide helemaal niets op. Guntur betekent donder en zou hij het maatje van Donar kunnen wezen. Met de cursief gedrukte gegevens die hier boven staan zouden wij het aantal inwoners per vierkante kilometer op Java en in Nederland kunnen uitrekenen. Even op Uw computer in de accessoires zoeken, daar zit een calculator, de rest wijst zich de weg vanzelf. We zouden ook op een andere manier kunnen vergelijken en daarmee aan tonen dat het vergelijken van Java en Nederland het vergelijken van appelen met eieren is. Omdat de schrijver van het gecursiveerde tot een getal van hogere waarde komt meent hij gelijk te hebben en daarmee punt uit. Daarvoor is deze simpele calculatie ook opgezet. Het forum waarvan ik het citaat heb geleend kenmerkt zich door een strijd van onwetenden en zij die de wijsheid in het bezit hebben, de Indonesië-wijsheid zogezegd. Iedereen die daar pas komt kijken, vormt een bedreiging en dient afgebekt te worden. Overigens Indonesië-wijsheid verkrijgt men door met een Indonesische vrouw te trouwen of naar Indonesië met vakantie te gaan en natuurlijk veel te googelen om te kijken wat anderen hebben beweerd. Daarbij komt een grote, in bedrijfskantines getrainde, mond ook zeer goed van pas. Hetgeen er in dit geval eigenlijk gedaan zou moeten worden is het vergelijken van een vierkante kilometer Java met een km² Nederland, daarbij laten we factoren als klimaat, grondgesteldheid en dergelijke even weg want zijn niet belangrijk voor onze vergelijking. Wat wel interessant is om te weten dat er grote delen van Java heel dun bevolkt zijn, bijvoorbeeld het uiterste westen en oosten, ook de zuidkust kent geen grote bevolkingdichtheid, uitgezonderd Midden Java tussen de steden Yogayakarta en Cilacap. De dun bevolkte gebieden zijn nogal onvruchtbaar en kennen veel “woeste gronden”. Als we op de kaart kijken dan zien we dat de bewoners van Java op een kluitje wonen, meest aan de noordkust, daar pantura (pantai utara) geheten. De grootste kluit woont in Jakarta, minstens evenveel als nu in Nederland, maar op een oppervlakte zo groot als de provincie Utrecht. Nou is het ook wel het geval in Nederland waar het grootste gedeelte van de bewoners in de Randstad wonen. Wat erg belangrijk is om te weten lijkt mij is het antwoord op de vraag : “Hoe gebruikt men een vierkante kilometer, en wat voor mensen gebruiken die km²”. Het eerst wat dan opvalt is dat de gemiddelde Javaan veel kleiner en magerder is dan de Nederlander en ze gemiddeld veel meer kinderen hebben, dus er passen veel meer Javanen dan Nederlanders op een vierkante kilometer. Dit zou eigenlijk een afdoende argument kunnen zijn om de auteur van bovenstaande stelling het zwijgen op te leggen, echter dat is onze bedoeling niet want wij zijn echte liefhebbers van de wijze van argumenteren op dat Mooinesië forum, die betweterij en het afhakken van koppen van hen die zij niet kennen. Het is daar zo belangrijk om te koketteren met kennis die geen kennis is. We gaan verder met de vergelijking van vierkante kilometers. Als je bijvoorbeeld kijkt naar de woonruimte die een Javaan en een Nederlander gebruiken. In een kamer kunnen een heleboel Javanen, dezelfde ruimte zou slechts door 1 Nederlander bewoond worden want die laatste is nogal gesteld op zijn privacy. Twee Nederlanders in een kamertje van 3 x 2 meter geeft een relatie- of ander conflict, dat terwijl er 5 Javanen in perfecte harmonie (voor de buitenwereld) kunnen wonen. Kortom een Nederlander heeft veel meer woonruimte nodig dan een Javaan. Daar tegenover staat dat de woningen van Nederlanders vaak gestapeld zijn, een soort van wonen die voor de Javaan een afgrijzen is. Dan het aantal fietsen, brommers en auto’s. Bijna iedere Nederlander heeft wel een van deze, heel vaak al deze vervoermiddelen, die nemen ook ruimte in, niet alleen als vervoermiddel, maar daarvoor moet een hele infrastructuur opgezet worden en dat gaat allemaal van die vierkante kilometer af. Er zijn in NL zelfs speciale wegen voor fietsen, wegen waar de Javaan stinkend jaloers op zou wezen. In Java hebben de meeste gezinnen hoogstens een fiets of een brommertje, 1 voor het hele gezin. Nou staan er langs de trottoirs op Java vele kaki lima en andere tentachtige gevallen die allemaal openbare ruimte innemen, echter die zijn meestal op infrastructuur neergezet die voor andere doeleinden is bestemd. De plekken waar deze K5 staan zijn eigenlijk wandelgebied, doch de Javaan heeft een aangeboren hekel om zich per voet te verplaatsen. Dat brengt hem ertoe om allerlei bestemmingsplannen, voor zover deze er zijn, eigenhandig te wijzigen in eigen economisch voordeel.

Dat brengt mij op allerlei recreatieve voorzieningen en openbaar groen in Nederland, dat gaat ook weer van die vierkante kilometer af. De Javaan is niet zo een liefhebber van groen, als de Javaan een boom ziet dan denkt de boer aan de bladeren voor zijn geiten, de huisvrouw aan de takken om die als brandhout in de keuken te gebruiken zijn en de timmerman aan het hout dat zo een boom op kan leveren, alle drie zien ze er het liefste de bijl, of beter gezegd de kettingzaag in. Hoewel Java bekend staat als een groen eiland is Nederland per vierkante kilometer groener. Aan de andere kant is het groen op Java intenser. Als we kijken naar het openbare groen in de beide hoofdsteden Jakarta en Amsterdam, dan wint de laatste stad het met vlag en oranje wimpel. We spreken hier wel in de zomer. In Jakarta is er nauwelijks openbaar groen te vinden, alles is daar vervangen door beton voor kantoren en winkelcentra, die laatste worden bij voorkeur gebouwd op plekken waar het ooit groen was. Verder staan er in Jakarta wijken, ik doel hier op de “shanty towns” om maar eens een vreemd Engels woord te gebruiken, zeg gerust maar "sloppenwijken", daar wonen mensen in huisjes van triplex en blik, vaak van meer dan een etage, bij voorkeur langs rivieren vanwege de snelle afvoer van vuilnis, stront en pis. Op vele van die plekken is de bevolkingsdichtheid maar liefst 30.000 per km². Op zulke plekken is geen plaats voor bomen en niets van de eerder genoemde voorzieningen. Nou zijn ze op Java toch al meesters in het dicht bouwen van, vooral, stadscentra. Als we een foto’s van Javaanse steden van voor WO II kijken, dan zien we ruim opgezette steden met veel groen, woningen met grote erven, lanen met bomen. Het lijkt alsof dat er allemaal niet meer is, schijn bedriegt echter. Gaan wij met zo een oude foto in de hand kijken op locatie dan zien we dat oude gebouwen er vaak nog staan, maar dat de ruimte tussen deze bebouwing is dichtgebouwd en de bomen veelal verdwenen. In die jaren hadden vele wegen schaduwbomen, zodat je in je delman, andong of grobag niet in de felle zon hoefde te zitten. Dit waren vaak asem- of mahoniebomen. Er waren bupati of camat die deze bomen aanschouwden en besloten dat de weg verbeterd moest worden. Het eerst werden de bomen omgezaagd en het hout verkocht, het geld verdween in de zak van de beleidsmaker. Het resultaat was een kale weg, zonder bomen, laat staan geluidswerende schermen of vangrail. Zo kunnen we nog heel veel meer doen in het vergelijken van de ene vierkante kilometer met de andere, doch het is eigenlijk ondoenlijk om Indonesië met Nederland te vergelijken, het zijn twee totaal verschillende grootheden. Twee andere werelden waar heel veel zaken anders zijn, behalve dat er ook mensen wonen. Volgende keer ga ik wat dieper in op dierkunde les en wil ik enige aapachtigen die op fora schrijven met elkaar vergelijken. Want we weten allemaal “Dierkundeles had op school altijd het meest succes”

O nou ben ik iets vergeten en wel dat Nederland met 38.000.000 Javanen veel leger zou zijn dat met 14.000.000 Nederlanders en 3.000.000 medelanders. Wat wel een nadeel zou zijn dat het een smerig tering zooitje zou worden, overal vuilnis, alle eenden, reigers, waterhoentjes, zwanen, futen en ganzen opgegeten, bomen omgezaagd, verstikkende rook in de weilanden. Voortdurend klachten uit Duits- en Engeland. Kippen op het Damrak, gewekt worden door kraaiende hanen en blèrende moskeen. Een voordeel zou zijn dat de Indo's zich helemaal thuis zouden voelen. En wat nog voordeliger is dat wij heerlijk de ruimte zouden hebben en Java het mooiste eiland van de wereld worden zou. Ik denk dat het eerste dat aangepakt zou moeten worden de sloop van Jakarta is. Want als al die Jakartanen bij Si Dia in Amsterdam Noord gaan wonen is Jakarta als stad overbodig geworden. Nou vraag ik me wel af wat er met die pakweg 80.000.000 overblijvende Javanen moet gebeuren, transmigreren, in zee gooien, of gewoon door creatief boekhouden laten verdwijnen ?

aardrijkskunde

Deze heb ik later toegevoegd omdat hij zo goed bij het onderwerp past.
Met dank aan JH.